طوفانهای خورشیدی، نظیر آنچه در اوت ۱۹۷۲ و در فاصله میان ماموریتهای آپولو ۱۶ و آپولو ۱۷ رخ داد، میتوانند فورانهای پروتونی شدیدی ایجاد کنند که خطر ابتلا به سرطان را در فضانوردان افزایش داده یا حتی منجر به بیماریهای ناشی از تشعشعات شود. جو زمین و میدان مغناطیسی آن، این پرتوها را جذب میکنند، اما خدمهای که به سمت ماه یا مریخ سفر میکنند، از چنین حفاظتی برخوردار نیستند و تاکنون هیچ فضاپیمایی با سپر حفاظتی کافی برای مقابله کامل با این پدیدهها ساخته نشده است.
تیمی به سرپرستی جردن هوری و اورن میلشتاین از شرکت استارتاپ آمریکایی-اسرائیلی StemRad که در زمینه توسعه تجهیزات حفاظت شخصی در برابر تشعشعات فعالیت میکند، پیشنهاد کردند که میتوان با محافظت مستقیم از فضانوردان به جای تلاش برای پوشش دادن کل فضاپیما، این مشکل را حل کرد.
برای آزمایش این ایده، تیم StemRad یک جلیقه محافظ در برابر تشعشعات به نام AstroRad را به همراه ماموریت بدون سرنشین آرتمیس ۱ ناسا به ماه فرستاد و آن را به زمین بازگرداند. پس از بازگشت، محققان با استفاده از دادههای پروازی بهدستآمده، عملکرد این جلیقه را در شرایط وقوع یک طوفان خورشیدی واقعی محاسبه کردند.
نتایج نشان میدهد که این جلیقه محافظ عملکردی تقریباً مشابه با پناهگاههای سنگین و محافظتشده داخل فضاپیمای اوریون (Orion) دارد؛ همان پناهگاهی که خدمه قرار بود در صورت وقوع طوفان خورشیدی به آن پناه ببرند.
این دستاورد میتواند مسیر را برای سفرهای طولانیمدت فضایی هموارتر کند، چرا که وزن و پیچیدگی ساخت فضاپیماهایی با لایههای محافظ ضخیم، همواره یکی از چالشهای اصلی مهندسی هوافضا بوده است. با استفاده از تجهیزات پوشیدنی، فضانوردان میتوانند در حین انجام وظایف خود، سطح ایمنی بالاتری را در برابر خطرات محیطی اعماق فضا تجربه کنند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: