موشک‌ها و زباله‌های فضایی در مدارهای شلوغ زمین، چالشی جدی برای پرتاب‌های فضایی ایجاد می‌کنند؛ اما چگونه این فضاپیماهای عظیم از برخوردهای فاجعه‌بار در مسیر خود جلوگیری می‌کنند؟
به گزارش گجت نیوز، با پیشرفت‌های شگرف در پروازهای فضایی، پرتاب ماهواره به مدار پایین زمین (LEO) آسان‌تر و ارزان‌تر شده و موشک‌هایی مانند فالکون ۹ اسپیس‌ایکس این هزینه را کاهش داده‌اند. همین امر موجب شده که تنها در سال ۲۰۲۶ میلادی، بیش از ۳,۲۰۰ محموله به مدار ارسال شده و این مدارها با تراکم بالای اجرام فضایی مواجه شوند که ضرورت برنامه‌ریزی دقیق برای هر پرتاب را دوچندان می‌کند.
به‌دلیل ناتوانی موشک‌ها در تغییر مسیر ناگهانی حین پرتاب، زمان و مسیر آن‌ها با دقت بی‌نهایت برای جلوگیری از برخورد با ماهواره‌ها و زباله‌های فضایی برنامه‌ریزی می‌شوند. اسکادران هجدهم دفاع فضایی نیروی فضایی ایالات متحده، ماهواره‌ها و زباله‌های فضایی را رصد کرده و داده‌هایش را با سازمان‌های پرتاب فضایی جهان به اشتراک می‌گذارد تا پارامترهای ماموریت ماه‌ها پیش از پرتاب تعیین شوند. ایستگاه فضایی بین‌المللی نیز مانورهای اجتنابی انجام می‌دهد، اما در برابر قطعات کوچک زباله کاملا موثر نیست.
برخوردهای موشک‌ها و زباله‌های فضایی می‌تواند عواقب فاجعه‌باری داشته باشد؛ از نابودی محموله‌ها و تولید زباله‌های ثانویه گرفته تا تهدید جان فضانوردان و ایجاد سندرم کسلر که مدارها را غیرقابل استفاده می‌کند. برای مثال، ماموریت پولاریس داون در سال ۲۰۲۴ میلادی به‌دلیل ریسک بالای زباله‌ها در ارتفاعات بالاتر، به تعویق افتاد. ناسا نیز آسیب‌های شاتل فضایی در ماموریت STS-118 را از برخورد ذره‌ای به کوچکی ۰٫۰۶ اینچ با سرعت حدود ۳۲ هزار کیلومتر بر ساعت ثبت کرده که پتانسیل مرگبار این خطرات را آشکار می‌سازد.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: