به گزارش خبرنگار ایلنا، باریتا حاجی‌پناه، ۲۳ ساله و دانش‌آموخته رشته کارگردانی و بازیگری، از جمله بازیگران جوانی است که در سی و هشتمین جشنواره کودک و نوجوان اصفهان با فیلم «یکی میاد دنبالم» به کارگردانی سید جواد هاشمی حضور داشت؛ فیلمی که برنده جایزه ویژه میناب شد. او در کنار فعالیت در حوزه بازیگری در تئاتر، تلویزیون و سینما، سابقه دو سال دستیاری کارگردان و منشی صحنه را نیز در کارنامه دارد.
حضور در برنامه «در آن لحظه» شبکه نسیم در کنار مجتبی افشار و سعید ارشاد به کارگردانی محمد کوهی اصفهانی، بازی در نمایش «چهل گیس» به کارگردانی سیروس کهوری‌نژاد در سالن چهارسوی تئاتر شهر، حضور در برنامه محلی «شوبندر» شبکه دو در کنار خالو کریم و فعالیت در حوزه صدا و رادیو، بخشی از تجربه‌های هنری اوست.
او در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا از دشواری‌های ورود به دنیای بازیگری از شهری دور از پایتخت، چالش دیده‌شدن بازیگران تحصیل‌کرده، تجربه همکاری با سیدجواد هاشمی، وضعیت سینمای کودک و نوجوان و رؤیاهایش برای آینده حرفه‌ای سخن گفت.
مسیر ورود شما به دنیای بازیگری چقدر دشوار بود؟ آیا هیچ‌وقت به دلیل فاصله از پایتخت احساس کردید فرصت‌هایی را از دست داده‌اید که به‌راحتی در اختیار بازیگران تهرانی قرار می‌گیرد؟
اگر بخواهم صادقانه بگویم، بله، این مسیر برای من دشوار بود. فکر می‌کنم اساساً برای هر کسی که تصمیم می‌گیرد از فضای آشنای خودش فاصله بگیرد و برای رسیدن به هدفش وارد محیط جدیدی شود، این مسیر می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. برای من این دشواری شاید پررنگ‌تر هم بود؛ چون از شهر دیگری آمده بودم و به‌عنوان تک‌دختر خانواده، طبیعی بود که در ابتدا خانواده‌ام نسبت به این تصمیم نگرانی‌ها و حساسیت‌هایی داشته باشند.
از طرف دیگر، آمدن به تهران همیشه برای من نوعی رؤیا بود؛ شهری که تصور می‌کردم فرصت‌های بیشتری برای رشد و دیده‌شدن در آن وجود دارد. بنابراین، طبیعتاً این نگرانی را هم داشتم که اگر از پایتخت فاصله بگیرم، شاید بخشی از فرصت‌هایی را که ممکن است در اختیارم قرار بگیرد، از دست بدهم.
اما در نهایت، فکر می‌کنم بعضی مسیرها را نمی‌شود فقط بر اساس ترس از دست دادن فرصت‌ها انتخاب کرد. من تصمیم گرفتم به مسیری که انتخاب کرده بودم اعتماد کنم و ببینم این انتخاب مرا به کجا می‌رساند. امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم همین دشواری‌ها بخش مهمی از مسیری بودند که مرا ساختند.
شما بازیگری را به‌صورت دانشگاهی آموخته‌اید و در تئاتر، تلویزیون و سینما تجربه دارید. با این حال، هنوز بسیاری از بازیگران تحصیل‌کرده برای دیده‌شدن با چالش مواجه‌اند. به نظر شما در سینمای امروز ایران، استعداد تعیین‌کننده است یا روابط و فرصت‌های پشت‌صحنه؟
به نظرم نمی‌شود این مسئله را صرفاً به استعداد یا روابط تقلیل داد. استعداد قطعاً عنصری اساسی و تعیین‌کننده است، اما استعداد به‌تنهایی لزوماً به دیده‌شدن منجر نمی‌شود؛ زیرا برای دیده‌شدن، در کنار توانایی، فرصت هم لازم است.
