به گزارش اطلاعات آنلاین، این مار که داسیپلتیس آلبیگولاریس یا «تخمخوار گلوسفید» نام دارد، به گروهی از خزندگان آفریقایی تعلق دارد که منحصراً برای تغذیه از تخم پرندگان تکامل یافته و تعداد گونههای شناختهشده در جنس داسیپلتیس را به حدود ۲۰ گونه رساندهاند.
این مطالعه که در مجله Herpetozoa منتشر شده، توسط آرتور تیوتنکو از دانشگاه فریدریش-الکساندر ارلانگن-نورنبرگ، به همراه محققانی از دانشگاه لودویگ-ماکسیمیلیان مونیخ و موزه ملی آفریقای جنوبی در بلومفونتین رهبری شده است. این گونه زمانی کشف شد که تیوتنکو یک مار ماده جوان را از یک همکار محلی در جنگل هارنا به دست آورد. در ابتدا، او معتقد بود این یک گونه شناختهشده است و شروع به جستجوی یک مار نر برای تولید مثل با آن کرد.
تیوتنکو توضیح میدهد: من یک مار ماده جوان از یک مار تخمخوار دریافت کردم که به نظر من یک گونه شناختهشده بود و من شروع به جستجوی یک مار نر برای تولید مثل آن کردم. همانطور که مار به اندازه بالغ رشد کرد، متوجه تفاوتهای مورفولوژیکی شدم. او متعاقباً مار ماده را با یک مار نر از گونه نزدیک که بیشترین شباهت را به آن داشت، تولید مثل کرد. فرزندان حاصل ترکیبی از ویژگیهای هر دو را نشان دادند که نشانهای اولیه از این بود که مار جنگل هارنا چیزی متفاوت را نشان میدهد.
هفت سال طول کشید تا این گونه به طور رسمی تأیید و توصیف شود، با ترکیب مقایسههای مورفولوژیکی، توالییابی DNA و مشاهدات حاصل از تولید مثل در اسارت. تشخیص این گونه جدید به ویژه از خویشاوندان خود دشوار است، زیرا بسیاری از مارهای تخمخوار رنگ مشابه و نسبتاً ساده دارند. D. albigularis شباهت زیادی به مار تخمخوار کوهستانی، Dasypeltis atra، دارد که گونهای قهوهای تیره، سیاه یا خاکستری است و در جنگلهای سراسر شرق آفریقا یافت میشود.
با این حال، تحلیل ژنتیکی DNA میتوکندری و هستهای تأیید کرد که مار جنگل هارنا گونهی متمایزی است. محققان همچنین تفاوتهایی را در ظاهر و رفتار آن شناسایی کردند. نام علمی Dasypeltis albigularis از رنگآمیزی متمایز آن گرفته شده است. این مار پوستی رنگپریده و گاهی مایل به آبی دارد که بین فلسهایش قابل مشاهده است، به همراه گلو و شکم سفید. نام گونه albigularis به گلوی سفید آن اشاره دارد.
مادههای این گونه جدید میتوانند تا حدود ۹۲ سانتیمتر رشد کنند که آنها را تا حدودی کوچکتر از D. atra و برخی دیگر از خویشاوندان نزدیکشان میکند. به نظر میرسد این مار توانایی تولید صدای خشخش یا هیسمانندی که برخی دیگر از مارهای تخمخوار برای ترساندن شکارچیان استفاده میکنند ندارد. این مارها میتوانند فلسهای خود را به هم بمالند تا صدای هشدار ایجاد کنند، با وجود اینکه بیضررند.
مارهای تخمخوار سازگاری بسیار تخصصی دارند که به آنها اجازه میدهد با وجود نداشتن اندام یا دندانهایی که برای شکستن پوسته طراحی شدهاند، تخمها را بخورند. پس از بلعیدن، تخم با استفاده از مهرههای مخصوص در گلوی مار شکسته و سپس پوسته دوباره بالا آورده میشود.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: