تاثیر لایک نکردن در شبکه‌های اجتماعی بر الگوریتم‌ها

ممکن است کاربری برای کاهش تعامل با شبکه‌های اجتماعی یا فاصله گرفتن از محتوایی که روزانه در صفحه نمایش او ظاهر می‌شود، تصمیم بگیرد دیگر دکمه لایک را فشار ندهد. در نگاه اول، به نظر می‌رسد با حذف این واکنش، یکی از مهم‌ترین راه‌های اعلام سلیقه به پلتفرم نیز از بین می‌رود؛ اما سازوکار سیستم‌های پیشنهاددهنده بسیار پیچیده‌تر از آن است که تنها به لایک‌ها متکی باشد. پلتفرم‌های اجتماعی معمولاً مجموعه‌ای از سیگنال‌های رفتاری را برای تشخیص علایق کاربران در نظر می‌گیرند. نوع محتوایی که کاربر مشاهده می‌کند، مدت زمانی که روی یک پست یا ویدیو می‌ماند، جست‌وجوهایی که انجام می‌دهد، حساب‌هایی که دنبال می‌کند و محتوایی که با دیگران به اشتراک می‌گذارد، می‌تواند در شکل‌گیری فهرست پیشنهادهای او نقش داشته باشد.

توقف لایک کردن چه تغییری ایجاد می‌کند؟

وقتی کاربر دیگر دکمه لایک را فشار نمی‌دهد، یک سیگنال مستقیم درباره محتوای مورد پسند او کاهش می‌یابد. لایک معمولاً واکنشی صریح است که به پلتفرم نشان می‌دهد کاربر یک محتوای مشخص را پسندیده است و می‌تواند در سیستم پیشنهاد محتوا مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، حذف این واکنش به معنای ناشناس شدن رفتار کاربر یا حذف کامل داده‌های مرتبط با فعالیت او نیست. برای مثال، تماشای یک ویدیو تا انتها، بازگشت دوباره به همان ویدیو، مکث طولانی روی یک پست، باز کردن بخش نظرات یا ورود به صفحه منتشرکننده محتوا، همگی می‌توانند اطلاعاتی درباره میزان علاقه یا توجه کاربر ارائه دهند. در نتیجه، حتی اگر تعداد لایک‌های ثبت‌شده توسط یک کاربر به صفر برسد، سیستم پیشنهاد محتوا همچنان می‌تواند بر اساس سایر رفتارهای او تصویری از علایقش ایجاد کند.

حتی مدت زمان توقف روی صفحه هم مهم است

یکی از عوامل مهم در سیستم‌های پیشنهاد محتوای امروزی، مدت زمانی است که کاربر با یک محتوا سپری می‌کند. کاربری که هنگام مشاهده یک موضوع خاص چند ثانیه بیشتر مکث می‌کند، ممکن است سیگنال متفاوتی نسبت به کاربری ارسال کند که همان محتوا را بلافاصله رد می‌کند. به این ترتیب، حتی عمل ساده پیمایش صفحه نیز می‌تواند حاوی اطلاعات باشد. محتوایی که کاربر بدون توقف از کنار آن عبور می‌کند، از نظر سیستم پیشنهاددهنده می‌تواند با محتوایی که او برای خواندن، مشاهده نظرات یا باز کردن صفحه آن توقف کرده است، تفاوت داشته باشد. البته میزان اهمیت هر یک از این سیگنال‌ها به پلتفرم و طراحی الگوریتم آن بستگی دارد و سیستم‌های پیشنهاددهنده نیز به‌طور مداوم تغییر می‌کنند.

جست‌وجو و دنبال کردن حساب‌ها هم سلیقه شما را آشکار می‌کنند

لایک تنها راهی نیست که کاربران از طریق آن علاقه خود را به یک موضوع نشان می‌دهند. جست‌وجوی مکرر یک موضوع می‌تواند نشانه علاقه به آن باشد و حساب‌هایی که کاربر دنبال می‌کند نیز سرنخ دیگری درباره موضوعات مورد توجه او ارائه می‌دهند. اشتراک‌گذاری محتوا و تماشای مکرر یک نوع خاص از ویدیو یا پست نیز می‌تواند در پیشنهادهای بعدی تأثیرگذار باشد. بنابراین، ممکن است کاربری هرگز یک ویدیو را لایک نکند، اما اگر مرتب ویدیوهای مشابه را تماشا کند، همچنان محتوای بیشتری از همان دسته دریافت کند. به همین دلیل، صرفاً لایک نکردن را نمی‌توان راهی قطعی برای جلوگیری از شخصی‌سازی محتوا دانست.

چگونه می‌توان تأثیر الگوریتم‌ها را کاهش داد؟

اگر هدف کاربر تغییر محتوایی است که در شبکه اجتماعی به او پیشنهاد می‌شود، روش‌های دیگری نیز وجود دارد. پنهان کردن پست‌های ناخواسته، لغو دنبال کردن حساب‌هایی که دیگر مورد علاقه نیستند و استفاده از گزینه‌هایی مانند «علاقه‌ای ندارم» در پلتفرم‌هایی که چنین قابلیتی ارائه می‌کنند، می‌تواند به اصلاح پیشنهادها کمک کند. همچنین بررسی تنظیمات حریم خصوصی و شخصی‌سازی حساب اهمیت دارد. برخی سرویس‌ها به کاربران اجازه می‌دهند سابقه جست‌وجو یا بخشی از فعالیت‌های خود را حذف کنند یا نحوه استفاده از داده‌هایشان برای شخصی‌سازی محتوا را تغییر دهند. البته امکانات موجود در این بخش از یک پلتفرم به پلتفرم دیگر متفاوت است. در نهایت، توقف لایک کردن بیشتر شبیه حذف یک قطعه از یک پازل بزرگ است تا قطع کامل ارتباط میان رفتار کاربر و الگوریتم‌های پیشنهاد محتوا. نحوه مشاهده، جست‌وجو، پیمایش، دنبال کردن و تعامل با محتوا همچنان می‌تواند بر تجربه‌ای که کاربر در شبکه اجتماعی دریافت می‌کند، تأثیر بگذارد. بنابراین، پرسش مهم فقط این نیست که با نزدن دکمه لایک چه اتفاقی می‌افتد؛ بلکه باید پرسید پلتفرم‌ها از کدام رفتارهای روزمره ما که حتی آن‌ها را «تعامل» محسوب نمی‌کنیم، برای شناخت علایق و تنظیم محتوای پیشنهادی استفاده می‌کنند.