ممکن است بازیگری از نظر تکنیکی، دانش و حتی تجربه در سطح بسیار خوبی باشد، اما اگر فرصت حضور در یک پروژه مناسب یا قرار گرفتن در معرض نگاه حرفه‌ای را پیدا نکند، طبیعتاً مسیر دیده‌شدنش طولانی‌تر می‌شود. از طرف دیگر، ارتباطات و شناختن افراد این حرفه می‌تواند دسترسی به بعضی فرصت‌ها را آسان‌تر کند، اما به نظرم ماندگار شدن در این مسیر، در نهایت به توانایی، استمرار و کیفیت کار برمی‌گردد.
من شخصاً ترجیح می‌دهم به‌جای اینکه این دو را در مقابل هم قرار بدهم، بگویم استعداد باید فرصت پیدا کند تا خودش را اثبات کند. شاید مهم‌ترین چالش برای یک بازیگر، به‌خصوص بازیگری که مسیر آکادمیک را طی کرده، این باشد که فرصت دیده‌شدن و تجربه کردن به دست بیاورد و سپس بتواند با کیفیت کارش، آن فرصت را به جایگاهی حرفه‌ای تبدیل کند.
در فیلم «یکی میاد دنبالم» به کارگردانی سیدجواد هاشمی، هم‌بازی خود کارگردان هستید. آیا در چنین شرایطی می‌توان کاملاً مستقل از نگاه کارگردان بازی کرد؟ آیا پیش آمده درباره اجرای یک سکانس یا شیوه بازی خود با او اختلاف‌نظر داشته باشید؟
خیر، اتفاقاً همکاری ما بر پایه تعامل و اعتماد بود و خوشبختانه اختلاف‌نظر جدی‌ای درباره اجرای سکانس‌ها نداشتیم.
سیدجواد هاشمی سال‌هاست در سینمای کودک و نوجوان فعالیت می‌کند. آیا حضور در فیلم او را فرصتی برای یادگیری می‌دانید یا معتقدید بازیگر باید فارغ از نام کارگردان، با نقش و کیفیت فیلمنامه سنجیده شود؟
قطعاً هر همکاری برای من فرصتی برای یادگیری است، اما در نهایت فکر می‌کنم بازیگر باید با کیفیت نقش، فیلمنامه و نتیجه‌ای که در اثر خلق می‌کند سنجیده شود، نه صرفاً نام کارگردان.
شما هم تجربه اجرا در شبکه نسیم و تلویزیون استانی را دارید و هم در تئاتر و سینما بازی کرده‌اید. آیا مجری‌بودن به بازیگری شما کمک کرده یا گاهی باعث شده مخاطب، شما را بیشتر به‌عنوان مجری بشناسد تا بازیگر؟
به نظرم اجرای تلویزیونی بیشتر از اینکه محدودکننده باشد، به بازیگری من کمک کرده است؛ چون اجرا به من یاد داد چطور با مخاطب ارتباط بگیرم و حضور مؤثرتری جلوی دوربین داشته باشم.
سینمای کودک و نوجوان معمولاً با شعارهایی درباره اهمیت نسل آینده همراه است؛ اما آیا در عمل، این سینما به اندازه شعارهایش برای کودکان و نوجوانان فیلم می‌سازد؟ از نگاه شما، بزرگ‌ترین خلأ سینمای کودک ایران چیست؟
به نظرم هنوز بین اهمیتی که برای سینمای کودک قائل می‌شویم و میزان توجهی که در عمل به تولید آثار باکیفیت می‌شود، فاصله وجود دارد. بزرگ‌ترین خلأ هم شاید این باشد که گاهی کودک را واقعاً به‌عنوان مخاطب اصلی اثر در نظر نمی‌گیریم.
فکر می‌کنم سینمای کودک باید بیشتر با دنیای واقعی، دغدغه‌ها و زبان خود بچه‌ها ارتباط بگیرد و در عین سرگرم‌کننده بودن، برای آن‌ها حرف تازه‌ای داشته باشد.
حضور در جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان اصفهان می‌تواند فرصتی برای دیده‌شدن باشد؛ اما بعد از پایان جشنواره چه اتفاقی برای بازیگران جوان می‌افتد؟ آیا جشنواره‌ها توانسته‌اند مسیر حرفه‌ای مستمری برای استعدادهای تازه فراهم کنند؟
فکر می‌کنم جشنواره‌ها می‌توانند نقطه شروع بسیار خوبی برای دیده‌شدن باشند، اما مسئله اصلی، تداوم این مسیر بعد از جشنواره است. به نظرم هنوز بین دیده‌شدن یک استعداد و فراهم شدن فرصت‌های حرفه‌ای مستمر فاصله وجود دارد و امیدوارم این فاصله روزبه‌روز کمتر شود.
شما به‌عنوان هنرمندی برخاسته از میناب، چقدر خود را در قبال معرفی فرهنگ و ظرفیت‌های زادگاهتان مسئول می‌دانید؟ آیا سینمای ایران به استعدادهای شهرستانی به چشم فرصت نگاه می‌کند یا همچنان تمرکز اصلی آن بر چهره‌های شناخته‌شده پایتخت است؟
فکر می‌کنم مهم‌ترین مسئله این است که یک هنرمند بتواند با کیفیت کارش، خودش را معرفی کند. طبیعتاً فرصت‌هایی که در پایتخت وجود دارد بیشتر و متنوع‌تر است، اما به نظرم استعداد واقعی نباید وابسته به محل زندگی باشد.
امیدوارم مسیر حرفه‌ای به سمتی برود که شناخت و فرصت، بیشتر بر اساس توانایی افراد شکل بگیرد تا جغرافیا.
اگر امروز پیشنهاد بازی در نقشی را دریافت کنید که از نظر مالی و شهرت برایتان جذاب باشد، اما با باورهای هنری‌تان همخوانی نداشته باشد، آن را می‌پذیرید؟ مرز شما میان ماندن در عرصه حرفه‌ای و حفظ اصول بازیگری کجاست؟
بله، اگر پیشنهاد از نظر حرفه‌ای ارزشمند باشد، احتمالاً می‌پذیرم. به نظرم قرار نیست هر نقشی کاملاً مطابق سلیقه و باورهای شخصی من باشد؛ گاهی بازیگر باید از محدوده امن خودش خارج شود و تجربه‌های متفاوتی داشته باشد.
برای من مهم این است که این انتخاب در نهایت به رشد و تجربه حرفه‌ای‌ام کمک کند.
اگر قرار باشد پنج سال دیگر دوباره با شما گفت‌وگو کنیم، دوست دارید درباره چه دستاوردی صحبت کنیم؟ آیا رؤیای ایفای نقش اول یک فیلم سینمایی را دارید یا به دنبال تجربه‌ای متفاوت در کارگردانی و دیگر عرصه‌های هنر هستید؟
قطعاً یکی از رؤیاهای جدی من این است که در یک فیلم سینمایی، نقش اولی را تجربه کنم که هم از نظر بازیگری چالش‌برانگیز باشد و هم چیزی برای گفتن داشته باشد.
دوست دارم پنج سال دیگر، وقتی دوباره با هم صحبت می‌کنیم، از مسیری حرف بزنم که فقط به دیده‌شدن ختم نشده، بلکه باعث شده به‌عنوان یک بازیگر رشد کنم و نقش‌هایی را تجربه کرده باشم که واقعاً به آن‌ها افتخار می‌کنم.
اگر روزی فرصت ایفای نقش اصلی در یک فیلم سینمایی را داشته باشید، چه نقشی را انتخاب می‌کنید؟ آیا نقش خاصی در ذهن دارید که همیشه آرزوی بازی در آن را داشته باشید؟
ترجیح من معمولاً نقش‌های منفی است، اما اگر بخواهم واقعاً نقشی را انتخاب کنم که دوست داشته باشم برای یک‌بار هم که شده تجربه‌اش کنم، آن نقش، شخصیت یک آدم عاشق است؛ چون تاکنون تجربه چنین نقشی را در زندگی هنری‌ام نداشته‌ام و فکر می‌کنم تجربه جذابی برایم خواهد بود.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: