عصر ایران - کافی است با دقتی تازه به جهان پیرامون و ساختار وجودی خود بنگریم؛ آن گاه مرز میان «انسان» و «طبیعت» رنگ می بازد. شش های ما مانند شاخه های درختان در آسمان پهن می شوند، رگ های خونی مان الگوهایی شبیه به صاعقه های آسمانی و دلتای رودخانه ها می سازند، و حلزونی گوش ما انحنای صدف های دریایی را تکرار می کند. از پیچ و تاب رشته های دی ان ای که شبیه پیچک های گیاهان است گرفته تا ساختار سلول ها، ستارگان، استخوان ها، اثر انگشت و حتی رشته کوه ها، همگی از الگوهای بصری مشترک و خیره کننده ای پیروی می کنند.
البته این شباهت های ساختاری به معنای منشا یا کارکرد یکسان آن ها نیست؛ بلکه حقیقت شگفت انگیز دیگری را از قدرت خداوند برای آفرینش هر چه که در کره زمین وجود دارد برملا می سازد:طبیعت برای خلق سیستم های کارآمد، مقاوم و بهینه در مقیاس های کاملا متفاوت، بارها و بارها از فرم های هندسی یکسانی مانند شاخه زا، مارپیچ، شبکه ای و تقارن استفاده می کند.
ما موجوداتی جدا از طبیعت نیستیم؛ بلکه خود، یکی از هزاران جلوه و تجلی همین هندسه هوشمند و جادویی در جهان هستی هستیم. در ادامه، با بررسی تصاویری تماشایی، نگاهی دقیق تر می اندازیم به این پیوند دیرینه و الگوهایی که بدن ما را به قلب طبیعت پیوند می دهند.
تنظیم و ترجمه: محمدمهدی حیدرپور
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: