شش هفته برای صدور حکم نهایی درباره یک تیم کافی نیست، اما برای پیدا کردن چند نشانه چرا.
پرسپولیس تارتار حالا دیگر شبیه تیمی نیست که هنوز در جستوجوی شکل خودش باشد. چهار پیروزی، یک تساوی و یک شکست، در کنار ۱۲ گل زده و تنها سه گل خورده، تصویری از تیمی ساخته که خیلی زودتر از انتظار به ثبات اولیه رسیده است.
این روند زمانی جالبتر میشود که بدانیم پرسپولیس تابستان امسال تغییرات زیادی را تجربه کرد و تارتار نیز برای ساختن تیم جدیدش باید با بازیکنان و ترکیبی متفاوت کار میکرد.
یکی از تفاوتهای قابل توجه پرسپولیس امسال، حضور پررنگتر در فاز هجومی است. سرخها در شش بازی ابتدایی ۱۲ بار گل زدهاند و در چند مسابقه توانستهاند فشار قابل توجهی روی دروازه حریف ایجاد کنند.
حتی در دیدار مقابل ذوبآهن که نیمه اول برای پرسپولیس چندان درخشان نبود، تغییرات تارتار در نیمه دوم جواب داد و ورود پوریا شهرآبادی یکی از عوامل رسیدن تیم به گل دوم بود. پرسپولیس در نهایت با برتری ۲ بر صفر، چهارمین برد فصل خود را ثبت کرد.
شاید هنوز نتوان یک الگوی تاکتیکی کاملاً تثبیتشده را به نام تارتار ثبت کرد، اما یک ویژگی در عملکرد پرسپولیس بیشتر از گذشته به چشم میآید: تمایل به بازی رو به جلو و استفاده از گزینههای متعدد در فاز هجومی.
حتی حضور اوستون اورونوف در ترکیب اصلی برابر ذوبآهن و استفاده از یکی از هجومیترین ترکیبهای فصل، نشان داد که تارتار در حال آزمودن ظرفیتهای بیشتری از خط حمله تیمش است.
حالا پرسپولیس با ۱۳ امتیاز در رده دوم قرار دارد و تنها سه امتیاز با تراکتور صدرنشین فاصله دارد. این اعداد بهتنهایی سبک بازی را اثبات نمیکنند، اما نشان میدهند تارتار در شروع کار توانسته تیمی رقابتی و گلزن بسازد.
پرسپولیس تارتار هنوز در ابتدای مسیر است و هفتههای سختتری هم از راه میرسند. اینکه این شروع خوب به یک روند پایدار تبدیل شود، به عملکرد تیم در ادامه فصل و بهخصوص برابر رقبای مدعی بستگی دارد.
اما فعلاً یک سؤال جذاب روی میز است: آیا پرسپولیس بالاخره نسخه واقعی تارتار را پیدا کرده یا این فقط یک شروع متفاوت و امیدوارکننده است؟
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: