محمد راسولوف به حکم جدید زندان جعفر پاناهی اشاره می‌کند: 'سینمای ایرانی همچنان تحت فشار است'

کارگردان مهاجر ایرانی محمد راسولوف به حکم جدید زندان جعفر پاناهی’ اشاره کرد و گفت که سینمای ایرانی همچنان تحت فشار است، در کنفرانس مطبوعاتی جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو برای جایزه کوروشا آکira.

راسولوف و کارگردان ژاپنی اومیپو امسال برندگان این جایزه هستند.

“البته، سینمای ایرانی همچنان تحت فشار است و دوستان و همکاران من تحت فشار بسیار زیادی قرار دارند،” راسولوف به زبان فارسی گفت. “چند روز پیش، حکم دیگری علیه جعفر پاناهی که سال گذشته در کنگره پالمه داوری شد: پنج سال دیگر در زندان و ضبط اموال او. ”

او گفت که بسیاری از فیلمسازان ایرانی مصمم به چالش کشیدن قدرت با گفتن داستان‌های خود به جای استفاده از استعاره برای فرار از فشار هستند.

راسولوف پس از سال ۲۰۱۰، وقتی که در حال ساخت یک فیلم بود و به پنج سال زندان محکوم شد، به همان تغییر روی آورد. تنها در یک سلول، از خود پرسید که چرا کسی باید به خاطر ساخت یک فیلم به زندان برود. او شروع کرد به دیدن این که وابستگی خود به استعاره، یک تکنیکی که شاعران کلاسیک پارسی برای محافظت از خود استفاده می‌کردند، به عنوان یک شکل از محافظت از خود دید.

“فکر می‌کردم که از استعاره برای فرار از رژیم استفاده می‌کنم، اما فکر نمی‌کنم دیگر این کار را انجام دهم. دیگر نیاز به فرار ندارم، بنابراین تصمیم گرفتم که چیزها را مستقیماً بگویم،” راسولوف گفت.

کمیته انتخابی به سرپرستی یامادا یوچی و همچنین شامل کارگردان لی سانگ-ایل، عکاس آشیزاو آکیکو و مدیر برنامه‌ریزی جشنواره اچییاما شوزو بود. کمیته به فیلم‌های راسولوف درباره سرکوب حقوق بشر توسط دولت اشاره کرد. آن‌ها فیلم‌های “There Is No Evil” و “The Seed of the Sacred Fig” را برای اینکه حتی بازداشت‌کنندگان فشار را به عنوان شهروندان عادی در نظر می‌گیرند، برجسته کردند و همچنین به پافشاری او برای ادامه کار علی‌رغم فشار اشاره کردند.

راسولوف در دوران کودکی فیلم “Red Beard” را در تلویزیون دولتی ایران دید، بیش از ۱۰ بار به گفته خود. اما الان، فیلم کوروشا که به او نزدیک‌تر است، “Dersu Uzala” است.

“هر زمان که احساس بی‌امیدی می‌کنم، یا هر زمان که احساس افسردگی می‌کنم، حتی الان، ‘Dersu Uzala’ را می‌بینم تا بتوانم به زندگی خود بازگردم و امید پیدا کنم،” او گفت.

کمیته از اومی برای اینکه به مردم در حاشیه جامعه نگاه می‌کند بدون اینکه قضاوت اخلاقی کند، تشویق کرد، از جمله در اولین فیلم او در سال ۲۰۰۶ “The Sakai’s Happiness.” آن‌ها رهبری بدون فشار او در فیلم‌های “Being Good,” “Living in Two Worlds” و “How Dare You?” را برجسته کردند.

اومی در سال ۲۰۱۵ اولین پسر خود را به دنیا آورد و انتظار داشت که به زودی به کار بازگردد. او فهمید که نمی‌تواند هم فیلم بسازد و هم کودک خود را پرورش دهد و پس از اینکه در سال ۲۰۲۰ دومین پسر خود را به دنیا آورد، فکر کرد که کار حرفه‌ای او به پایان رسیده است. اما این تغییر کرد وقتی که در سال ۲۰۲۳ مراسم جایزه آکادمی ژاپن را در تلویزیون دید. آنده ساکورا، در حالی که بهترین بازیگر زن را دریافت می‌کرد، به صراحت گفت که نمی‌توان فیلمسازی و پرورش کودک را با هم انجام داد.

“وقتی این را شنیدم، به خودم آمدم و در عین حال که راحت شدم،” اومی گفت.

این اظهار نظر او را متقاعد کرد که می‌تواند حرفه خود را دوباره انتخاب کند و او اولین فیلم خود را پس از نه سال ساخت. او گفت که می‌خواهد صنعت به تیم‌ها اجازه دهد که اولویت‌های خود را در زندگی خود قرار دهند، چه این معنای کودکان، مراقبت از خانواده‌های بیمار یا هر چیز دیگری باشد. او گفت که وقتی ۲۸ یا ۲۹ سال پیش به این صنعت پیوست، اعضای ارشد تیم به او هشدار دادند که او نمی‌تواند در مراسم تدفین والدین خود حاضر شود.

اومی برای فیلم “How Dare You?” در روزهای آخر هفته با گروه‌های بزرگ از کودکان جلسات کارگاهی برگزار کرد به جای انتخاب با روش رسمی. او بیشتر بازیگران اول‌ بار را انتخاب کرد تا بازیگران کودک آموزش دیده. بینندگان اغلب می‌پرسند که آیا او با دوربین مخفی فیلمبرداری کرده یا بدون سناریو کار کرده است. او گفت که برعکس: فیلم دارای یک سناریوی کامل بود که با تاکدا ریو نوشته شده بود و قبل از فیلمبرداری، مرحله‌های آماده‌سازی گسترده‌ای داشت. گفت که دیالوگ‌ها در طول راه توسط عبارات خود کودکان تغییر یافتند.

اومی اولین فیلم کوروشا را، “Rashomon”، به عنوان دانشجوی فیلم‌شناسی دید. او بعداً تحت نظر مرحوم اوبایاشی نوبوکیو آموزش دید، که مستند خود را درباره “Dreams” طولانی‌تر از فیلم خود ساخت. او گفت که او با اطمینان از کوروشا که سینما زیبایی و قدرتی دارد که می‌تواند صلح را به جهان بیاورد، مشترک است.

توسط: نمان رامچاندران