گروه ایر ساپلای با تورهای جهانی، یک آلبوم جدید و یک ستاره در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود ادامه می‌دهد: «اصطلاح سافت راک من را بیمار می‌کند»

وقتی صحبت از راسل هیچکاک و گراهام راسل — شرکای پشت ماشین موفقیت بیش از ۵۰ ساله ایر ساپلایهالیوود دریافت کردند، که میراث آنها را به‌عنوان آهنگسازان و یک گروه تور پایدار تثبیت کرد. «این ممکن است کلیشه‌ای به نظر برسد، اما ما واقعاً این کار را برای طرفداران خود انجام می‌دهیم — نمایش‌های بهتر، اجراهای بهتر»، راسل با تاکید می‌گوید. «آنها نیروی محرک ما هستند. وقتی تصمیم گرفتیم ایر ساپلای را تشکیل دهیم، در واقع نمی‌دانستیم چه کاری انجام می‌دهیم. من یک موسیقی‌دان خیلی خوبی نیستم. اما با هم یک پیوند از ابتدا ایجاد کردیم.» هیچکاک یادآوری می‌کند که وقتی صحبت از ساخت ایر ساپلای می‌شود، «هیچ برنامه‌های بلندپروازانه یا پیش‌بینی آینده‌ای وجود نداشت. ما فقط می‌خواستیم آن را انجام دهیم»، قبل از اینکه راسل احساسات همکارش را تمام کند.«۵۱ سال بعد، ما همچنان همان انگیزه‌ را داریم: ما فقط می‌خواهیم آن را انجام دهیم. و اینکه بتوانیم آن را با چنین سطح بالایی انجام دهیم یک هدیه از جایی است. ما این هدیه را دوست داریم. ما توسط آن راهنمایی می‌شویم.»این هدیه زمانی شروع شد که «دو راسل» در سال ۱۹۷۵ به‌عنوان بخشی از گروه آوازی نمایش استرالیایی اندرو لوید وبر «عیسی مسیح سوپرستار» با هم آشنا شدند.«به یاد دارم در اولین تمرین، در حالی که یاد می‌گرفتیم رقص‌هایمان را — نمی‌توانیم رقص کنیم، بگذارید بگویم — او افتاد و مچ پایش را پیچاند»، می‌گوید هیچکاک، در حالی که هر دو مرد می‌خندند. «این باعث شد که او برجسته شود. علاوه بر آن، او ۱ متر ۹۳ سانتی‌متر قد دارد. وقتی شروع به صحبت کردیم، متوجه شدیم که خیلی چیزها مشترک داریم. هر دو به‌طور مستقل در لندن و استرالیا کنسرت بیتلز را دیده‌ایم. ما بخشی از بچه‌های تئاتری نبودیم که فکر می‌کردند از همه بهتر هستند. تولد ما سه روز با هم فاصله دارد. هر دو مرد کارگر هستیم که بدون برادر بزرگ شده‌ایم. ما گوسفندهای سیاه آن نمایش بودیم — همه اینها ما را به یکدیگر نزدیک کرد. سپس شنیدم که او در کنار صحنه گیتار می‌زند، یکی از آهنگ‌های خودش را. این معامله را تمام کرد. من هیچ‌کس را ندیده بودم که آهنگ‌های خودش را بنوازد. ما در همان روز شروع به خواندن با هم کردیم.» راسل اضافه می‌کند که هیچکاک «کسی بود که آن روز من را برای درمان مچ پام برد.» نه تنها ایر ساپلای شروع به انتشار آلبوم‌ها کرد (مانند اولین آلبوم خود در سال ۱۹۷۶)، بلکه راسل می‌گوید: «اولین تک‌آهنگ ما، «عشق و کبودی‌های دیگر»، در حالی که هنوز در «عیسی مسیح سوپرستار» بودیم منتشر شد، اما نمی‌توانستیم این موضوع را به کسی بگوییم، زیرا با تعهدات قراردادی خود در تضاد بود. در استرالیا نیز یک موفقیت بزرگ بود، اما ما مجبور بودیم آن را پنهان کنیم.» اما با وجود انتشار آلبوم‌های بیشتر و کسب رکوردهای طلایی استرالیایی، ایر ساپلای با مشکل مواجه شد. «ما خیلی سریع در مقابل شیرها قرار گرفتیم، و برای مدتی»، می‌گوید راسل. سپس رود استوارت از آنها خواست تا در تور آمریکا خود در سال ۱۹۷۷ افتتاحیه را انجام دهند، و «عاشقانه گمشده» توجه کلاو دیویس، رئیس آن زمان لیبل ارستا را جلب کرد.«می‌دانم در لحظه‌ای که «عاشقانه گمشده» را شنیدم، همان چیزی بود که می‌خواستیم»، استرس می‌کند هیچکاک.«اما هنوز در حال پیشرفت نبودیم وقتی آن را منتشر کردیم»، می‌گوید راسل. «در استرالیا یک موفقیت بود، اما ما هنوز شبانه ۲۰۰ دلار درآمد داشتیم.» با این حال، بدون اطلاع گروه ایر در آن زمان، ارستا یک گزینه برای «عاشقانه گمشده» را برداشت و تک‌آهنگ را وارد نمودارهای آمریکا کرد.«من با ارستا تماس گرفتم، هزینه معکوس، و با کلاو ارتباط برقرار کردم که به من گفت که شروع کنم به نوشتن آهنگ‌های بیشتر، زیرا ایر ساپلای در حال حاضر بزرگترین موفقیت سال را خواهد داشت.»کلاو دیویس کلاو دیویس بود، و او خوانندگان پس‌زمینه را اضافه کرد و زمان پخش را ویرایش کرد.«هیچ آهنگسازی این را نمی‌خواهد»، می‌گوید راسل. «[اما] وقتی کلاو درگیر شد، و ما او را بخشی از دایره خود کردیم، می‌دانستیم که همه چیز خوب خواهد شد — اینگونه بود که ما ما شدیم.»«ما هیچ انتخابی نداشتیم»، می‌گوید هیچکاک با خنده، در مورد تغییرات «عاشقانه گمشده»، اصلاحات اشعار دیویس و آهنگ‌های غیر ایر ساپلای که دیویس از جیم استاینمن («هیچ چیز را از هیچ چیز نساز») و کن بل و شرکت («حتی شب‌ها بهتر هستند») برای آنها آورد.«کلاو را باید مورد تقدیر قرار داد»، او اضافه می‌کند. اما با انتخاب کردن مسیر خود، ایر ساپلای به جایی رسید که اکنون هستند — مانند نمایش پرفروش سال گذشته در سالن کارنگی و یک آلبوم جدید با لبه‌های خشن‌تر، که ممکن است آخرین تلاش ضبط شده آنها باشد.«فکر کردن اینکه این ممکن است آخرین آلبوم ما باشد، به من اجازه داد تا بدون نگرانی در مورد تک‌آهنگ‌های موفق، هر کاری را که می‌خواهم انجام دهم»، می‌گوید راسل. «ما می‌خواستیم سرگرم شویم. اگر بعد از این یک کار دیگر انجام دهیم، خوشحالیم.» هیچکاک یادآوری می‌کند که پس از ۵۱ سال، هنوز از «راسل که هر روز آهنگ می‌نویسد — همیشه گیتار می‌نوازد، هیچ چیز برای ضبط آنچه را که انجام می‌دهد ندارد» شگفت‌زده و الهام گرفته است. راسل نیز توانایی‌های خوانندگی هیچکاک را تحسین می‌کند. «او کسی است که در مرکز توجه قرار دارد»، می‌گوید آهنگساز خواننده. «این کاری است که راسل در آن بهترین است — بودن یک شخص اصلی. انجام دادن کاری که راسل انجام می‌دهد نیاز به خیلی شهامت دارد. آیا می‌توان کلمه «شهامت» را در یک مصاحبه گفت؟ در هر صورت، این دلیل کارکرد ایر ساپلای است. ما به یکدیگر اجازه می‌دهیم هر کاری را که دوست داریم انجام دهیم، در کاری که در آن خوب هستیم. عالی است.»با بازگشت به احساسات «آلبوم آخر» راسل، هیچکاک با حقایق روبرو می‌شود. «ببینید، آخرین آلبوم ما قبل از «موضوع زمان» ۱۶ سال پیش بود («مومبو جامبو»). اگر ۱۶ سال دیگر صبر کنیم، من ۹۴ ساله‌ام.»«هر هنرمندی یک آلبوم آخر می‌سازد»، می‌گوید راسل، با یک هینت از شوخ‌طبعی تلخ. «شاید بتوانیم آلبوم بعدی را «یک پا در قبر» بنامیم.»علاوه بر شوخ‌طبعی تلخ، این دو در مورد ستاره خود در پیاده‌روی مشاهیر تأمل می‌کنند.«علاوه بر منتظر ماندن برای یک جایزه گرمی آهنگسازی برای گراهام — یک تراژدی اگر قبل از اینکه خفه شود اتفاق نیفتد — دریافتن این ستاره در پیاده‌روی مشاهیر یک تأیید بزرگ است»، می‌گوید هیچکاک. «درک اینکه اینقدر در یک بنای یادبود ثبت شده باشیم دشوار است. صبر کنید، انگار که می‌خواهیم مومیایی شویم.» راسل اضافه می‌کند، با خنده: «آن «یک پا در قبر» چیزها. تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که وقتی شنیدم که قرار است ستاره خود را دریافت کنیم، گریه کردم. فوق العاده است.»