فیلم «سه خانه» جهیسی ترومپیز: بررسی یک ونزوئلا که در حاشیهٔ حاشیه قرار دارد

یک حس فوریت برای ترومپیز وجود دارد تا این داستان را بگوید — حتی با وجود اینکه او در حال حاضر چهار سال است که روی آن کار می‌کند. او در ابتدا با یک تلفن همراه در خیابان‌ها فیلم می‌گرفت، اما مادرش از امنیت او نگران بود. او در ترویج جنبش مخالف شرکت کرده بود، شاهد زندانی شدن دوستانش شده بود، هدف اتهامات قرار گرفته بود و از یک شغل دولتی کنار گذاشته شده بود. گروه‌های مافیایی محلی و اخاذی نیز یک تهدید دیگر بود.

“دیگر نمی‌توانستم با دوربینم در خیابان فیلم بگیرم، چون مادرم می‌ترسید که اخاذی شود.” فیلم به داخل منتقل شد. سه خانهٔ خانوادگی. فقط مردم عادی، دریافت‌کنندهٔ حقوق‌های کم، مقابله با فشارهای زندگی روزمره در ونزوئلا تحت حکومت آن.

مادر ترومپیز به‌طور برجسته ظاهر می‌شود. پس از اینکه یک برش را به او نشان داد و از او پرسید که آیا می‌خواهد ادامه دهد، او به او گفت: “اگر معتقدی که در هر راهی می‌تواند در وضعیت سیاسی ونزوئلا کمک کند، اگر حداقل در این فرآیند تلاش برای یافتن یک دموکراسی در ونزوئلا کمک کند — ادامه بده. از من نترس.”

آن‌ها همچنین یک طرح در نظر گرفتند در صورتی که اتفاقی بیفتد. “این نوع مکالماتی را [انجام می‌دهید].”

ترومپیز که یک فرد آفرو-بومی است، در حاشیهٔ ماراکایبو بزرگ شده است و جامعه‌ای را که در حال ثبت آن است، از نظر سیاسی و فرهنگی نه تنها از نظر جغرافیایی، بلکه در یک نوع حاشیه می‌بیند.

کاراکاس تصویری است که بسیاری از مردم جهان وقتی فکر می‌کنند ونزوئلا را تصور می‌کنند، او به Variety گفت. هنر، او استدلال می‌کند، باید بازنگری در گنجاندن مکان‌های دیگر را در نظر بگیرد “زیرا آن نقاط دید مختلفی هستند که می‌توانند یک درک پیچیده‌تر، وضعیت تحلیلی و روایت ایجاد کنند.”

جامعه‌های آفرو و بومی، او می‌گوید، در “حاشیهٔ حاشیه” قرار دارند.

وضعیت سیاسی کشور که به‌سرعت در حال تغییر است، بارها مجبورش کرده است تا فیلم را تغییر شکل دهد. “ما همهٔ فیلمسازان، همیشه در حال تغییر شکل دادن و بازنویسی فیلم هستیم،” او می‌گوید. “خود فیلم راه خود را برای زنده ماندن پیدا می‌کند.”

اگرچه بسیاری از دوستان و خانوادهٔ او از حذف نیکولاس مادورو استقبال کردند، ترومپیز نتوانست خود را به این کار ترغیب کند.

“نمی‌خواهم از ترامپ برای این کار تشکر کنم. می‌خواستم مادورو را بیرون کنم، اما نه با مداخلهٔ ایالات متحده، زیرا آزاد نخواهد بود.”

ریشهٔ فاشیسم، او می‌گوید، هنوز در کاراکاس است. او می‌گوید که اکنون مردم واقعاً عصبانی و غمگین هستند.

او اذعان می‌کند که تغییراتی را برای بهتر دیده است. او کمتر نگران است که مادرش زندانی شود؛ انتقاد از دولت تا حدی در تلویزیون بیشتر شده است (اگرچه، به‌طور کنجکاوانه، هیچ انتقادی از ایالات متحده وجود ندارد؛ برخی از رهبران مخالف آزاد شده‌اند و اعتراضات کوچک ممکن است؛ اما می‌گوید که تغییرات چندانی ایجاد نشده است — هنوز افرادی در زندان هستند که در سال‌های گذشته برای انتشار محتوای انتقادی در شبکه‌های اجتماعی جریمه شده‌اند — و شرایط اقتصادی بدتر شده است.

“وضعیت وحشتناکی است، زیرا مانند یک دولت سیاسی دو سر است. ترامپ و این دولت دیگر از ونزوئلا.”

میلیونها کشور را ترک کرده‌اند، کسانی را که باقی مانده‌اند در مورد آنچه در پیش است نامطمئن می‌کنند.

فیلم ترومپیز برای انتقاد از یک دولت خاص یا تقویت مخالفان نیست. در عوض، او می‌خواهد نشان دهد که دولت‌ها چقدر آسان می‌توانند فاشیست و سرکوبگر شوند. و آن چه بلایی بر مردم عادی می‌آورد.

“حتی یک دولت چپ‌گرا نیز می‌تواند فاشیست باشد،” او می‌گوید. اما با مداخلهٔ ایالات متحده، “می‌توانیم ببینیم که یک دولت تمایل‌گرای چپ یا راست نه تنها می‌تواند فاشیست باشد، بلکه می‌تواند در صورت یک توافق اقتصادی یا سیاسی، متحد شود.”

کار کردن روی فیلم همچنین یک هزینهٔ عاطفی را در بر داشته است.

“بدتر از درمان است،” ترومپیز می‌گوید، توصیف یک چرخ‌فلک از احساساتی که هنگام ویرایش تجربه کرده است. “وقتی برای اولین بار گریه کردم، گریه نکردم.”

“وقتی در ونزوئلا بودم، سعی می‌کردم قوی‌تر باشم. بخشی از من با غرور می‌گفت: ‘نمی‌خواهم برای این دولت یا برای این سرکوب گریه کنم.’ اما وقتی شروع کردم به کار کردن روی این فیلم، شروع کردم به گریه کردن. غمگین شدم، عصبانی شدم، و سپس بازتاب شروع می‌شود. چه کار کنم؟ و فیلم نیز بخشی از بازتاب است.”

نوشته: کاترین برادسکی