سه‌شنبه 12 آبان 1405

سیبچه مرگ؛ آشنایی با خطرناک‌ترین درخت جهان که حتی قطرات باران زیر سایه‌اش نیز سمی و کشنده است

16:10 - 1405/05/07 اجتماعی

391کلمه 2 دقیقه

سیبچه مرگ؛ آشنایی با خطرناک‌ترین درخت جهان که حتی قطرات باران زیر سایه‌اش نیز سمی و کشنده است

به گزارش عصر ایران

درخت «سیبچه مرگ» که در کتاب رکوردهای گینس به عنوان خطرناک‌ترین درخت جهان ثبت شده، بومی مناطق گرمسیری است. تمام اجزای این گیاه از شیره و پوست گرفته تا میوه آن، به شدت سمی هستند؛ به طوری که حتی تماس با قطرات باران چکیده از برگ‌های آن نیز می‌تواند آسیب‌های جبران‌ناپذیری ایجاد کند.

عصرایران- درخت سیبچه مرگ با نام علمی Hippomane mancinella که با نام هایی مانند «انجیر زهری» یا «سیب ساحلی» نیز شناخته می شود، بومی مناطق گرمسیری جنوب آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی، جزایر کارائیب و بخش هایی از شمال آمریکای جنوبی است. این درخت در برخی کشورهای اسپانیایی زبان با نام «Arbol de la Muerte» یا «درخت مرگ» شناخته می شود و در کتاب رکوردهای گینس به عنوان خطرناک ترین درخت جهان معرفی شده است.

تمام بخش های این درخت، از پوست و برگ گرفته تا شاخه ها، شیره و میوه، حاوی مواد سمی هستند. شیره سفیدرنگ و غلیظ آن هنگام تماس با پوست می تواند باعث التهاب شدید، تاول و سوختگی شیمیایی شود و اگر وارد چشم شود، حتی ممکن است به آسیب موقت یا دائمی بینایی منجر شود.

یکی از ویژگی های خطرناک این گونه، محلول بودن بخشی از ترکیبات سمی آن در آب است. به همین دلیل ایستادن زیر درخت هنگام بارندگی نیز خطرناک است، زیرا قطرات باران می توانند شیره درخت را با خود حمل کرده و موجب سوختگی و تحریک شدید پوست شوند.

بیشترین خطر این درخت به میوه های کوچک و ظاهرا بی خطر آن مربوط می شود. خوردن حتی مقدار کمی از این میوه باعث سوزش شدید دهان و گلو، درد، استفراغ و اسهال شدید می شود و در موارد مسمومیت شدید می تواند به کم آبی خطرناک بدن و عوارض تهدیدکننده زندگی منجر شود. با این حال، گزارش های مستند از مرگ انسان بر اثر خوردن این میوه بسیار نادر است و بیشتر موارد با درمان پزشکی بهبود می یابند.

به دلیل خطر بالای این درخت، در بسیاری از مناطق کارائیب و آمریکای مرکزی روی تنه آن علامت هشدار یا نوار قرمز نصب می شود تا گردشگران از نزدیک شدن یا لمس آن خودداری کنند. با وجود این، سیبچه مرگ نقش مهمی در اکوسیستم های ساحلی دارد و به تثبیت خاک و جلوگیری از فرسایش سواحل کمک می کند؛ به همین دلیل معمولا به جای قطع کردن، اطراف آن را علامت گذاری و حفاظت می کنند.