نقد فیلم «کتیکه»؛ تصویری سرگرم‌کننده و بدیع از ملال دوران نوجوانی در تقابل با بی‌خیالی دنیای بزرگسالان

لبخند کنایه‌آمیز مونیکا بلوچی پدیده‌ای شگفت‌انگیز است؛ پس چرا کارگردانان کمی توانسته‌اند به درستی از آن بهره ببرند؟

در فیلم «کتیکه» (Ketticè)، جیووانی تورتوریچی به بلوچی اجازه می‌دهد تا حس طنز و کنایه ذاتی خود را به شکلی تمام‌عیار به نمایش بگذارد. کمتر بازیگری در توانایی ایفای نقش یک «ملکه درام» خودآگاه، همراه با دوز مناسبی از شمایل‌گرایی (Camp)، با او برابری می‌کند.

روایتی از ملال و بی‌خیالی

این فیلم که در جشنواره فیلم لوکارنو به نمایش درآمده، با نگاهی دقیق و سرگرم‌کننده، دنیای نوجوانانی را ترسیم می‌کند که در میان بی‌توجهی و بی‌خیالی بزرگسالان پیرامون خود، به دنبال معنا می‌گردند. تورتوریچی با هوشمندی، فضای ملال‌آور دوران بلوغ را با لحنی بدیع و غیرکلیشه‌ای ترکیب کرده است.

حضور لوکا گوادانینو به عنوان تهیه‌کننده در این پروژه، لایه‌ای از ظرافت‌های بصری و روایی را به اثر افزوده که باعث شده «کتیکه» فراتر از یک درام نوجوانانه معمولی ظاهر شود و به اثری ماندگار در کارنامه بازیگری مونیکا بلوچی تبدیل گردد.