لذت، دلیل کافی است: چرا دوباره بازی‌های قدیمی را بازی کنیم؟

سال پرمشغله‌ای برای بازی‌ها تاکنون سپری شده است. یک کنسول جدید نینتندو به تازگی عرضه شده است. من هنوز Clair Obscur: Expedition 33 یا Doom: The Dark Ages را به پایان نرسانده‌ام، با وجود اینکه از آنچه بازی کرده‌ام بسیار لذت برده‌ام، و حداقل سه بازی از انتشار جدیدی که می‌خواهم بررسی کنم عقب هستم. با این حال، در چند هفته گذشته، هر زمان که برای بازی کردن در اوقات فراغت نشسته‌ام، بازی The Legend of Zelda: Breath of the Wild محصول سال 2017 را انتخاب کرده‌ام.

اکنون، جدا از اینکه این بازی مورد علاقه من در تمام دوران است، اخیراً یک ارتقاء عملکرد بزرگ از طریق نسخه Nintendo Switch 2 دریافت کرده است که تجربه بهتری را در سال 2025 ارائه می‌دهد. با این حال، من نتوانسته‌ام احساس گناه مداومی را که هر بار که با پاراگلایدر به هایرول بازمی‌گردم، از بین ببرم.

هر زمان که Breath of the Wild را اجرا می‌کنم، صدایی در پس ذهنم فریاد می‌زند: «نباید بازی دیگری انجام دهی؟ چیزی جدید؟!» بخشی از این موضوع به خاطر شغل من به عنوان یکی از اعضای رسانه‌های بازی است، جایی که احساس تعهد حرفه‌ای می‌کنم تا از آخرین انتشارها در هر سال مطلع باشم. اما همانطور که در مورد احساسات پیچیده خود در مورد دوباره بازی کردن بازی‌های مورد علاقه ام فکر کرده‌ام، متوجه شده‌ام که این موضوع فراتر از حرفه من است.

در عصر رسانه‌های اجتماعی، ما دائماً تحت فشار قرار می‌گیریم تا آخرین شکل سرگرمی را تجربه کنیم، خواه فیلم بلاک‌باستر فعلی، جدیدترین پدیده استریمینگ یا، بله، جدیدترین بازی ویدیویی موفق. جدا از اینکه افراد به طور آزاردهنده‌ای به شما می‌گویند: «خب، اگر نمی‌خواستید لو بروید، باید از رسانه‌های اجتماعی دوری می‌کردید»، شرکت در گفتگوی پیرامون آخرین پدیده فرهنگی به خودی خود به یک رویداد تبدیل شده است. من Sinners را تا چند هفته پس از اکرانش تماشا نکردم و در نتیجه، از پاداش‌دهنده‌ترین گفتگوهایی که در پلتفرم‌های اجتماعی در جریان بود، جا ماندم و پس از اینکه بالاخره آن را تماشا کردم، از اینکه زودتر آن را ندیده‌ام پشیمان شدم. ترس از دست دادن زمانی که این گفتگو پلتفرمی را که تنها راه ارتباط شما با دوستان دورافتاده‌تان است، در بر می‌گیرد، تشدید می‌شود.

اما این موضوع فراتر از این است. شاید این موضوع ناشی از بزرگ شدن و دائماً شنیدن این موضوع باشد که باید به جای بازی‌های ویدیویی، کار دیگری با وقت آزاد خود انجام دهم، اما همین احساس گناه به هر زمان که سرگرمی‌های قبلی خود را مصرف می‌کنم منتقل شده است. چند سال پیش، تمام فیلم‌های جهان سینمایی مارول، یکی از فرنچایزهای سرگرمی مورد علاقه من، را دوباره تماشا کردم. این یک مقدار باورنکردنی زمان برای اختصاص دادن به چیزی است که قبلاً دیده‌ام، اما وقتی آن احساس گناه به سراغم آمد، خودم را از تسلیم شدن به آن و منصرف کردن از طرحم بازداشتم.

چگونه این کار را انجام دادم؟ با یادآوری اینکه گذراندن وقت در انجام کاری که دوست دارید اتلاف وقت نیست. فکر می‌کنم همه ما باید به مکان‌هایی که قبلاً به آنجا نرفته‌ایم سفر کنیم، غذاهای جدیدی را امتحان کنیم، یک سرگرمی جدید را امتحان کنیم و یک سطح سالم از فعالیت بدنی و زمان بیرون از خانه را حفظ کنیم، اما اگر چیزی به شما شادی می‌بخشد و به کسی آسیب نمی‌رساند، چرا از این لذت محروم شوید؟ بله، ارزش زیادی در پختن یک غذای جدید وجود دارد، اما گاهی اوقات همان غذایی که در 15 سال گذشته درست کرده‌اید، واقعاً عالی است.

بازی‌های غذایی روحیه بخش تمام زندگی من بوده است - من Super Mario World، Final Fantasy X و Pokémon Blue را بیشتر از آنچه می‌توانم شمارش کنم دوباره بازی کرده‌ام - و من استدلال می‌کنم که با آشفتگی و عدم اطمینان چرخه خبری سال 2025، ما اکنون بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز داریم. اگر بازی کردن برجسته‌ترین سرگرمی شماست، همانطور که برای من است، از خودتان دریغ نکنید که از لذت و فرار از ماجراجویی مورد علاقه خود لذت ببرید. بنابراین، یک ماراتن تماشای فیلم برنامه‌ریزی کنید، کتابخانه‌های رترو Switch Online را روشن کنید و تمام تلاش خود را بکنید تا تعداد بازی‌هایی را که در آخرین فروش Steam خریداری کرده‌اید و هنوز در حالت «0 دقیقه بازی شده» قرار دارند، نشمارید. من سعی کرده‌ام سرگرمی خود را بیشتر به عنوان یک سرگرمی در نظر بگیرم تا یک چک لیست برای تکمیل کردن، و در نتیجه از آن لذت بیشتری می‌برم.

این مقاله در اصل در شماره 370 مجله Game Informer در ژوئیه 2025 منتشر شد.