در طول کمپین انتخابات اسرائیلی، تمرکز بر دو «بلاک» بوده است – یکی تحت رهبری نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو و دیگری مخالف او. به نظر بینش‌آوران خارجی، برچسب‌های «پرو-نتانیاهو» و «مخالف نتانیاهو» نشان‌دهنده دو دیدگاه متفاوت برای کشور است و سیاست‌های دولت آینده بستگی به این دارد که کدام یک برنده انتخابات خواهد شد.
این فرضیات غیرمنتظره نیست. در کشورهای مختلف جهان، کاندیداهای مختلف در طول کمپین‌های انتخاباتی دیدگاه‌های متفاوتی برای کشور خود ارائه می‌دهند. اما در اسرائیل، به ویژه در مورد فلسطینیان، این موضوع به کلی از حقیقت دور است.
دیپلمات‌های خارجی در مورد آینده افسانه‌ای «حل دو دولتی» می‌پرسند و درباره برنامه‌های بازسازی در غزه صحبت می‌کنند. آنها فکر می‌کنند که نتانیاهو دلیل عدم پیشرفت است. بدون او، همه چیز تغییر خواهد کرد. ما فقط می‌توانیم آرزو کنیم.
یک نفر فکر می‌کند که سه سال نسل‌کشی، دستورات بازپرسی برای جنایت‌های جنگی در حال اجرا، رأی‌ها و پرونده‌های منتظر در دادگاه بین‌المللی و ده‌ها گزارش که جنایت‌های اسرائیل را مستند کرده‌اند، بر انتخابات اسرائیلی تأثیر خواهد گذاشت. فردی فکر می‌کند که هنگام رفتن به پای صندوق‌های رأی، اسرائیلی‌ها درباره آنچه که به فلسطینیان کرده‌اند، چه چیزی برای آینده به بار خواهد آورد و حتی به طرز خودخواهانه، چه معنایی برای خودشان دارد، فکر می‌کنند. اما اینطور نخواهند شد.
در عوض، اکثر آنها برای کاندیداهایی رای خواهند داد که مانند خودشان، به ادامه انکار آزادی فلسطینیان، ادامه استعمار نوار غزه، ادامه تخریب غزه، ادامه نسل‌کشی فلسطینیان و ادامه بمباران و به زور به تصرف کشیدن زمین از کشورهای همسایه مستقل پشتیبانی می‌کنند.
تمام این موارد در شعارها و اظهاراتی که کاندیداها خودشان ارائه داده‌اند آشکار است: کسانی که نتانیاهو را حمایت می‌کنند، درخواست کرده‌اند که غزه flattening شود، اشغال شده نوار غزه را به غزه تبدیل شود و اعلام کرده‌اند که بین فلسطینیان هیچ بی‌گناهی وجود ندارد.
تبلیغات آنها از بولدوزرهایی که خانه‌های فلسطینیان را تخریب می‌کنند، فلسطینیانی که گرسنگی می‌کشند و بمباران‌های اسرائیلی در مناطق غیرنظامی، با کاندیداهایی که وعده بیشتر بمباران و به زور به تصرف کشیدن زمین را می‌دهند، تشکیل شده است. شعار یکی از آنها «اشغال. اخراج. اسکان» است.
اما در مورد مخالفان؟ دیدگاه‌های آنها تفاوت ندارد. به عنوان مثال، آویگدور لیبرمن، رقیب سخت‌گیرانه نتانیاهو، نیز مدت‌ها گفته است که در غزه هیچ بی‌گناهی وجود ندارد. او و اعضای حزب او برای بستن راه غذایی به غزه کار کرده‌اند و علناً درخواست برای تسخیر لبنان کرده‌اند.
حتی اعضای مخالف، مانند یاریر گولان، که به عنوان چپ‌گرایان شناخته می‌شوند، انتقاد کرده‌اند از اعتراف بین‌المللی به فلسطین و حمایت از اشغال‌های غیرقانونی اسرائیل در نوار غزه.
هیچ کاندیدایی از احزاب مخالف، از ایجاد دولت فلسطین حمایت نمی‌کند.
بنابراین، نسل‌کشی و «حل دو دولتی» در روز 27 اکتبر در صندوق‌های رأی قرار نخواهد گرفت. نه نیز جنگ‌های «همیشه‌در دسترس» اسرائیل. در عوض، نبرد انتخاباتی درباره جزئیات خواهد بود: اینکه آیا یهودیان حاخامی (مذهبی) باید در این جنگ‌ها شرکت کنند و چقدر فلسطینیان باید تنبیه شوند.
به طور خلاصه، چیزی که این انتخابات ممکن است در اسرائیل تغییر کند، چهره دولت است، نه سیاست.
سوال بعدی این است که جامعه‌ای که بیش از همه به سیاستمدارانی رای می‌دهد که علناً تمایل به مرتکب جنایت‌های جنگی دارند، چه نوع جامعه‌ای است؟ پاسخ در این واقعیت نهفته است که این جنایت‌ها در اسرائیل به عنوان عادی شناخته شده‌اند، به حدی عادی که از آنها دفاع نکردن عجیب است.
از زمان تأسیس اسرائیل بر آوارهای خانه‌های فلسطینیان و از طریق پاکسازی قومی فلسطینیان، جامعه اسرائیلی هرگز از اقدامات خود مجازات نشده است، چه اقدامات آنها سرقت زمین، کشتن، زندانی کردن، تنبیه جمعی یا حتی نسل‌کشی باشد.
پیامی که جهان به اسرائیلی‌ها داده است این است که آنها «در حق خود هستند» و تنها نیاز به بیشتر خشونت علیه فلسطینیان دارند تا دقیقاً چیزی که می‌خواهند به دست آورند: فلسطین بدون فلسطینیان.
بنابراین، در حالی که دیپلمات‌های خارجی و دولتهایشان ممکن است دیدن حذف نتانیاهو را راه‌حل ببینند، این راه‌حل مشکل اصلی را حل نمی‌کند: باور اسرائیلی‌ها به اینکه آنها حقوق برتر دارند؛ اینکه می‌توانند هر طور که می‌خواهند با فلسطینیان رفتار کنند و هیچ کسی نمی‌تواند آنها را متوقف کند.
برای مدت زیادی، اسرائیل به این باور رسیده است که می‌تواند هر طور که می‌خواهد رفتار کند و در سطح بین‌المللی مجازات نیابد. تغییر از درون کشور نمی‌آید. تنها می‌تواند از بیرون و به شکل مجازات‌های ناشی از آن صورت گیرد.
مثلاً، تحریم‌ها می‌توانند موثر باشند. تحریم‌های گسترده که اسرائیل را از نظر اقتصادی و سیاسی منزوی می‌کند و به اسرائیلی‌ها واضح می‌کند که آنها حقوق استثنایی ندارند تا بدون اینکه مجازات شوند، جنایت‌ها را مرتکب شوند.
بی توجه به اینکه کدام بلاک در انتخابات اسرائیل برنده شود، جامعه بین‌المللی باید سیاست سکوت و تساهل خود را تغییر دهد. اگر اینطور نباشد، من شک دارم که شعار «اشغال. اخراج. اسکان» تنها یک شعار کمپین خواهد ماند. این وعده‌ای خواهد بود که هر دو بلاک آن را تحقق بخشند.
نظرات بیان شده در این مقاله نظر نویسنده است و لزوماً反映 الجزیره’s立场.
توسط: دیانا بوتو
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: