جنگنده زغال‌سنگ سوز آلمان نازی موسوم به لیپیش P.13a طرحی عجیب در جنگ جهانی دوم بود که هرگز به پرواز درنیامد. اما بال دلتای پیشرفته آن، مسیر توسعه هواپیماهای مدرن آمریکا را تغییر داد.
به گزارش گجت نیوز، در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، آلمان نازی با کمبود شدید سوخت هواپیما مواجه شد و این بحران مهندسان را به راه‌حل‌های غیرمعمول نظامی سوق داد.
در سال ۱۹۴۴، آلمان نازی برای مقابله با کمبود سوخت، به استفاده از ذخایر عظیم زغال‌سنگ روی آورد. لیپیش P.13a با موتوری رم‌جت طراحی شد که سوخت زغال‌سنگ را می‌سوزاند. چالش اصلی رم‌جت، نیاز به سرعت بالای ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت و پرتاب اولیه با بکسل یا موشک کمکی بود. با وجود تحقیقات، جنگنده زغال‌سنگ سوز آلمان نازی هرگز پرواز نکرد.
نقطه قوت اصلی لیپیش P.13a، طراحی پیشرفته بال دلتا (delta-wing) توسط دکتر الکساندر لیپیش بود. آزمایش‌ها در تونل باد، پایداری بی‌نظیری تا ۲٫۶ ماخ (۳۲۰۰ کیلومتر بر ساعت) را نشان داد. پس از جنگ، آمریکا به آیرودینامیک این جنگنده عجیب آلمان نازی علاقه‌مند شد. یک مدل گلایدر بدون موتور به NACA (سلف ناسا) فرستاده شد و داده‌های آن، به توسعه هواپیماهایی چون Convair XF-92A و F-102A Delta Dagger (اولین رهگیر جت بال دلتا آمریکا) کمک کرد. این مفهوم بال دلتا، به طرح جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌های دیگری چون F-106 Delta Dart، B58A Hustler و حتی جت‌های مدرن Saab JAS 39 Gripen نیز راه یافت.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: