هرجومرج باشکوه در بخش چندنفره GTA 4: چرا همه باید قتلعام ۳۲ نفره را تجربه کنند؟
نوشته کیرون گیلن
چه کاری باید انجام دهم؟ تنها واکنشی که میتوانم نشان دهم، پلک زدن، خندیدن با صدای بلند و تلاش برای فهمیدن نحوه فعال کردن شلنگ آتشنشانی است. یک فرد باهوش تصمیم گرفت که بازی بعدی باید مسابقه با کامیون باشد؛ ۳۲ کامیون که حدود ۲۵ دستگاه از آنها ماشین آتشنشانی از آب درآمدند. همانطور که انتظار دارید، نتیجه چیزی جز هرجومرج نبود. یک هرجومرج باشکوه؛ هرجومرجی که پیش از آن هرگز در هیچ بازی دیگری تجربه نشده بود.
این یکی از رازهای تاریک دنیای بازیهای ویدیویی است: اگر میخواهید یک بازی GTA را تجربه کنید و حاضرید چند ماه صبر کنید، نسخه PC همیشه بهترین گزینه است. در دوران GTA 3، سختافزار قدرتمندتر PC منجر به بازی شد که شهرها را بهتر پردازش میکرد، شامل موسیقیهای متن سفارشی بود و حتی به عنوان یک بازی تیراندازی بهتر عمل میکرد. اکنون که کنسولهای نسل بعد رو به پیری میروند، PC به سمت چیز دیگری حرکت میکند. دو نکته در اینجا حائز اهمیت است: اول، درجهای از آیندهنگری در تنظیمات سختافزاری GTA وجود دارد که تنها زمانی که PCها به آن برسند، کاربردی میشود. دوم، افزایش محدودیت بازیکنان در بخش چندنفره از ۱۶ نفر در کنسولها به ۳۲ نفر در نسخه PC است.
اگرچه تمرکز بر مقیاس بزرگتر بخش چندنفره و تأثیر آن بر تجربه بازی آسان است، اما نباید فراموش کرد که افزودن بخش چندنفره به سری GTA، خود یک گام بزرگ رو به جلو بود. پیش از این، برای تجربه چنین چیزی باید به پروژههای ماد مانند Multitheft Auto روی میآوردید، اما اکنون این قابلیت به صورت پیشفرض در بازی وجود دارد.
افزودن بازیکنان متعدد، شخصیت GTA 4 را تغییر میدهد. در بخش تکنفره، بازی از حماقتهای دلقکوار که مشخصه سری تا آن زمان بود فاصله میگیرد و به یک بازی جدیتر تبدیل میشود، اما وقتی دوستانتان همراه شما هستند، همه چیز تغییر میکند. بازیکنان دیگر با رفتار انسانی خود، سطح حماقت را به شکلی باورنکردنی افزایش میدهند. اگر آنها بدون تشویق حماقت نکنند، میتوانید قوانین را تغییر دهید تا احتمال وقوع اتفاقات دیوانهوار بیشتر شود.
در حالی که حالتهای بازی متنوعی مانند «همه علیه همه»، تیمی و همکاری در دسترس هستند، هر کدام از آنها با گزینههای انتخابی ساده قابل تنظیماند. برای مثال، در حالت Turf War، ما سلاحها را فقط به آرپیجی محدود کردیم. این کار همه چیز را تغییر میدهد، درست مانند اینکه به هر جوان خطرناکی در لندن یک آرپیجی بدهید. این کار همچنین ظرافتهای سیستم کنترل را نمایان میکند؛ اگرچه موشکها قدرتمند هستند، اما سرعت کمی دارند و نیاز به هدفگیری دقیق دارند.
گزینهها همه چیز هستند. اگرچه میتوانید در سه جزیره لیبرتیسیتی بازی کنید، اما در عمل یکی از مناطق بستهتر را انتخاب خواهید کرد. حالتهای مسابقهای GTA، بسیاری از بهترین ویژگیهای رقابتی این بخش را برجسته میکنند. مسابقه GTA اساساً یک حالت مسابقهای با خشونت اضافه شده است. اگر امکان ضربه زدن فیزیکی به دیگران هنگام رانندگی در کنار آنها وجود داشت، این بازی به نسخه مدرن Road Rash تبدیل میشد.
اگرچه همه با وسایل نقلیه یکسان شروع میکنید، بعید است که با همانها به خط پایان برسید. ناگزیر، وقتی بازیکنان عقبمانده متوجه میشوند که نمیتوانند برنده شوند، به مبارزه با یکدیگر یا ایجاد سد با لاشه ماشینها روی میآورند و بازی مسابقهای را به یک شبیهساز بقای دیوانهوار تبدیل میکنند. این اتفاق بسیار خندهدار است. در نهایت، این همان چیزی است که انسانهای دیگر به GTA 4 اضافه میکنند: انسانیت.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: