عصرایران- با آغاز ماموریت های پیچیده تر فضایی، ناسا به این نتیجه رسید که لباس های فضایی اولیه برای انجام فعالیت های طولانی و کارهای فنی در خارج از فضاپیما، آزادی حرکت کافی در اختیار فضانوردان قرار نمی دهند. به همین دلیل از سال 1966 مجموعه ای از پروژه های تحقیقاتی برای افزایش تحرک پذیری لباس های فضایی آغاز شد.
یکی از نخستین دستاوردهای این برنامه، لباس آزمایشی AX بود که توسط مهندس آمریکایی Vic Vykukal طراحی شد. در این لباس تلاش شده بود مفصل های شانه، آرنج، لگن و زانو به گونه ای طراحی شوند که فضانورد با صرف انرژی کمتر بتواند خم شود، بچرخد و ابزارهای مختلف را در محیط فضا به کار بگیرد.
هرچند AX هرگز به عنوان لباس عملیاتی در ماموریت های فضایی مورد استفاده قرار نگرفت، اما داده ها و فناوری های به دست آمده از آزمایش های آن نقش مهمی در توسعه نسل های بعدی لباس های فضایی ناسا ایفا کردند. بسیاری از مفاهیم مربوط به مفصل های فشارپذیر و افزایش دامنه حرکت که در این پروژه آزمایش شدند، بعدها در لباس های مورد استفاده برنامه شاتل فضایی و همچنین لباس های راهپیمایی فضایی به کار گرفته شدند.
امروزه نیز همین فلسفه طراحی در نسل جدید لباس های فضایی ناسا، از جمله لباس های برنامه آرتمیس، دیده می شود؛ لباس هایی که امکان خم شدن، زانو زدن و انجام فعالیت های پیچیده روی سطح ماه را بسیار بهتر از نسل های قدیمی فراهم می کنند.
به همین دلیل، اگرچه لباس AX هیچ گاه به فضا نرفت، اما یکی از پروژه های تاثیرگذار در تکامل لباس های فضایی مدرن محسوب می شود.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: