به گزارش خبرنگار ایلنا؛ نمایش «بی‌چیز» به نویسندگی حوریه مقدم و کارگردانی حسنا قبادی، روایت دو دختر جوان و فارغ‌التحصیل رشته بازیگری است که با رؤیای ورود به دنیای حرفه‌ای هنر، مسیری پرمانع را آغاز می‌کنند. آن‌ها در چرخه‌ای از تلاش، امید و شکست، هر بار راه تازه‌ای را برای رسیدن به هدف خود می‌آزمایند، اما با موانعی تازه روبه‌رو می‌شوند. این نمایش در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر روی صحنه رفته است.
حسنا قبادی در گفتگو با ایلنا، درباره مهم‌ترین دغدغه خود در مواجهه با متن «بی‌چیز» گفت: نمایشنامه با وجود سادگی خاص خود، از نظر اجرایی متنی سنگین است؛ چراکه موقعیت‌های متنوع آن باید با شیوه‌ها و گونه‌های اجرایی متفاوتی به تصویر کشیده می‌شدند. تلاش کردم مخاطب را هم با شرایط شخصیت‌ها و هم با انتخاب‌ها و تصمیم‌های آن‌ها درگیر کنم.
او ادامه داد: شخصیت‌های نمایش در شرایطی دشوار و پیچیده تصمیم می‌گیرند، اما نتیجه انتخاب‌هایشان همیشه در اختیار خودشان نیست و بیش از هر چیز از جبر و اتفاقات بیرونی تأثیر می‌پذیرد.
این کارگردان درباره نسبت عنوان نمایش با جهان اثر توضیح داد: عنوان «بی‌چیز» هم به مفهوم و محتوای نمایش اشاره دارد و هم با شیوه اجرایی آن مرتبط است. قهرمانان نمایش امکانات ویژه‌ای در زندگی ندارند و برای رهایی از این وضعیت، از مسیر هنر برای رسیدن به اهدافشان تلاش می‌کنند؛ اما نه‌تنها به خواسته‌هایشان نمی‌رسند، بلکه در نهایت به وضعیتی از بی‌چیزی مطلق سقوط می‌کنند.
قبادی افزود: از سوی دیگر، عنوان نمایش به شیوه اجرایی آن نیز اشاره دارد؛ شیوه‌ای مبتنی بر متد یرژی گروتفسکی و ایده تئاتر بی‌چیز که در آن بازیگر عنصر محوری اجراست و دیگر امکانات و عوامل تولید در حداقل ممکن به کار گرفته می‌شوند.
این هنرمند با اشاره به نسبت موقعیت‌های نمایش با واقعیت‌های فضای حرفه‌ای تئاتر تأکید کرد: تقریباً تمام موقعیت‌هایی که در جهان «بی‌چیز» اتفاق می‌افتند، بر اساس واقعیت‌هایی شکل گرفته‌اند که بیرون از جهان نمایش وجود داشته‌اند و همچنان نیز وجود دارند. تلاش من این بوده است که این واقعیت‌ها را در قالبی دراماتیک و نمایشی به تصویر بکشم.
قبادی که در این اثر علاوه بر کارگردانی، به‌عنوان بازیگر نیز حضور دارد، درباره دشواری این دو مسئولیت گفت: بازیگری و کارگردانی در یک اثر، موقعیتی بسیار حساس و دشوار ایجاد می‌کند. وقتی در حال بازی هستید، ممکن است نتوانید کلیت و جزئیات اجرا را از بیرون ببینید و همین مسئله برخی مسیرهای خلاقیت را مسدود کند. از سوی دیگر، تمرکز و انرژی هنرمند میان این دو مسئولیت تقسیم می‌شود و بار روانی و جسمانی سنگینی به همراه دارد.
او درباره چالش‌های ایفای نقش در «بی‌چیز» بیان کرد: جذاب‌ترین بخش نقش برای من این بود که در طول نمایش، در قالب شخصیت محوری، رویا فرهمند، باید چند شخصیت دیگر را نیز بازی می‌کردم. در واقع، منِ حسنا قبادی باید رویا فرهمند را روی صحنه اجرا می‌کردم و رویا نیز در موقعیت‌های مختلف نمایش، نقش‌های دیگری را بر عهده می‌گرفت. این جابه‌جایی میان شخصیت‌ها برایم چالشی جذاب بود.
این کارگردان و بازیگر ادامه داد: برای رسیدن به نقش، علاوه بر تجربه‌های شخصی خودم، از تجربه‌های دوستانم نیز استفاده کردم؛ تجربه‌هایی که از نزدیک شاهدشان بوده‌ام و به من در شناخت بهتر موقعیت‌های نمایش کمک کردند.
قبادی درباره واکنش تماشاگران به اجرا اظهار کرد: استقبال مخاطبان بسیار فراتر از انتظارم بود. تصور نمی‌کردم «بی‌چیز» برای بسیاری از تماشاگران از قالب کمدی خارج شود و به تراژدی محض تبدیل شود. گاهی در یک صحنه واحد، گروهی از مخاطبان می‌خندیدند و گروهی دیگر متأثر و غمگین می‌شدند. هر تماشاگر بر اساس تجربه‌های شخصی خود به موقعیت‌های نمایش واکنش نشان می‌داد.
او با اشاره به روند شکل‌گیری اجرا افزود: من و گروهم از ابتدای تولید، با وسواس زیادی لحظه‌به‌لحظه نمایش را شکل دادیم و پیش از اجرا نیز بارها موقعیت‌ها را بازبینی کردیم. پس از آغاز اجراها، تغییرات اساسی در نمایش نداشتیم و اصلاحات انجام‌شده نیز بسیار جزئی بودند.
این هنرمند در پاسخ به این پرسش که دوست دارد مخاطب پس از تماشای «بی‌چیز» به چه مسئله‌ای فکر کند، گفت: اگر در جایگاه تصمیم‌گیری برای دیگران قرار داریم، باید بدانیم که تصمیم‌های ما ممکن است تأثیری عمیق بر زندگی آن‌ها بگذارند؛ تأثیری که حتی می‌تواند به ویرانی زندگی یک انسان منجر شود. لازم است نسبت به پیامدهای تصمیم‌هایمان و مسئولیتی که در قبال دیگران داریم، آگاه باشیم.
قبادی درباره استقبال از نمایش نیز اظهار کرد: خوشبختانه «بی‌چیز» هم از نظر تعداد تماشاگران و هم از نظر کیفیت بازخوردها با استقبال خوبی روبه‌رو شد؛ به‌گونه‌ای که تمام اجراها با سالن پر برگزار شدند و پس از اجرا نیز بازخوردها و واکنش‌های مثبتی از تماشاگران دریافت کردیم.
این کارگردان در پایان با اشاره به سطح آگاهی مخاطبان تئاتر گفت: از اینکه مخاطبان امروز تئاتر تا این اندازه فهمیده، آگاه و دارای بینش عمیق هستند، بسیار خوشحالم.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: