نه سال از وقایع تکاندهنده سال ۲۰۱۷ میگذرد، اما برای اقلیت روهینگیا در میانمار، کابوس هنوز به پایان نرسیده است. در حالی که جامعه جهانی بر روی پروندههای حقوق بشری تمرکز کرده، واقعیت تلخ این است که روهینگیاها همچنان مجبور به فرار از سرزمین مادری خود هستند، زیرا عملیات نسلکشی هرگز به طور کامل متوقف نشده است.
تداوم جنایات و بحران انسانی
جنایات گستردهای که در سال ۲۰۱۷ رخ داد و منجر به کوچ گسترده صدها هزار نفر از روهینگیاها به بنگلادش و کشورهای همسایه شد، تنها آغاز یک روند سیستماتیک برای پاکسازی قومی بود. گزارشها نشان میدهد که نیروهای امنیتی میانمار همچنان با استفاده از روشهای خشونتآمیز، فشارها را بر بازماندگان در داخل کشور افزایش دادهاند تا هیچ اثری از این گروه در خاک میانمار باقی نماند.
«اگر روزی برسد که هیچ روهینگیا در میانمار باقی نماند، عدالت به چه معنا خواهد بود؟»
این پرسش بنیادین، هسته مرکزی بحثهای جاری درباره عدالت انتقامجویانه در مقابل عدالت ترمیمی است. وقتی یک گروه قومی به طور کامل از یک منطقه حذف شود، حتی اگر دادگاههای بینالمللی متهمان را محکوم کنند، آیا این حکم میتواند جایگزین حق بازگشت و احیای فرهنگی یک ملت شود؟
چالشهای بازگشت و نبود امنیت
یکی از بزرگترین موانع در مسیر دستیابی به عدالت، عدم وجود تضمینهای امنیتی برای بازگشت پناهندگان است. روهینگیاها در کمپهای پناهندگی بنگلادش در شرایطی سخت زندگی میکنند و هرگونه تلاش برای بازگشت بدون تغییر بنیادین در ساختار سیاسی و نظامی میانمار، به معنای بازگشت به محیطی است که در آن حق شهروندی آنها به رسمیت شناخته نشده و جانشان در خطر است.
- عدم شناسایی حقوقی: روهینگیاها همچنان با مشکل عدم شناسایی به عنوان شهروندان قانونی میانمار روبرو هستند.
- تداوم خشونتها: گزارشهای میدانی حاکی از آن است که حملات پراکنده و آزار و اذیتها در مناطق راخین همچنان ادامه دارد.
- بیتوجهی بینالمللی: با وجود پروندههای موجود در دیوان بینالمللی دادگستری (ICJ)، سرعت پیشروی عدالت با سرعت تخریب زندگیهای انسانی همخوانی ندارد.
در نهایت، عدالت برای روهینگیاها تنها به معنای مجازات جنایتکاران نیست، بلکه به معنای بازگرداندن کرامت انسانی، شناسیت قانونی و فراهم کردن شرایطی است که در آن بتوانند بدون ترس از نسلکشی، در سرزمین اجدادی خود زندگی کنند. اگر این روند متوقف نشود، جهان شاهد یکی از کاملترین نمونههای پاکسازی قومی در قرن بیست و یکم خواهد بود که در آن عدالت، تنها یک مفهوم نظری در پروندههای حقوقی خواهد بود، بدون آنکه کسی برای تجربه آن در خاک میانمار باقی بماند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: