به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، توشیسوکه کانازاوا در حال یادآوری دوران حرفه‌ای طولانی و درخشان خود است که مکث می‌کند و پیشنهادی غیرمعمول می‌دهد: «الان باید لباسم را دربیاورم؟» چیزی که هیکل کانازاوا را حتی تماشایی‌تر می‌کند: ماه گذشته، یک روز قبل از اینکه در یک رقابت بزرگ دیگر برنده شود، این قهرمان بدنسازی، ۹۰ سالگی خود را جشن گرفت.
کانازاوا که سال ۱۹۳۶ در استان شیمانه در ساحل دریای ژاپن متولد شد، شناگر بااستعدادی بود که در دوران دبیرستان در شنای آزاد ۱۵۰۰ متر عالی عمل می‌کرد. پس از اینکه یک مشکل عضلانی رویای او برای شرکت در المپیک را نقش بر آب کرد، تصمیم گرفت بدنساز حرفه‌ای شود. می‌گوید: «مادرم شکاک اما حامی بود، اما پدرم کاملاً مخالف این بود - فکر می‌کرد مردان جوان باید کار کنند. من به آنها گفتم می‌خواهم در ژاپن بهترین باشم، اما برای رسیدن به این هدف به چند سال زمان نیاز دارم.»
او پنج سال بعدی را تقریباً گوشه‌گیرانه زندگی کرد، شش ساعت در روز تمرین و با غذاهای ساده‌ای که مادرش می‌پخت، امرار معاش می‌کرد. پولی که از کار گاه به گاه تحویل لوازم برقی به دست می‌آورد، صرف شیر و پنیر می‌شد.
کانازاوا در ۲۴ سالگی به قول خود به والدینش عمل کرد و عنوان آقای ژاپن را به دست آورد، موفقیتی که سه سال بعد تکرار کرد. او مدال‌های بسیار بیشتری کسب کرد و در رقابت‌های آقای جهان ۱۹۶۷ در مونترال در کنار آرنولد شوارتزنگر و برنده، سرجیو اولیوا، شرکت کرد. کانازاوا که در آن رویداد چهارم شد، از زمان ۸۰ سالگی شش قهرمانی مسترز جهان را به دست آورده است.
او به هیچ وجه تنها نیست - دیگر ورزشکاران و ماجراجویان ژاپنی همچنان در برابر گذر زمان مقاومت می‌کنند. کازویوشی میورا در ۵۹ سالگی مسن‌ترین فوتبالیست حرفه‌ای فعال جهان است، در حالی که شناگر شوکو یونزاوا در ۹۱ سالگی رکوردهای مسترز جهان را می‌شکند. کنیچی هوری، قایقران، در تولد ۸۸ سالگی خود در این ماه اعلام کرد یک تلاش انفرادی بدون توقف دیگر را انجام خواهد داد. بهار آینده سفری دریایی در اقیانوس آرام خواهد داشت؛ سال گذشته، شینتارو اوکویاما یک ماراتن معتبر را در مدت زمان هشت ساعت و ۴۳ دقیقه و ۴۶ ثانیه به پایان رساند. او ۹۶ ساله بود.
کانازاوا عمر طولانی و توانایی خود در انجام ست‌های بارفیکس و پرس پا را مدیون زندگی پاک می‌داند. او هرگز سیگار نکشیده و الکل ننوشیده و دهه‌ها پیش گوشت و ماهی را کنار گذاشته است. وعده‌های غذایی او عمدتاً شامل برنج قهوه‌ای با کمی فوریکاکه، ناتو و سوپ میسو است که در آن چند تخم‌مرغ خام می‌شکند.
می‌گوید: «من قبلاً شش شیک پروتئین در روز می‌خوردم، اما اکنون سه شیک می‌خورم. با افزایش سن، هضم این همه مایع سخت‌تر می‌شود.» او مجبور شده امتیازات دیگری هم بدهد. دیگر اسکات یا پرس سینه انجام نمی‌دهد و به جای وزنه‌های آزاد، به دستگاه‌ها می‌چسبد: «من در این سن کاری را انجام می‌دهم که برای من و بدنم بهترین است.»
او هرگز بیماری جدی نداشته و می‌گوید آخرین بررسی سلامتش داده‌هایی را نشان می‌دهد که معمولاً با یک مرد بسیار جوان‌تر مرتبط است. کانازاوا، که شش روز در هفته، دو ساعت در روز در باشگاه خود در هیروشیما، که فاصله کمی با پارک یادبود قربانیان بمباران اتمی دارد، تمرین می‌کند، می‌گوید: «ریکاوری بعد از جلسات وزنه‌برداری بیش از گذشته طول می‌کشد، بنابراین مطمئن می‌شوم که بین ست‌ها به درستی استراحت می‌کنم و حدود هفت ساعت در شب می‌خوابم.»
او اضافه می‌کند: «و من یک ورزشکار ۱۰۰٪ طبیعی هستم.» روشی مودبانه برای اثبات این که موفقیتش صرفاً از کار سخت حاصل شده، نه از داروهای تقویت‌کننده عملکرد. سپس لبخند می‌زند. «و من هنوز عقلم را از دست نداده‌ام، درست است؟»
کانازاوا با دو عنوان آقای ژاپن در کارنامه‌اش، در اواسط دهه سی سالگی بازنشسته شد و تنها در ۵۰ سالگی به عنوان راهی برای تشویق همسرش که از بیماری مزمن رنج می‌برد، به بدنسازی رقابتی بازگشت.
او می‌گوید: «همسرم همیشه از من حمایت می‌کرد، اما اغلب بیمار بود. من دیدم که از زمان بازنشستگی چقدر خودم را رها کرده‌ام، بنابراین می‌خواستم به او نشان دهم که هر چیزی ممکن است.» هفت سال بعد، او در مسابقات قهرمانی مسترز بدنسازان مقام اول را کسب کرد. «آن زمان بود که من در اوج آمادگی جسمانی خود بودم.»
وضعیت ژاپن به عنوان یک جامعه فوق‌العاده مسن اغلب تیترهای منفی در مورد کاهش جمعیت، رکود اقتصادی و بار هزینه‌های فزاینده سلامت و مراقبت‌های اجتماعی بر دوش جوانان ایجاد می‌کند. تقریباً 30 درصد از جمعیت 123.7 میلیون نفری این کشور بالای 64 سال سن دارند و ارقام منتشرشده در ماه گذشته نشان داد تعداد افراد صد ساله اکنون از 100 هزار نفر فراتر رفته که تقریباً 90 درصد آنها زن هستند.
کانازاوا می‌گوید: «ژاپنی‌های مسن‌تر کارهای باورنکردنی انجام می‌دهند، اما من نگرانم که بسیاری از آنها از کارهایی که در جوانی انجام می‌دادند، دست بکشند. مثل وقتی است که عضلات پاهایت شروع به ضعیف شدن می‌کنند و تو می‌گذاری این اتفاق بیفتد چون فکر می‌کنی اجتناب‌ناپذیر است. من هرگز نمی‌خواستم اینطور باشم، به همین دلیل است که این کار را می‌کنم. می‌خواهم تا روزی که بمیرم بدنساز بمانم.»
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: