دوستی به شِکوه و استمداد می‌گفت: فرزندش از وضعیت نازل اقتصادی پدر گلایه دارد و همواره در مقایسه با همگنان می‌نالد و گاه از سر احساس حقارت سر به زیر می‌فکند و بر بخت بد خویش ناسزا می‌بارد و جور فلک را سزاوار خود نمی‌یابد و غَدر روزگار را سزای قدر خویش نمی‌داند؛ و این‌که پدر نمی‌داند در برابر این پرسش‌های گلایه‌آمیز چه سان در برابر فرزند برآید و سر بالا بگیرد و آبرو بر آب ننهد.
گفتمش: ای رفیق! دل تنگ مدار و گره از ابروان بگشای؛ که این، همه‌ی آنی نیست که تو را این‌گونه آشفته کرده و پریشان‌حال ساخته؛ باش تا صبح دولتش بدمد! فرزندت تازه در میانه‌ی تحصیلات مدرسه‌ای است. کجایش را دیده‌ای!؟ دلتنگی‌ها و آشفته‌خیالی‌ها را ذخیره کن، که هنوز کلّی راه باقی است. لختی خویشتن‌داری کن و چند کلامی دیگر بشنو؛ شایدت به کار آید:
آری، درست است که همه دست به دست هم داده‌اند تا فرزندان ما دیگر از آنِ ما نباشند و با ما نمانند و بر ارزش‌هامان نپایند. آ
ن‌ها در هجوم غولی به نام «زوال کودکی» از آغازین روزهای طفولیت، به جای آن که دست در دست پدر و مادر، راه‌رفتن را بیاموزند، نشسته یا خوابیده، با انواع دستگاه‌ها در تکنولوژی ارتباطات مأنوس و هم‌آغوش‌اند. آن قدر که به گوشی مادر آموخته‌اند، شاید به شیر او نه! و همان میزان که به صفحه‌های جادو چشم دوخته‌اند، از صفای کودکی خود به دور. آری؛ این‌ها همه هست، اما آن‌همه این‌ها نیست.
پرسید چگونه؟ گفتم این‌گونه:
آیا تا کنون شده است که یک‌بار با فرزندت در مقایسه‌ی او با دیگر هم‌سن و سال‌ها که از او پایین‌ترند و به مراتب از او نادارتر، سخن کنی و به او بقبولانی که از بسیاری از همگنان همچنان بیش دارد و در پیش است؟
آخر این چه ناشکری و ناسپاسی است که به دلیل ناآگاهی و بی‌خبری از هم‌سالان و هم‌شهری‌ها به سراغ فرزندان ما آمده است؟ بیش از آن که این‌ها مقصر باشند، شاید پدران و مادران در آگاه‌سازی قصور کرده باشند.
وانگهی! آیا تا کنون به زبان نرم کودکی با فرزندت به گفت‌وگو نشسته‌ای، که هان دلبندم! آیا تو مطمئنی آن کودکی که بر مَرکب مراد مادیات پدر و مادرش سوار است و تو از دور تنها ظواهرش را می‌نگری، از باطن عواطف و صفای دوستی و وقت فراغت پدر و مادرش نیز بهره‌مند است؟ آیا بدان میزان که من با تو هستم، آن پدر و مادر نیز با فرزندشان هستند؟ در یک کلام در معدّل زندگی، آیا خوشبختی تو نمره‌ی کمتری از خوشبختی او دارد؟
خوشبختی از درون برمی‌خیزد؛ بیرون چندان در اختیار ما نیست.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: