برای خیلی از مسافران، «شمال رفتن» یعنی چند روز دور شدن از شلوغی شهر؛ قدم زدن کنار دریا، نشستن روی ساحل و تماشای امواج؛ اما ظاهراً برای تحقق این موضوع باید بر مشکلات زیادی فائق آمد که تک تک آنها، حکایت عجیب و غریب خود را دارد.شلوغی جاده ها، گرانی و گرانفروشی انواع و اقسام کالاها و قیمت های نجومی اجاره اتاق و ویلا؛ نمونه هایی از مشکلات این روزهای مسافران شمال بوده اما پدیده ای که به تازگی بروز و ظهور و در اندک زمانی گسترش یافته، مسدود کردن کوچه های منتهی به دریا توسط برخی افراد از جمله ساکنان این مناطق است.
در برخی مناطق ساحلی شمال، مسافر وقتی سوار بر خودرواش به انتهای کوچه منتهی به دریا میرسد، برای عبور باید مبلغی پرداخت کند که بنا به موقعیت ساحل، از ۵۰ هزار تومان آغاز می شود. این که این مبلغ چرا باید پرداخت شود، سئوالی است که از سوی مسافران پرسیده می شود اما عوارض بگیران ،توضیحی برای آن ندارند و تنها شرط عبور از طناب گیت را پرداخت وجه مورد نظر و دلخواهشان اعلام می کنند !
دریافت هزینه از گردشگر چیز عجیبی نیست؛ برای تامین پارکینگ، سرویس بهداشتی، امکانات رفاهی و خدمات گردشگری میتوان هزینه دریافت کرد اما اگر قرار باشد صرفاً برای عبور از یک مسیر و رسیدن به ساحل پول پرداخت کرد، ماجرا کمی متفاوت است .این موضوع این روزها و همزمان با اوج سفرهای شهریورماه ، بیشتر به چشم میآید و وقتی تعداد مسافران در شهرهای ساحلی افزایش می یابد، چنین دریافتها هم بیشتر می شود.
اینجا یک سؤال دیگر هم مطرح است؛ آیا دریافت پول از مسافران برای باز کردن مسیر دسترسی به ساحل، برای برخی افراد به یک شغل بدل شده که اگر چنین است، این فعالیت چه مجوزی دارد و آیا مرجعی بر آن نظارت میکند؟
به طور حتم نمیتوان هر دریافت وجهی از گردشگر را صرفاً به عنوان یک فعالیت اقتصادی پذیرفت، بدون این که مشخص باشد دریافتکننده چه خدمتی ارائه میدهد و بر اساس چه ضابطهای این کار انجام می شود.
آنطور که از صحبت برخی مسافران برمیآید، این وضعیت طی ماه های گذشته آغاز شده و اکنون به اوج خود رسیده است اما آنچه بیش از اصل ماجرا مایه تعجب است؛ بی تفاوتی مسئولان ذیربط بوده که همچنان نه فقط در این زمینه، بلکه در موارد مشابه دیگر نیز عیان است.
در این باره کافی است سراغ کیوسک های به اصطلاح قانونی اجاره ویلا بروید، قیمت تمامی پیشنهادها بر اساس وضعیت ظاهری مسافران و نوع خودروشان ارئه می شود و هیچ معیاری برای میزان تعرفه ها وجود ندارد.البته این شرایط به ظاهر ایده آل، مختص کیوسک های تحت نظارت بوده و وضعیت در موارد افراد تابلو به دست «اجاره ویلا »؛ وخیم تر است.بر همین اساس شمار زیادی از مسافران ترجیح می دهند در کنار معابر و بوستان ها چادر بزنند و به اجبار، اقامت سخت و دشواری را تحمل کنند؛ اقامتی به دور از رعایت نکات بهداشتی که در شان هیچ یک از هموطنانمان نیست و باید برای رفع آن فکر علاجی شود.
استان های مازندران و گیلان به دلیل آب و هوای خاص و همچنین نزدیکی به پایتخت،سالانه مقصد شمار زیادی از گردشگران داخلی است و همین موضوع می تواند به فرصتی برای توسعه گردشگری باشد اما نبود برنامه ریزی مناسب و سوء مدیریت ها سبب شده است که خاطره و ذهنیت نامناسبی از سفر به این ۲ دیار کهن در فکر و ذهن مسافران جا گیرد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: