دشتهای نمک «بونویل» (Bonneville Salt Flats) که به نام کاشف آن، بنجامین بونویل، نامگذاری شده است، برای گروهی از افراد خاص که به دنبال راندن وسایل نقلیه در مسیرهای مستقیم با نهایت سرعت هستند، صرفاً با نام «نمک» شناخته میشود. این پهنه وسیع، خشک و نمکی، محیطی چالشبرانگیز و در عین حال جذاب برای رکوردشکنان سرعت است.
هجده ماه پیش، لرد بمفورد، رئیس شرکت JCB، رویای ثبت یک رکورد جدید را در سر پروراند. این پروژه در واقع دنبالهای بر موفقیت ۲۰ سال پیش خودروی «دیزلمکس» (Dieselmax) بود که رکورد ۳۵۰ مایل بر ساعت را برای خودروهای دیزلی ثبت کرده بود. این بار، هدف بمفورد نمایش فناوری نوظهور احتراق هیدروژن شرکتش بود.
رایان بالارد، مدیر مهندسی، و لی هارپر، مهندس ارشد JCB، وظیفه یافتند دو موتور هیدروژنی بیلهای مکانیکی این شرکت را به پیشرانههایی قدرتمند برای شکستن رکورد سرعت تبدیل کنند. پس از ماهها تلاش و محاسبات دقیق، اندی گرین، رکورددار سرعت جهان، موفق شد خودروی «هیدرومکس» (Hydromax) را با میانگین سرعت ۴۰۶.۳۲۰ مایل بر ساعت در دشت نمک هدایت کند.
آمادهسازی و چالشهای فنی
طبق قوانین فدراسیون بینالمللی اتومبیلرانی (FIA)، خودروها باید دو دور در مسیرهای مخالف طی کنند و کل این فرآیند باید در کمتر از ۶۰ دقیقه انجام شود. تیم JCB از یک مسیر ۱۰ مایلی استفاده کرد. به گفته بالارد، اگرچه این رکوردگیری در ظاهر آرام به نظر میرسید، اما پیچیدگیهای فنی بسیاری در پسزمینه وجود داشت.
شرکت «ریکاردو» (Ricardo) مسئولیت تبدیل موتورهای ۴.۸ لیتری هیدروژنی با توان ۷۴ اسب بخار به واحدهای مسابقهای ۸۰۰ اسب بخاری را بر عهده گرفت. همچنین شرکت «پرودرایو» (Prodrive) شاسی لولهای فولادی و سیستم تعلیق چنداتصالی را طراحی کرد و «گودیر» (Goodyear) تایرهای مخصوصی را برای این سرعت بالا توسعه داد.
یکی از چالشهای اصلی، تغییرات مداوم سطح نمک و میزان رطوبت آن بود. در طول هفته سرعت بونویل، تیم مجبور شد تنظیمات سیستم انتقال قدرت، ترمزها و چترهای نجات را بارها تغییر دهد. اندی گرین، راننده ۶۴ ساله این خودرو، تأکید کرد که پس از اطمینان از ایمنی سیستم هیدروژن، اکنون ترجیح میدهد با یک خودروی هیدروژنی رانندگی کند تا خودروهای بنزینی یا دیزلی.
لحظه ثبت تاریخ
در روز رکوردگیری، تیم با مشکلاتی نظیر نشت روغن از توربوشارژر مواجه شد که با تعویض قطعه در محل، برطرف گردید. در نهایت، اندی گرین با شتابگیری در مسیر، به سرعت ۴۰۰.۶۲۳ مایل بر ساعت در دور اول دست یافت. پس از یک وقفه ۵۰ دقیقهای برای تعویض تایرها و سوختگیری، در دور بازگشت، سرعت خودرو به ۴۱۲.۱۳۵ مایل بر ساعت رسید.
لرد بمفورد پس از این موفقیت اظهار داشت که این رکوردها ثابت میکند هیدروژن باید بخشی از آینده کمکربن، بهویژه برای ماشینآلات سنگین باشد. بالارد نیز با ابراز خرسندی از این دستاورد گفت: «ما خودرو را به لبه تواناییهای عملکردیاش بردیم و جالب اینجاست که تنها خروجی اگزوز این خودرو، آب (H2O) است.»
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: