رویداد کارینگتون در سال ۱۸۵۹ همواره به عنوان اولین رویداد شدید آب و هوای فضایی شناخته شده است، اما گزارشهایی از اختلالات جزئی در تجهیزات تلگراف در طول طوفانهای ژئومغناطیسی از اواخر دهه ۱۸۴۰ وجود داشته است. در سال ۲۰۱۳، محققان گزارشی گمنام منتشر شده در سال ۱۸۷۱ در مجله Nature را کشف کردند که در آن به یک "اختلال مغناطیسی بسیار شدید" اشاره شده بود که در اکتبر ۱۸۴۱ باعث اختلال در سفر با قطار در اکستر، در جنوب سواحل انگلستان شده بود. اگر این گزارش دقیق باشد، این قدیمیترین حساب موجود خواهد بود. با این حال، طبق مقالهای که در مجله Space Weather منتشر شده است، تاریخ ۱۸۴۱ به احتمال زیاد یک اشتباه تایپی است و اختلال واقعی در راه آهن چند سال بعد رخ داده است.
"آب و هوای فضایی اغلب به عنوان یک چالش مدرن مورد بحث قرار میگیرد، زیرا ما به فناوریهایی مانند ماهوارهها، سیستمهای ارتباطی و شبکههای برق وابسته هستیم،" جیم وایلد از دانشگاه لنکستر گفت. "این مطالعه نشان میدهد که جامعه تقریباً به مدت زمانی که فناوریهای الکتریکی وجود داشتهاند، تحت تأثیر آب و هوای فضایی بر فناوری قرار گرفته است. تاخیر قطار در اکستر داستان جالبی است زیرا درست در نقطهای قرار دارد که فناوریهای نوظهور برای اولین بار با واقعیتهای محیط فضایی مواجه شدند."
رویداد کارینگتون همچنان قدرتمندترین طوفان ژئومغناطیسی در سوابق علمی است که در آن شفقهای قطبی قوی در سراسر جهان رخ داد و باعث جرقه زدن و حتی آتش سوزی در ایستگاههای تلگراف شد. برخی از شفقها آنقدر روشن بودند که مردم گزارش دادند که توانستهاند روزنامه را با نور آن بخوانند. تلگراف یک فناوری نسبتاً جدید در آن زمان بود که اولین بار در دهه ۱۸۳۰ ظهور کرد و جریان القایی ژئومغناطیسی - احتمالاً ناشی از یک انفجار جرم تاجی از خورشید - باعث از کار افتادن سیستمهای تلگراف شد. برخی از اپراتورها دریافتند که حتی پس از قطع برق، همچنان میتوانند پیامها را ارسال و دریافت کنند و فقط به جریان قوی شفق قطبی متکی باشند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: