ارتقاء توان رزمی جنگنده اف-۱۸ با موشک‌های برد بلند

به گزارش اطلاعات آنلاین، این هواپیما که به اسکادران ۳۱ آزمایش و ارزیابی هوایی تعلق دارد، در تاریخ ۱۴ اکتبر بر فراز ریج‌کرست در کالیفرنیا در حال پرواز مشاهده و تصویربرداری شد؛ ضمن اینکه تمامی این جنگنده‌ها به سامانه جست‌وجو و ردیابی فروسرخ IRST21 مجهز بودند. در حالی که جنگنده‌های آمریکایی سال‌ها از نظر بُرد عملیاتی از همتایان روسی و چینی خود عقب‌تر بودند، موشک‌های AIM-174B و AIM-260A مزیتی آشکار نسبت به موشک روسی R-37M ایجاد می‌کنند و ممکن است حتی برابری با موشک پیشرفته‌تر چینی PL-17 را نیز فراهم آورند.

موشک‌های AIM-174B و AIM-260A به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که قابلیت‌های مکمل یکدیگر را ارائه دهند. موشک AIM-174B که برگرفته از موشک استاندارد-۶ نیروی دریایی (با قابلیت پرتاب از شناور) است، سلاح هوا-به-هوای بسیار بزرگی محسوب می‌شود که برای درگیری با اهداف در فواصل بسیار دور طراحی شده است. اهداف احتمالی این موشک شامل هواپیماهای هشدار زودهنگام و کنترل هوابرد، تانکرهای سوخت‌رسان و بمب‌افکن‌هاست.

در همین حال، موشک AIM-260A به‌عنوان نسل بعدی و جایگزین موشک AIM-120 در حال توسعه است و بُرد و عملکردی بهبودیافته را در برابر جنگنده‌های دشمن —که روزبه‌روز توانمندتر می‌شوند— و سایر تهدیدهای هوایی ارائه می‌دهد. توسعه این موشک ارتباط تنگاتنگی با تلاش‌ها برای مقابله با موشک‌های هوا-به-هوای پیشرفته چینی، از جمله PL-15 دارد؛ ضمن اینکه ابعاد آن به‌اندازه‌ای جمع‌وجور نگه داشته شده که امکان حمل آن در محفظه داخلی جنگنده‌های رادارگریز نظیر F-22 و F-35 وجود داشته باشد.

مشاهده همزمان هر دو نوع سلاح بر روی یک هواپیما مهم است، زیرا نشان می‌دهد جنگنده سوپر هورنت ظرفیت حمل موشک‌هایی را دارد که برای درگیری در فواصل گوناگون و علیه دسته‌های مختلفی از اهداف مناسبند. این امر، مشابه ادغام موشک‌های PL-17 و PL-15/16 در جنگنده چینی J-16 است که تقریباً همان مزایای مکمل را دارند. اندازه و برد AIM-174B، آن را به ویژه برای مقابله با ناوگان رو به رشد و پیشرو جهانی سامانه‌های AEW&C چین مانند KJ-500 و KJ-3000 مناسب می‌سازد. انتظار می‌رود AIM-424 جدیدتر در اوایل دهه 2030 وارد خدمت شود تا قابلیت هدف‌گیری برد بلند بسیار برتری را ارائه دهد، که احتمالاً به عنوان جانشین مستقیم AIM-174B خواهد بود.

وجود سامانه IRST21 هم مهم است. برخلاف رادارهای معمولی، تجهیزات جستجو و ردیابی مادون قرمز، علائم حرارتی اهداف هوایی را تشخیص و به هواپیماها اجازه می‌دهند بدون انتشار سیگنال‌های راداری که می‌توانند موقعیت آنها را فاش کنند، تهدیدات بالقوه را جستجو و ردیابی کنند. این قابلیت تشخیص غیرفعال به ویژه در محیط‌های رقابتی که در آن جنگنده‌ها باید انتشار الکترومغناطیسی خود را مدیریت کنند، ارزشمند است، گرچه درگیری موفقیت‌آمیز با موشک‌های دوربرد ممکن است همچنان به داده‌های حسگر و شبکه‌های ارتباطی اضافی بستگی داشته باشد.

ادغام حسگرهای غیرفعال با سلاح‌های دوربرد می‌تواند به سوپر هورنت کمک کند تا تهدیدها را شناسایی کند و با آنها درگیر شود و در عین حال وابستگی آن را به رادار خود کاهش دهد. چنین سامانه‌هایی همچنین به دلیل توانایی آنها در قفل کردن روی هواپیماهای رادارگریز در بردهای بالقوه طولانی‌تر از آنچه برای رادارها ممکن است، ارزشمندند.