من با یک شروع ناخوشایند با Castlevania: Belmont's Curse مواجه شدم، زمانی که بازی در ابتدا با صفحه سیاه بوت شد. چند دقیقه بعد از عیب‌یابی، متوجه شدم که بازی روی مانیتوری با نرخ تازه‌سازی بالاتر از 120 هرتز نمایش داده نمی‌شود. به راحتی قابل حل بود، اما به این نکته فکر می‌کردم که این عیب فنی برای منتقدان برطرف شده و برای عرضه اصلی بازی صاف شده است. آنها مانع از این نشده‌اند که من از هشت ساعت بازی‌ام لذت ببرم - فکر می‌کنم در حال نزدیک شدن به نیمه راه هستم و به طور مداوم بهتر می‌شود. اما این یک پیروزی قاطع نیست که از اولین Castlevania جدید در دهه‌های اخیر و با استودیوی با استعداد پشت آن انتظار داشتم.
Belmont's Curse کمی مشکل "آبدار" (Juice) دارد. احتمالاً عبارت "آبدار" را بارها شنیده‌اید (یا خودتان گفته‌اید) به طوری که این عبارت به نوعی مخفف من فکر می‌کنم این واقعاً خوب است شده است. همانطور که توسط برخی از طراحان بازی باهوش مطرح شد، این مفهوم کمی خاص‌تر است: نوعی صیقل که "احساس زنده بودن و واکنش به هر کاری که انجام می‌دهید را دارد - تعداد زیادی عمل و واکنش آبشاری برای حداقل ورودی کاربر". راه‌های اصلی برای افزودن آبدار بودن به یک بازی اکشن عبارتند از: لرزش صفحه، توقف ضربه (مکث کوتاه برای تأثیر زمانی که حملات شما فرود می‌آیند)، واکنش‌های دشمن، ذرات درخشان و سایر جلوه‌ها. مهمتر از همه این است که شخصیت شما هنگام حرکت، پریدن یا جاخالی دادن چگونه احساس می‌کند.
آبدار بودن لزوماً به معنای سریع بودن نیست. اما Dead Cells، که Evil Empire، توسعه‌دهنده Belmont's Curse، بیشتر دهه گذشته را صرف کار بر روی آن کرده است، یکی از سریع‌ترین و آبدارترین بازی‌های اکشن ساخته شده است. ضربات سریع و جاخالی‌های دقیق Hollow Knight نیز بسیار آبدار هستند، که یکی از دلایل موفقیت چشمگیر آن و تبدیل شدن آن به استانداردی است که هر بازی از آن به بعد باید با آن روبرو شود.
Belmont's Curse به نحوی به‌طور متناقض، گیج‌کننده آبدار و… خشک است؟ فاسد؟ راه‌هایی وجود دارد که فقط کمی احساس عجیب می‌دهد که هنوز ساعت‌ها در بازی مرا آزار می‌دهد.
یک پیچش طولانی در شلاق Rose Belmont وجود دارد که از آن برای تاب خوردن در اطراف فرانسه و قلعه دراکولا استفاده می‌کنید که در طول چالش‌های پلتفرمینگ پر از میخ که نیاز به زمان‌بندی کامل در یک تاب دارند، آزاردهنده می‌شود. حتی وقتی زمان‌بندی را درست انجام می‌دهم، اغلب یک نقطه قلاب را از دست می‌دهم زیرا آنالوگ استیک را در جهتی که می‌خواهم حرکت کنم نگه می‌دارم تا اینکه آن را به نقطه‌ای که باید به آن قلاب کنم، نشان کنم.
اولین جاخالی که Belmont's Curse به شما آموزش می‌دهد، یک سرسره رو به جلو است، اما فریم‌های بی‌نظیری کمی دارد - اگر اصلاً وجود داشته باشد - که باعث شده در بیشتر مبارزات باس کشته شوم تا اینکه نجات پیدا کنم. شاید باید تا الان یاد می‌گرفتم که از آن استفاده نکنم، اما این فقط یکی از ده‌ها چیز کوچک است که در این بازی پیدا می‌کنم و فکر می‌کردم Evil Empire به طور قطع آن را قفل می‌کند.
یکی دیگر: برخی از چالش‌های پلتفرمینگ خسته‌کننده نیاز به عبور از دیوارهای خاص و کف‌ها با استفاده از مهارتی دارند که به طور پیش‌فرض به تریگر سمت چپ کنترلر متصل است - که خوب است تا زمانی که مجبور شوید آن را با حاشیه خطای کوچک پمپ کنید. از یک دیوار عبور کنید (نگه دارید)، سپس از آن دیوار بپرید (رها کنید)، سپس از دیوار دیگری عبور کنید (نگه دارید)، سپس روی یکی بالای گود پر از میخ فرود بیایید (رها کنید). چرا باید آن عمل را به ورودی آنالوگ با طولانی‌ترین زمان سفر روی کنترلر متصل کنید؟
Rose می‌تواند از شلاق برای کشیدن خود به سمت دشمنان و وارد کردن ضربه کوبنده استفاده کند، اما زمان‌بندی آن حمله خیلی زود تنظیم شده است.
پر کردن یک فلاسک شفابخش نیاز به نگه داشتن یک دکمه دارد فقط به اندازه‌ای که اغلب فکر می‌کنم در گرمای نبرد شفا یافته‌ام تا اینکه اوه، غافلگیر، مرده‌ام.
و می‌دانم این یک محدودیت بودجه است، اما Belmont's Curse به وضوح بسیار از سریال Netflix Castlevania الهام گرفته است - حتی شامل چند بازیگر صدا یکسان است - که برخی از صحنه‌های اولیه، که تصاویر ثابت ناامیدکننده‌ای هستند، واقعاً به یک ارائه مجلل نیاز دارند. آنها سزاوار یک درمان متحرک مناسب بودند که Konami ظاهراً برای آن هزینه نکرد.
Belmont's Curse اولین برداشت خوبی ندارد، اما هنگامی که پس از چند ساعت در پاریس به قلعه دراکولا رسیدم، شروع به افزایش سطح کرد و با ترفندهای پلتفرمینگ هوشمندانه‌ای که قبلاً ندیده‌ام و سرنخ‌هایی که به سمت خدمتکاران دراکولا اشاره می‌کنند، روبرو شدم. این کمی پازلی و متفکرانه‌تر از بسیاری از Castlevaniaهای قدیمی است و می‌توانم ببینم که این نسخه مورد علاقه من از قلعه برای تجزیه آن باشد.
و کاملاً بی‌روح نیست! ضربات متوقف‌کننده عالی هنگام اتصال حملات شما وجود دارد. کار انیمیشن صاف است. ارائه کارت‌های تاروت، که هم به عنوان سلاح‌های ویژه و هم به عنوان راهنمایی برای هر باس که باید شکست دهید، عمل می‌کنند، بسیار زیبا است. من عاشق ورق زدن آنها در موجودی خود هستم.
Evil Empire شاید سعی می‌کرد خیلی سخت اطمینان حاصل کند که Belmont's Curse شبیه Dead Cells نباشد که به کنترل‌هایی ختم شد که به طور کامل با هم هماهنگ نشدند؟ بیان این موضوع سخت است، اما کمی شل بودن در این شلاق وجود دارد که مانع از این می‌شود که من به بازگشت Castlevania که می‌خواهم از آن لذت ببرم، تبدیل شود.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: