به گزارش اطلاعات آنلاین، حبیب‌الله بدیعی در ۴ فروردین ۱۳۱۲ در سوادکوه مازندران چشم به جهان گشود. شیفتگی او به دنیای سرشار از راز و رمز نغمه‌ها از همان دوران خردسالی رقم خورد. او خود درباره شیدایی زودهنگامش به این هنر والای ایرانی می‌گوید: «پدرم یک گرامافون کوکی با شمار زیادی صفحه خریده بود که صفحه‌های قمرالملوک وزیری، بدیع‌زاده، تاج اصفهانی و ویولن استاد صبا از جمله قطعه زنگ شتر وی در میان این صفحات بود. بیشتر اوقات پنهانی به طبقه فوقانی می‌رفتم و دور از چشم دیگران به صفحات گوش می‌دادم و شیدا و مسحور نواهای سحرانگیز آنها می‌شدم؛ گرچه دل‌باختگی به این نوع موسیقی نسبتا سنگین برای کودکی شش‌ساله هیچ‌گونه تناسبی نداشت.»
این شیفتگی قلبی هنگامی مسیر رسمی خود را یافت که ساز برادر بزرگ‌تر به او اهدا شد و تشویق عمویش راه آموزش علمی را برای او گشود. حبیب نوجوان از سال ۱۳۲۶ مشق ویولن را نزد دکتر لطف‌الله مفخم‌پایان از شاگردان برجسته ابوالحسن صبا آغاز کرد و ردیف‌های صبا را فراگرفت. سپس یک سال نزد جینگوزیان، مدرس قفقازی، دوره کلاسیک را سپری کرد. استعداد شگرف او سبب شد تا در سال ۱۳۲۹ با تک‌نوازی در برنامه رادیو ارتش وارد عرصه حرفه‌ای شود و سپس به ارکستر ابراهیم منصوری بپوندد. اشتیاق بی‌حد او برای تعالی هنری، وی را در سال ۱۳۳۲ به محضر استاد ابوالحسن صبا کشاند تا دوره تکمیلی ردیف‌ها و آوازها را در مکتب او به پایان رساند.
قابلیت‌های منحصربه‌فرد، تسلط حیرت‌انگیز بر آرشه و احساس عمیق بدیعی در نواختن ویولن، او را از دیگران متمایز می‌ساخت. پرویز یاحقی، نوازنده نامدار و افسانه‌ای ویولن، درباره قدرت کار استاد بدیعی می‌گوید: «قدرت جادویی‌ای در ویولن و آرشه وی وجود دارد که برای دیگر نوازندگان این‌ساز ناشناخته مانده است. وجود او در برنامه گلها چه به لحاظ نوازنده چه آهنگساز و چه رهبر از جمله مواردی است که در جذابیت این برنامه بسیار موثر بوده است.»
مقام هنری او چنان والا بود که استادش، صبا، او را بشارت‌دهنده آینده ویولن ایران می‌دانست. دکتر عزیزالله بیات، تاریخ‌نگار برجسته، نقل می‌کند که در پاسخ به پرسشی خصوصی درباره قوی‌ترین شاگردانش، استاد صبا صراحتاً بیان کرده است: «حبیب‌الله بدیعی از جمله کسانی است که درآینده ویولن کشور تاثیرگذار خواهد بود.»
دوران طلایی «گلها»
ارتقای بدیعی به سرپرستی ارکسترهای رادیو و دعوت داود پیرنیا در سال ۱۳۳۷، آغازی بر درخشش استثنایی او در برنامه تاریخ‌ساز «گلها» بود. بدیعی در کنار تنظیم و رهبری ارکستر، با صدای برترین خوانندگان زمانه خویش همچون بنان، قوامی، گلپا، ایرج، محمودی خوانساری هم‌نوا شد و حدود ۲۰۰ قطعه ماندگار خلق کرد. در میان این جاودانه‌ها، تصنیف معروف «کعبه دل‌ها» جایگاهی ویژه در قلب خود او داشت.
افزون بر آفرینش هنری، تحصیلات عالی او (اخذ مدرک لیسانس از دانشکده علوم) و درایت مدیریتی‌اش سبب شد مسئولیت‌های مهمی چون معاونت و ریاست اداره موسیقی رادیو، عضویت در شورای موسیقی و رهبری ارکسترهای متعدد از جمله ارکستر باربد را بر عهده گیرد. او همچنین با سفرهای متعدد به کشورهایی چون آلمان، آمریکا، انگلستان و بلژیک، به همراه هنرمندانی چون فرهنگ شریف و جهانگیر ملک، در معرفی موسیقی اصیل ایرانی به جهانیان نقش بسزایی ایفا نمود.
سرانجام در ۲۷ مهر ۱۳۷۱، قلب این هنرمند والامقام در ۵۹ سالگی از حرکت بازایستاد و در آرامگاه امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد. کتاب «کماندار زرین‌دست» نوشته مهران حبیبی‌نژاد یادمانی است بر زندگی و آثار این استاد بزرگ.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: