پیش از آنکه وارد بحث شکست سنگین ایران مقابل ازبکستان شویم، لازم است تکلیف را با امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی، یکسره کنیم.
قلعهنویی که پیش و پس از جام جهانی ۲۰۲۶ اصرار دارد تیم ملی روی ریل مناسب حرکت میکند و خودش و همکارانش را مصون از هرگونه خطا و اشتباهی میداند و نتایج تیم ملی را هم در هر شرایطی عالی ارزیابی میکند، در نشست خبری پیش از بازی با ازبکستان با یک خبرنگار ازبک وارد بحث کلامی شد!
قلعهنویی برای خبرنگار از ماجراهای تلخ تیم ملی در سفر به آمریکا گفت و بعد از او پرسید: «حالا نظرت راجع به عملکرد ما در جام جهانی چیست؟»
درست برخلاف انتظار امیر که ظاهراً منتظر تأیید خبرنگار ازبک بود، پاسخ طرف مقابل به ماجرای عینک شجاع خلیلزاده در بازی با مصر کشیده شد! همان صحنهای که بعد از گل رخ داد و در نهایت VAR گل را مردود اعلام کرد.
یعنی خبرنگار خارجی هم، مثل هر ایرانی که بازیها و نتایج تیم ملی را دیده، نتوانست عملکرد ایران را عالی، تاریخی و موفقیتآمیز قلمداد کند.
دستاوردسازی شاید از قلعهنویی و همکارانش ساخته باشد، اما مردم که نمیتوانند بیخود و بیجهت برای تیم ملی حماسهسرایی کنند.
واقعاً دیگر باید چه اتفاقی برای تیم ملی رخ بدهد تا سرمربیانش، مثل حسین عبدی که امروز پس از حذف تیم امید از سرمربیگری این تیم استعفا داد، یکبار برای همیشه شجاعانه مقابل دوربینها قرار بگیرند و مسئولیت نتایج خود را بپذیرند؟ (عبدی پس از شکست ۴ بر یک امید ایران مقابل کرهشمالی، از سمت خود کنارهگیری کرد.)
اصلاً فعلاً عملکرد قلعهنویی در جام جهانی و جام ملتهای آسیا را ارزیابی نمیکنیم؛ همین شکستهای زنجیرهای ایران مقابل ازبکستان، آیا نشان نمیدهد که قلعهنویی و همکارانش در اداره تیم ملی و کسب نتایجی که باب میل مردم باشد، توفیق چندانی حاصل نکردهاند؟
دیگر باید چه شود؟ یا به تعبیر جواد خیابانی، چه شکست محیرالعقولی باید در کارنامه تیم ملی ایران ثبت شود تا یا خود قلعهنویی از سمتش کنار برود یا فدراسیون فوتبال تصمیم نهایی را بگیرد و حکم برکناری او را صادر کند؟
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: