این روزها دیگر چه کسی است که نداند کاروان تراکتور برای رسیدن به عمان، به دلیل مسیرهای دشوار پروازی و محدودیت‌های موجود، حدود ۱۸ ساعت در راه بوده است؟ خداداد عزیزی مفصل درباره این سفر صحبت کرد و ویدیویی طولانی از مشکلات مسیر انتشار یافت.
جواد نکونام هم، طبق معمول، سهم قابل‌توجهی از صحبت‌هایش را به همین ماجرا اختصاص داد؛ تا جایی که دقایقی پیش از مسابقه با الشمال قطر نیز تأکید کرد اگر شرایط میزبانی تراکتور چنین نبود، تیمش حتماً برنده از زمین خارج می‌شد.
البته که شرایط موجود عادی نیست. تیمی که باید در خانه از حریفش پذیرایی کند، ناچار است در کشوری دیگر به میدان برود و سفری طولانی و فرساینده را پشت سر بگذارد. این وضعیت نه مطلوب است و نه قابل دفاع. اما بحث بر سر اصل دشواری سفر نیست؛ مسئله، عادت آشنای جواد نکونام به گلایه‌های تمام‌نشدنی است؛ عادتی که انگار قرار نیست با تغییر تیم و مسابقه و رقابت، تغییری در آن ایجاد شود.
نکونام در فوتبال ایران کم از زمین و زمان گلایه نکرده است. حالا هم که به تراکتور آمده، همان داستان ادامه دارد؛ گویی هر بار پیش از آنکه درباره فوتبال و عملکرد تیمش صحبت کنیم، باید پای فهرستی از مشکلات و مصیبت‌ها را وسط بکشیم. این حجم از گلایه، وقتی بارها تکرار می‌شود، دیگر تازگی ندارد؛ به‌خصوص وقتی به‌تدریج این تصور را ایجاد می‌کند که نتیجه نگرفتن، پیش از آنکه موضوعی فنی باشد، محصول شرایط بیرونی است.
وقتی همه از قبل می‌دانستند که مسیرهای پروازی و شرایط منطقه می‌تواند چنین دردسرهایی ایجاد کند، روشن است که این مشکلات باید پیگیری و برای کاهش آثارشان تلاش شود؛ اما آیا قرار است هر بار تمام بحث فوتبال به همین گلایه‌ها ختم شود؟
ما هم در همین شرایط زندگی می‌کنیم و از اتفاقات منطقه و محدودیت‌های فوتبال ایران خبر داریم. هیچ‌کس انتظار ندارد تراکتور بدون مشکل سفر کند یا محرومیت از میزبانی را نادیده بگیرد. جواد نکونام می‌تواند و باید از شرایط ناعادلانه میزبانی انتقاد کند؛ اما نمی‌تواند انتظار داشته باشد که هر بار با اشاره به مشکلات بیرونی، بحث درباره عملکرد تیمش به حاشیه برود.
سفر تراکتور ۱۸ ساعت طول کشید و این مسئله واقعا اتفاقی ناراحت کننده است؛ اما قرار نیست غرغرهای نکونام در این باره تا ابد ادامه داشته باشد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: