دانشگاه‌های آمریکا در محافظت از قربانیان تعرض جنسی ناک…

دانشگاه‌های آمریکا در محافظت از قربانیان تعرض جنسی ناکام می‌مانند

فرآیندهای داخلی دانشگاه کورنل برای پاسخگویی به گزارش‌های تعرض جنسی علیه «جین دو» شکست خورد. در سال ۲۰۲۴، دانشجوی سال سوم این دانشگاه گزارش داد که توسط هفت مرد در حالی که بی‌هوش بوده در یک خانه فراتریتی» مورد تعرض جنسی قرار گرفته است. کورنل تحقیقاتی را آغاز کرد که ماه‌ها طول کشید، اما این فرآیند نتوانست پاسخگویی مورد نیاز جین دو را ارائه دهد. او احساس نشنیده شدن و ناامنی کرد و بدون اتمام تحصیل از دانشگاه انصراف داد. هیچ اتهام کیفری علیه مردانی که او را متهم کرده بود، مطرح نشد. او اکنون در حال دادخواهی علیه کورنل» برای نحوه رسیدگی به پرونده او است. هیچ یک از مدیرانی که در این فرآیندها دخیل بودند، نامگذاری نشده‌اند. آنها هنوز با مسئولیت‌پذیری روبرو نشده‌اند.

تجربه او نشان می‌دهد که رویه‌های محرمانه در دانشگاه‌ها با هدف از بین بردن «مشکلات» طراحی شده‌اند، نه اینکه در جهت هرگونه نوعی از عدالت برای قربانیان حرکت کنند. همچنین نشان می‌دهد که کسانی که در موقعیت‌های قدرت قرار دارند - روسای دانشکده‌ها، معاونان، رؤسای دانشگاه‌ها، در کنار مسئولین عنوان نهم و افسران اقدام مثبت، و وکلاهای دانشگاه - در درجه اول در محافظت از نهادهای خود سرمایه‌گذاری می‌کنند. این هدف واقعی است. آنها برای حمایت از دانشجویان، کارکنان یا اعضای هیئت علمی آسیب‌پذیر اینجا نیستند.

هر هفته، دانشجویان در سراسر ایالات متحده - به‌طور قاطعانه زنان - مورد تعرض جنسی قرار می‌گیرند. یک نظرسنجی دانشگاه کورنل در سال ۲۰۲۵» نشان داد که ۳۵ درصد از دانشجویان زن پاسخ‌دهنده از زمان ثبت نام در دانشگاه، تجربه تماس جنسی غیر consensual شامل زور یا بی‌هوشی داشته‌اند. این مشکل فراتر از کورنل است: یک نظرسنجی دانشگاه ایالتی میشیگان در سال ۲۰۲۵» نشان داد که تقریباً یک نفر از هر پنج دانشجوی زن از زمان ثبت نام در دانشگاه مورد تعرض جنسی قرار گرفته است.

با این حال، بیشتر حوادث گزارش نمی‌شوند. یک مطالعه وزارت دادگستری ایالات متحده» نشان داد که کمتر از ۵ درصد از تجاوزهای کامل و تلاش‌های تجاوز به پلیس گزارش می‌شوند.

دانشجویان - و والدین آنها - باید درک کنند که مسیرهای گزارش تخلفات به‌طور استراتژیک برای دشوار کردن پیمایش طراحی شده‌اند یا به‌طور کلی شکسته شده‌اند. اگرچه ممکن است بشنوید مدیران صداهای درست را درآورند، اما آنها اطمینان می‌دهند که سیستم‌های تبلیغاتی آنها پیچیده و غیرقابل دسترسی باقی بمانند. این ارتش از مدیران پردرآمد - اعضای هیئت علمی ارشد و کارکنانی که در روز والدین و در توابع فارغ‌التحصیلی با استقبال شما را می‌بینند - پاسخگوی نهاد هستند، که آنها را متحدان غیرقابل اعتمادی برای قربانی می‌کند.

کسانی که مورد آزار قرار می‌گیرند انتظار می‌رود که خود مسئول باشند، جزئیات آنچه برای آنها اتفاق افتاده را حتی در حالی که تروما تجربه ادامه دارد، مستند کنند. آنها مجبور می‌شوند جزئیات خاص تجاوز را چندین بار - به پلیس دانشگاه و مدیرانی که ظاهراً برای محافظت از دانشجو هستند - تکرار کنند. همانطور که تحقیقات نشان می‌دهد، مجبور شدن برای «اجرا» برای مدیران مختلف باعث می‌شود که یک نفر بار دیگر خشونت را تجربه کند و تروما را تشدید کند.

مؤسسات آموزشی اغلب بی‌کفایتی را به‌عنوان یک سلاح می‌گیرند، سرزنش آن را به سیستم‌هایی که عمداً غیرکارکردی هستند برای جلوگیری از برخورد با نگرانی‌های مشروع، حتی فاجعه‌آمیز، انجام می‌دهند. علاوه بر این، مدیران به‌طور استراتژیک مراقبت را انجام می‌دهند در حالی که هر کسی را که از یک تخلف گزارش می‌دهد، از یک دفتر به دفتر دیگر پرتاب می‌کنند. این بازی ظاهراً بی‌معنای موزیکال با هدف خسته کردن قربانیان است. همانطور که پژوهشگر فمینیست سارا احمد در کتاب خود «شکایت!» در سال ۲۰۲۱ استدلال می‌کند، این فرآیند شکایت‌کننده را مشکل می‌سازد و تهدیدی را که آنها ایجاد می‌کنند را از بین می‌برد. این اطمینان می‌دهد که درس‌هایی در کسانی که جرات اعتراض کنند و خواستار پاسخگویی شوند، حک می‌شود.

اختلال استراتژیک یک هدف دارد: محافظت از نهاد و خاموش کردن قربانیان. سیستم «شکسته» تشویق می‌کند که قربانیان مسائل را در داخل نگه دارند، با اطمینان دادن به آنها که فرآیندهای نهادی کمتر آسیب‌زا از گزارش یک تخلف به پلیس خواهد بود. رسیدگی‌های انضباطی به‌طور محرمانه برگزار می‌شوند، ظاهراً برای محافظت از قربانیان. (در واقع، کسانی که از خشونت جنسی آسیب دیده‌اند سزاوار حفظ حریم خصوصی هستند. اما این دلایلی نیست که مؤسسات می‌خواهند چیزها را خاموش نگه دارند).

سوال اینجاست که چرا دانش‌آموزان، کارکنان یا اعضای هیئت علمی که تجربه خشونت جنسی داشته‌اند، بلافاصله «وکالت» نمی‌گیرند؟ همانطور که دکتر سونیا چروویل، یک مدافع سلامت عمومی، خاطرنشان کرد: «گرفتن یک وکیل در پرونده‌های خشونت جنسی در هر کجا به‌ندرت اتفاق می‌افتد. تعداد بسیار زیادی از جرایم جنسی توسط دوستان، خانواده مرتکب می‌شوند. مقامات امن نیستند. پردیس‌های دانشگاه یک میکروسکوپ یک اکوسیستم بزرگتر از آسیب هستند که بازماندگان و قربانیان را در جای خود نگه می‌دارد، تجربه آنها را فردی می‌کند و آنها را از عدالت محروم می‌کند.

دانش‌آموزان ممکن است نتوانند برای حمایت به خانواده خود مراجعه کنند، زیرا همه خانواده‌ها امن نیستند. برخی به‌طور فعال توسط خانواده‌های خود از ارائه شکایت رسمی منع می‌شوند.

دانشگاه‌های سراسر ایالات متحده اغلب برنامه‌های خود را برای آموزش دانش‌آموزان در مورد تعرض جنسی تبلیغ می‌کنند. آنها از اعضای هیئت علمی و کارکنان می‌خواهند تا تمرین‌های آنلاین «انطباق» بی‌فایده را برای آموزش نحوه شناسایی و گزارش خشونت مبتنی بر جنسیت تکمیل کنند. اما سعی کنید تجربه خود را از خشونت مبتنی بر جنسیت گزارش دهید و احتمالاً با سکوت روبرو می‌شوید.

همانطور که یکی از دانش‌آموزان من گفت، فریب تبلیغات‌های زیبا که پردیس‌ها را به‌عنوان «مناطق امن» اعلام می‌کنند، سیاست‌های عدم تحمل تبعیض یا تعرض دانشگاه را تبلیغ می‌کنند، نخورید. آنها چهره عمومی مؤسسه هستند و مهمتر از همه، بخشی از استراتژی آن هستند.

اینها نمایش هستند، ضروری برای بی‌عملی، برای تردستی که مدیران برای پوشش دادن به اعمال نهفته خشونت انجام می‌دهند.

و ضروری برای این نمایش‌هایی که مؤسسات آموزشی برای پوشش دادن به اعمال نهفته خشونت انجام می‌دهند، زنان و افراد اقلیت هستند که مؤسسات آنها را به موقعیت‌های برجسته منصوب می‌کنند، با هدف محافظت از کسانی که در برابر خشونت مبتنی بر جنسیت و سایر اشکال تبعیض آسیب‌پذیر هستند: مسئول اقدام مثبت، مسئول عنوان نهم.

همانطور که همکارم رینالدو والکات، استاد سابق مطالعات آفریقایی و آمریکایی در دانشگاه ایالتی بوفالو، گفت: «مسئولین عنوان نهم - بسیاری از آنها زن، سیاه، افراد اقلیت - اغلب برای انجام سیاست [کار] و همچنین انجام کار احساسی مرتبط با هویت به کار گرفته می‌شوند. هویت آنها ضروری، ضروری است. آنها در آن شغل‌ها هستند تا ما را آرام کنند. برای اینکه ما باور کنیم که مؤسسه با ما شناسایی می‌کند و مراقبت خواهد کرد. کار عاطفی شناسایی که سپس توسط عدم اقدام یا سایر ادعاهای سیاسی خنثی می‌شود، آشکار می‌کند که چقدر کم می‌توان انجام داد.

آنها بال‌های مصالحه شده‌ای هستند که نهادهای آموزش عالی را با هم نگه می‌دارند، از آنها در برابر پاسخگویی محافظت می‌کنند و به‌شدت در ایجاد و تداوم یک فرهنگ مصونیت دخیل هستند. ابزارهای کردن این اراده‌های «نماینده» برای چهره سیاست‌های علنی مؤسسات برای ایجاد انکارپذیر بودن بسیار مهم است. شغل واقعی آنها جلوگیری از هرگونه تلاش برای ارائه شکایت رسمی، درخواست پاسخگویی یا جبران خسارت است.

در دانشگاه کورنل، همکاران - اغلب کسانی که کمترین محافظت و قدرت را دارند - جلسات آموزشی، تحصن‌ها و هماهنگی تلاش‌ها را با دانش‌آموزان خود سازماندهی می‌کنند. بسیاری از دانش‌آموزان هنوز می‌خواهند باور کنند که مؤسسات را می‌توان با تحقیقات شناخته شده در مورد کاهش آسیب بهبود بخشید: رویکردهای «آگاهانه از نظر تروما». همکاران من که دانش دست اول از خشونت نهادی دارند، بهتر می‌دانند.

از طریق تلاش‌های آنها، آنها امیدوارند که انتقال دهند که ارتباطات بهتر، حتی آموزش بیشتر در مورد رضایت یا ممنوعیت مهمانی‌ها در خانه‌های فراتریتی ممکن است کافی نباشد.

«شکست» سیستمی کورنل در واقع داستان موفقیت آن بود. دانشگاه‌ها انگیزه‌های قوی برای محافظت از شهرت خود و جاری نگه داشتن پول اهداکنندگان دارند.

چه کاری می‌توان کرد، با توجه به سیستم‌های «شکسته» که به‌طور استراتژیک دانشگاه‌ها دارند؟

همانطور که همکاران من در کورنل گفتند، فرآیندهای نهادی «برای ایجاد تروما طراحی شده‌اند، نه ارائه آرامش، عدالت یا جبران خسارت». بیایید در عوض بر ایجاد سیستم‌های پشتیبانی مستقل خارج از مؤسسات تمرکز کنیم. اگر - و فقط اگر - سیستم‌های پشتیبانی قدرتمند و مستقل داشته باشیم و فریادها به اندازه‌ای بلند باشد که بر درک عمومی و مهمتر از همه، پول اهداکنندگان تأثیر بگذارد، آنگاه مؤسسات ممکن است حداقل کار را انجام دهند.

ما باید درک کنیم که دانشگاه‌ها - و مدیران پردرآمدی که وظیفه محافظت از دانش‌آموزان، اعضای هیئت علمی و کارکنان را دارند - همچنین توسط شرم و ترس از از دست دادن موقعیت‌ها و قدرت راهنمایی می‌شوند. کار کردن در برابر آنچه می‌دانند شما را ساکت نگه می‌دارد - شرم، ترس و فقدان منابع و سیستم‌های پشتیبانی - تنها راه برای کشیدن سیستم‌های «شکسته» که به‌طور استراتژیک هستند، به اقدام است.

نوشته شده توسط: M Neelika Jayawardane

دانشگاه‌های آمریکا در محافظت از قربانیان تعرض جنسی ناکام می‌مانند

بـرچـسب هـا:

اخبار مرتبط:

🗩ثبـت نظر: