دوستان بازی‌هایی مانند Deus Ex، Dishonored و Gloomwood دوست دارند عنوان 'اکشن تعاملی' را به زبان آورند و از آن لذت ببرند، اما بین سازندگان این بازی‌ها یک اجماع وجود دارد: فروش یک اکشن تعاملی با نام خودش واقعاً دشوار است. "آیا این یک اصطلاح بازاریابی خوب است؟ خیر," مدیر عامل نیو بلد، دیو اوشری، گفت. "بد است. بسیار بد است."
(Image credit: New Blood)
نیو بلد در ابتدا به خاطر شاترشات‌های نسل پیرتر شناخته می‌شد، یعنی Dusk و Ultrakill، اما سال‌ها روی دو اکشن تعاملی اولین دسترسی (imsim) که بسیار تحسین برانگیز بودند، یعنی Gloomwood و Fallen Aces، سرمایه‌گذاری کرده است. اوشری به تمسخر می‌گوید که او "تمام سرمایه خود را در اکشن‌های تعاملی سرمایه‌گذاری کرده است تا مانند استودیوهای بزرگ پیشین، مانند Looking Glass، برویم زیر.
اما او تا زمانی که دیلن راجرز، مدیر پروژه Gloomwood، روی جهان باز وامان و رزی-ریفینگ خود کار می‌کرد، هرگز اصطلاح immersive sim نشنیده بود. او گفت: "این‌ها به این نام‌ها شناخته می‌شوند." من گفتم: "من هرگز در زندگی خودم این اصطلاح را نشنیده‌ام. داری درباره چی چی می‌گویی؟"
اوشری به این ژانر جدید نبود. او از دوران کودکی از Deus Ex و Thief خوشش آمده بود. او抗议 کرد: "Thief یک بازی مخفیانه بود. من آن را بازی مخفیانه می‌نامیدم. Deus Ex را یک FPS-RPG می‌نامیدم زیرا یک FPS بود، اما یک RPG نیز بود. شما امتیازهایی داشتید که می‌توانستید در آن‌ها سرمایه‌گذاری کنید. این چیزی است که RPG است، مانند Diablo."
(Image credit: New Blood)
البته، سرمایه‌گذاری در مهارت‌ها و ویژگی‌ها چیزی است که در دهه‌های گذشته در بازی‌های مختلفی گسترش یافته است. اما واقعاً در سال 2000، این چیز تنها در RPGها محصور بود. Deus Ex با دیالوگ، انتخاب‌های داستانی و مبارزات مرگبار grease seemed a natural enough addition to that genre.
"System Shock و Deus Ex، آن‌ها RPGها بودند," اوشری گفت. "مردم آن‌ها را RPG می‌نامیدند. این جالب است که درباره immersive sim چی.
...
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: