به گزارش ایلنا و به نقل از عربنیوز، ناامنی شدید محیط کار، حرفۀ امدادگری را به یکی از مرگبارترین مشاغل جهان تبدیل کرده است. طبق دادههای «پایگاه امنیت کارکنان امدادی»، در سال ۲۰۲۵ میلادی، مهاجمان و طرفهای درگیری ۳۵۰ کارگر بشردوستانه را به قتل رساندند. در همین دوره، حوادث امنیتی به زخمیشدن ۳۲۲ نفر، اسارت ۲۳۵ تن و بازداشت ۲۸۰ کارگر دیگر انجامید تا مجموع قربانیان این صنف به هزار و ۱۸۷ نفر برسد.
روز جهانی بشردوستی (۱۹ اوت) یادآور حملۀ سال ۲۰۰۳ به مقر سازمان ملل در بغداد و کشتهشدن ۲۲ نیروی امدادی است. مجمع عمومی سازمان ملل ۵ سال بعد این روز را مصوب کرد تا از حقوق نیروی کار این بخش صیانت شود. با این حال، کارگران بشردوستانه بیش از دو دهه پس از آن فاجعه، همچنان بدون داشتن حق تشکل، ابزار چانهزنی یا حداقلهای ایمنی، جان خود را در راهافتادهترین و ناامنترین خطوط مقدم بحران فدا میکنند.
غزه و سودان؛ مسلخ نیروی کار در غیاب ایمنی محیط کار
منطقۀ غزه با ۱۸۶ کارگر جانباخته، مرگبارترین محیط کاری جهان بود. در سودان نیز کشتار ۷۱ نیروی امدادی، سیاهترین رکورد تلفات کارگران این بخش را رقم زد. کشورهای کنگو، سودان جنوبی، اوکراین، اتیوپی، سوریه، هائیتی، چاد و کامرون نیز در صدر خطرناکترین محیطهای کاری قرار گرفتند. طرفهای متخاصم بدون ترس از پیگرد قضایی، حق حیات و امنیت شغلی این نیروی کار فرودست را پایمال میکنند.
کاهش بودجه و تشدید استثمار؛ بار مضاعف بر دوش امدادگران
همزمان با به خطر افتادن جان کارگران، نهادهای بینالمللی با کاهش ۲۰ درصدی بودجۀ حمایتی، فشار کاری را بر نیروهای باقیمانده دوچندان کردهاند. در سال ۲۰۲۵ از هر ۳۵ انسان یک نفر به کمک فوری نیاز داشت، اما نهادهای کارفرمایی سطح تأمین مالی را به پایینترین میزان در یک دهۀ اخیر رساندند.
این مسئله به معنای افزایش ساعات کار، فرسودگی شدید و تعمیق استثمار نیروی کار است. راوند النتور، سخنگوی سازمان «نجات کودکان»، و یوسف رمزی طه، سخنگوی کمیساریای پناهندگان، تداوم این روند را عامل قطع خدمات به آسیبپذیرترین طبقات جامعه و اعمال فشار روانی خردکننده بر پرسنل میدانند.
سازمان ملل و فرار از مسئولیت در قبال سلامت روانی و شغلی
رولاند فریدریش، مدیر امور UNRWA در کرانۀ باختری، خشونت شهرکنشینان و مصونیت آنان از مجازات را عامل اصلی سلب امنیت کاری ۱۱ هزار نیروی این آژانس میداند. بخش اعظم این نیروها را کارگران بومی فلسطینی تشکیل میدهند. این پرسنل در کنار تحمل رنج آوارگی، مجبورند تحت سختترین شرایط زیستی به خدمترسانی ادامه دهند.
از منظر حقوق کار، کارفرمایان بینالمللی موظف به تأمین سلامت جسمی و روانی نیروهای خود هستند. با این حال، کارگر امدادگر در مناطق جنگی عملاً از هیچگونه چتر حمایتی، درمان آسیبهای روانی یا تضمین امنیت شغلی برخوردار نیست.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: