وودی آلن، کلینت ایستوود و مسعود کیمیایی: تا نفس هست، باید روایت کرد

عصر ایران ؛ نهال موسوی - وودی آلن نود ساله است و این روزها در مادرید پشت‌ دوربین پنجاه‌ویکمین فیلمش ایستاده است. فیلم هنوز نامی ندارد، اما خودش آن را کمدی‌ای می‌داند با رگه‌هایی از عشق، ماجرا، دسیسه و خیانت، همان مصالحی که به گفته‌اش همیشه فکر کرده می‌توانند قصه‌ای خوب بسازند.

آنچه در این خبر بیش از عنوان و ژانر و عوامل جلب توجه می‌کند، لحن خود آلن است. مردی با نیم‌قرن فیلم‌سازی در کارنامه، هنوز با فروتنی و کمی دلهره می‌گوید: «باید صبر کرد و دید.»

خیلی بامزه می‌گوید حالا بخش دشوار کار شروع می‌شود، باید فیلم را ساخت و سرهم کرد و فیلم باید انتظارات خود او را برآورده کند!

بلافاصله اضافه می‌کند که این به معنای قطعیت نیست، فقط تمام تلاشش را خواهد کرد. این جمله‌ها از زبان کسی که می‌توانست از مدت‌ها پیش به آرامش افتخارات تکیه بدهد، شنیدنی است.

سینما برای او هنوز امتحانی است که باید دوباره داد، نه یادگاری که فقط از آن حرف بزنند.

از آن گونه اتفاق‌هاست که آدم را به زندگی امیدوار می‌کند. در جهانی که همه‌چیز آدم را به بازنشستگی زودهنگام ذوق و شوق تشویق می‌کند، هنوز کسانی هستند که عمر را نه با سن، که با فیلم بعدی‌شان می‌سنجند.

پیری برای آنان پایان کار نیست، فقط یعنی دوربین هنوز روشن است و قصه‌ای مانده که باید گفته شود.

و آلن تنها نیست. کلینت ایستوود که امسال ۹۶ ساله شد، پس از «ژوری شماره ۲» که در ۹۴سالگی ساخت، بازنشستگی را نپذیرفت.

بسیاری گمان می‌کردند آن فیلم پایان راه او باشد، اما ایستوود در گفت‌وگو با یک رسانه اتریشی تأیید کرد که قصد توقف ندارد.

به گفته او، دلیلی ندارد که آدم با افزایش سن بهتر نشود، بعضی‌ها با رسیدن به سنی مشخص دست از کار می‌کشند، اما او از آن‌ها نیست.

کسی که روزگاری با چهره‌ای خاموش و سخت در قاب وسترن‌ها ایستاده بود، در آستانه یک قرن زندگی هنوز می‌خواهد بگوید «حرکت!» و پشت مانیتور بنشیند.

این امیدواری البته منحصر به سینمای غرب نیست. در سینمای خودمان هم مسعود کیمیایی امسال در ۸۵سالگی فیلم تازه‌اش را جلوی دوربین برد.

کیمیایی که نام و آثارش با حافظه چند نسل از ایرانیان گره خورده، به جای نشستن در سایه خاطرات «قیصر» و «گوزن‌ها»، باز هم سراغ لوکیشن و کلاکت و پشت‌صحنه رفته است.

سه فیلم‌ساز از سه گوشه جهان، با زبان‌ها و جهان‌بینی‌هایی کاملاً متفاوت، در یک مورد موضع مشترک‌ دارند: اصرار بر اینکه تا نفس هست، باید روایت کرد.

درباره کیفیت فیلم‌های تازه این‌ها را باید پس از تماشا داوری کرد و نیازی نیست پیش‌داوری‌ای در کار باشد، آلن خودش هم می‌گوید باید دید. اما همین‌که چنین پروژه‌هایی آغاز می‌شوند، به‌ خودی‌ خود خبری خوب است.

سینما هنر کسانی است که هنوز می‌خواهند چیزی بگویند، و این میل، بر خلاف بسیاری از چیزهای دیگر، با گذشت سال‌ها کم نمی‌شود.

گاهی تنها چیزی که لازم داریم یادآوری این است که دیر نشده، و کسی که در نود سالگی فیلم پنجاه‌ویکم را شروع می‌کند، بهترین یادآوری است.

تا جان در بدن است باید ادامه داد...