عصر ایران - مجمعالجزایر آزور پرتغال که در میان اقیانوس اطلس و در فاصله حدود ۱۵۰۰ کیلومتری غرب لیسبون واقع شده، یکی از عجیبترین و زیباترین چشماندازهای طبیعی و پرورشی جهان به شمار میرود. این منطقه از نه جزیره اصلی در قالب سه گروه شرقی، مرکزی و غربی تشکیل شده است.
این مجمعالجزایر با جمعیتی حدود ۲۵۰ هزار نفر، به دلیل انزوای جغرافیایی، منشؤ آتشفشانی و فعالیت شدید لرزهای شناخته میشود؛ چرا که دقیقاً در محل تلاقی سه صفحه تکتونیکی اوراسیا، آمریکای شمالی و آفریقا قرار دارد. اقلیم اقیانوسی معتدل همراه با بارندگیهای فراوان و پوشش گیاهی انبوه، شرایط را برای کشاورزی پربازده در زمینهای شیبدار فراهم کرده است.
یکی از شاخصترین ویژگیهای بصری جزایر آزور، زمینهای کشاورزی چندضلعی و مستطیلیشکل آن است که با دیوارهای ساختهشده از سنگهای آتشفشانی یا پرچینهای زنده محصور شدهاند. این سنگچینها افزون بر ایجاد موزاییکی زیبا که حتی از تصاویر ماهوارهای نیز قابل مشاهده است، محصولات را از بادهای تند اقیانوسی و فرسایش خاک محافظت میکنند.
فعالیتهای بینظیری چون پرورش دام شیرده، تولید چای (که در سراسر قاره اروپا منحصربهفرد است) و تاکداری در تراسهای آتشفشانی جزیره پیکو (که به عنوان میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده)، آزور را به نمونهای برجسته از چشمانداز مولد و سازگار با شرایط حاد جزیرهای تبدیل کرده است.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: