این موضوع در مورد کمیک‌های روزنامه‌ای بیشتر صدق می‌کند، زیرا اغلب به عنوان مواردی یکبار مصرف در نظر گرفته می‌شوند، بر خلاف رمان‌های گرافیکی. به طور شگفت‌انگیزی، تعداد کمی از آن‌ها مخاطب بین‌المللی پیدا می‌کنند. استثناهایی مانند اندی کپ و فرد بسِت وجود دارند، کمیک‌های بریتانیایی که به طور قابل توجهی از سازندگان اصلی خود بیشتر عمر کرده‌اند. آن‌ها شامل دنیس شیطون بریتانیایی نمی‌شوند که در بینو در سال 1951، پنج روز پس از شروع یک کمیک با همین نام در آمریکا به چاپ رسید.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: