گوش شنوا و چشم بینا، راز پیشرفت رنگرز/ چطور برد پیام و هادی تبدیل به باخت شد؟

این مطلب یک خاطره کاملاً شخصی است، یعنی هیچ نقل قول با واسطه و غیر مستقیمی در کار نیست. در اولین دوره مسابقات جهانی که حسن رنگرز سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی شده بود، تیم ما با یک طلا (میرزازاده)، یک نقره (مهمدی) و ۳ برنز (رضا گرایی، دادمرز و ساروی) نایب قهرمان جهان شد که نسبت به سال قبل و دو نقره (رضا گرایی ۶۷ و میرزازاده ۱۳۰) و یک برنز (ساروی ۹۷) و رتبه چهارم، نتیجه عالی بود.

ایرادی که ان دوره در کار کشتی‌گیران ما به چشم می‌خورد این بود که در خاک، قادر به دفاع نبودند و خیلی راحت به حریفان امتیاز می‌دادند. فرقی هم نداشت که این خاک در سه دقیقه اول باشد یا دوم، اینکه کشتی‌گیر خسته شده یا فن خورده یا به خاطر اخطار داور در خاک نشسته، نتیجه کشتی و نام حریف هم مهم نبود. حتی قهرمان جهان و المپیک (رضا گرایی در ۶۷) ما هم از این ناحیه ضربه خورد. نوشتن این مطلب و به زبان آوردن این ایراد در شرایط مشابه برای فوتبال، همواره پیامد و دردسر داشت!

برای فوتبال‌نویس‌ها تکراری‌ترین اتفاق در هر روز گلایه و دلخوری اهالی فوتبال است. از مدیران گرفته تا مربیان و بازیکنان، فقط کافیست بعد از هزار بار تعریف و تمجید -که همواره می‌گویند آن را ندیده و نخوانده‌ایم! اما کوچکترین انتقاد را می بینند و می خوانند!- فقط یک بار و یک جمله از آنها انتقاد کنی، تازه آن هم نه از سر دشمنی و عناد، بلکه از سر دوستی و برای کمک به رفع مشکل و پیشرفت خود فرد!

بلافاصله زنگ می‌زنند یا به دوستان مشترک پیغام می‌دهند که از تو توقع نداشتیم! و اگر ماجرا تکرار شود، کار به دلخوری و مصاحبه کردن علیه شما و رسانه‌تان می رسد و در ملاقات حضوری، ممکن است ماجرا بیخ پیدا کند! فوتبالی ها فقط از منتقد، انتظار تعریف و تمجید دارند! بدون هیچ دلیل و حتی بعد هر افتضاح!

با این ذهنیت آماده هر برخوردی از طرف علیرضا دبیر -به عنوان رئیس فدراسیون- و حسن رنگرز به عنوان مسئول فنی تیم ملی کشتی فرنگی بودم. اما در اولین ملاقات پس از بازگشت تیم، علیرضا دبیر ضمن تشکر بابت این انتقاد، گفت مطلبت را همان روز و همان جا به رنگرز دادم که بخواند. آن ایراد کاملا درست بود و این ضعف باید برطرف شود. و حسن رنگرز نیز با روی باز مرا پذیرفت و توضیح داد که این مشکل وجود داشته و او هنوز آنقدر زمان نداشت که بتواند برنامه‌ریزی کرده و مطابق با نیازها و خواسته‌هایش، تمرینات را طراحی کند.

دیدیم که از سال بعد و میدان بعد، دیگر این مشکل از بین رفته بود. همین روحیه نقد پذیری و استفاده از کمک هر کس با هر میزان دانش و سواد در کشتی -دبیر و رنگرز نمی گویند تو برو فوتبالت را بنویس! یا در عمرت یکبار کشتی گرفته ای؟- حسن رنگرز را به اینجایی رسانده که می‌بینید.

از ۱۰ کشتی گیر او ۹ نفر مدال گرفتند و او باز ناراحت است که چرا یک نفر حذف شده! اینجور ایده‌آل نگاه کردن و آنجور کمک گرفتن از هر کسی، نتیجه‌اش می‌شود چنین موفقیتی عظیم، با آن روحیه تواضع که نقش خود را کمتر از همه می‌بینند و البته که به امثال ما این انگیزه را می‌دهند که بعد از این نیز اگر مشکلی دیدیم، دوباره بگوییم و بنویسیم.

در این دوره از مسابقات جهانی دو قهرمان ما با دو شرایط کاملاً متفاوت، برعکس سال قبل نتیجه گرفتند. پیام احمدی و هادی ساروی، هر دو پارسال در جهانی ۲۰۲۵ زاگرب، دو رقیب اصلی و مهم خود را با نتیجه مشابه ۳-۱ بردند. احمدی در نیمه نهایی مقابل قهرمان ۴ ساله جهان و عنواندار المپیک -یعنی الدانیز عزیزلی- در اولین حضور خود در مسابقات جهانی بزرگسالان سه یک پیروز شد و ساروی به عنوان کاپیتان با تجربه و مرد شش مداله ما در فینال، برابر آرتور سرکیسیان روس با همین نتیجه ۳-۱ دستش بالا رفت و طلا گرفت.

نوع مبارزه این دو حریف با قهرمانان ما، چه قهرمان تازه وارد و چه کاپیتان با تجربه، ثابت می‌کرد که از این به بعد باید روی آنها حسابی جداگانه باز کنیم. در مسابقات جهانی ۲۰۲۶ در آستانه، این پیش بینی درست از آب درآمد. عزیزلی با تجربه این بار در فینال به پیام ما خورد و عیناً همان نتیجه ۳-۱ را تکرار کرد تا دستش برای مدال طلای پنجم جهان بالا برود. آرتور سرکسیان هم که تا قبل از نیمه نهایی همه رقبا را به معنای واقعی کلمه خورده بود ، برابر ساروی از ثانیه اول حمله کرد و در نهایت دستش بالا رفت.

دو تا ۳-۱ پارسال، چرا امسال به باخت تبدیل شد؟ در حالیکه می دانستیم در این دو وزن، این دو رقیب قهرمان ما هستند، مثل ۶۷ که فقط باید مراقب حسرت جعفروف می بودیم. چی شد؟ ما آنها را دست کم گرفتیم یا آنها پیشرفت کرده و بیش از ما کار کردند؟

حتماً که حسن رنگرز نیز خود این مشکل را دیده است. وظیفه ما هم در مقام کمک به قهرمانان کشتی فرنگی، همین است که ببینیم و هشدار بدهیم تا معدود نقاط ضعف این تیم درخشان برطرف شود.