روزنامه خراسان نوشت: سنگربان شماره یک تیم ملی که سالها با داستان ارادهاش و برآمدن از دل سختیها برای خودش سرمایه اجتماعی خریده بود، مدتی است با انواع حاشیهها سر زبانهاست.
طبق ادعای برخی رسانهها، بیرو برای فرار از رفتن به یک تیم نظامی، اینبار به بهانه خالکوبی، دست به دامن کمیسیون اعصاب و روان شده تا شاید با برچسب اختلال روحی، کارت معافیت بگیرد یا لااقل کمی زمان برای نرفتن به سربازی بخرد.
این نقطه دقیقاً همانجایی است که شگفتی جامعه را برمیانگیزد؛ بیرانوند قرار نیست مثل هزاران پسر جوان این کشور ساک به دوش بیندازد، پوتین بپوشد و در برجکهای لب مرز شب را به صبح برساند. خدمت سربازی او یعنی بازی کردن در یک تیم فوتبال، دریافت دستمزد حرفهای و تمرین در چمنهای استاندارد، با امکاناتی که آرزوی میلیونها جوان است.
از طرفی او برخلاف قهرمانان المپیک یا مدالآوران طلای آسیایی، افتخار خاصی هم در ویترین ندارد که به حکم قانون شامل قانون «سرباز قهرمان» شود. با این حساب، این میزان از تلاش برای در رفتن از قانونی که همه تابع آن هستند، از کجا میآید و چرا او خودش را متمایز از دیگران و فراتر از قانون میداند؟
به نظر میرسد چنین افرادی به مرور زمان باور میکنند که قوانین فقط برای مردم عادی نوشته شده و موقعیت مالی، شهرت و... آنها را بالاتر از جامعه قرار میدهد.
علیرضا بیرانوند زمانی با فسخ غیرقانونی، بعد با ماجرای عجیب مدرک دکترا و معافیت تحصیلی رفتارهایی دور از شأن یک بازیکن ملی انجام داد و حالا هم در حالیکه مدام پست و استوری از وطن میگذارد حاضر نیست مثل دیگر هموطنان به کشورش در جایگاه سرباز و البته بهعنوان دروازهبان یک تیم نظامی خدمت کند. او متوجه نیست که وقتی برای یک نفع زودگذر مالی یا ورزشی حاضر است خودش را بیماری با مشکلات روانی معرفی کند، در واقع دارد شأن، عزت نفس و تمام اعتبار گذشتهاش را چوب حراج میزند.
مردم سقوط یک ستاره را در گُلهایی که میخورد نمیبینند؛ آنها وقتی از قهرمانشان ناامید میشوند که میبینند او برای فرار از مسئولیتهای ساده شهروندی، به هر تدبیری چنگ میزند و در عین حال ادعا میکند هیچوقت از رانت استفاده نکرده است.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: