خودروی هیدروژنی «جی‌سی‌بی هیدرو‌مکس» با ثبت سرعت ۴۰۶ مایل بر ساعت رکورد جهانی را شکست

شرکت مهندسی بریتانیایی جی‌سی‌بی (JCB) موفق شد رکورد سرعت زمینی برای خودروهای با سوخت هیدروژنی را با استفاده از ماشین نوآورانه «هیدرو‌مکس» (Hydromax) با قدرت ۱۵۹۷ اسب بخار بشکند. این خودرو در «بونویل سالت فلتس» (Bonneville Salt Flats) در ایالت یوتا، میانگین سرعت ۴۰۶.۳۲۰ مایل بر ساعت (معادل ۶۶۳.۲۶۷ کیلومتر بر ساعت) را به ثبت رساند و اندی گرین، راننده این خودرو، با کسب این عنوان، سومین رکورد سرعت زمینی خود را به ثبت رساند.

هیدرو‌مکس یک خودروی ۳۲ فوتی است که از دو موتور احتراق هیدروژنی ساخت جی‌سی‌بی نیرو می‌گیرد. این موتورهای ۴.۸ لیتری، نسخه‌های ارتقایافته‌ای از واحدهایی هستند که جی‌سی‌بی در حال حاضر برای خط تولید بیل‌های مکانیکی خود استفاده می‌کند. شرکت ریکاردو (Riccardo) در بازطراحی این موتورها با نصب رادیاتورهای ویژه، اینترکولرها و توربوشارژرهای مخصوص مسابقه، همکاری داشته است.

طبق قوانین فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی (FIA) برای ثبت رکورد سرعت زمینی، هیدرو‌مکس باید دو دور در جهت‌های مخالف در یک مسیر ۱۰ مایلی را در کمتر از یک ساعت تکمیل می‌کرد. میانگین سرعت در هر دو جهت، ۴۰۶.۳۲۰ مایل بر ساعت محاسبه شد.

لرد بمفورد، مدیر جی‌سی‌بی، در این باره گفت: «این دستاورد از نظر مهندسی در بالاترین سطح قرار دارد. اثبات اینکه یک موتور احتراق داخلی می‌تواند به شکلی منطقی با هیدروژن و با آلایندگی صفر و هزینه بسیار کم کار کند، بسیار حائز اهمیت است.»

رکورد قبلی برای خودروهای هیدروژنی ۳۰۲.۸۷۷ مایل بر ساعت بود که در سال ۲۰۰۹ توسط خودروی پیل سوختی «باکای بولت ۲» (Buckeye Bullet 2) دانشگاه اوهایو ثبت شده بود. همچنین رکورد غیررسمی قبلی برای خودروهای احتراق هیدروژنی، ۱۸۵.۵ مایل بر ساعت بود که توسط یک نمونه اولیه تحقیقاتی بی‌ام‌و در سال ۲۰۰۴ به ثبت رسیده بود.

این موفقیت، دومین رکورد سرعت زمینی جی‌سی‌بی محسوب می‌شود؛ ۲۰ سال پیش، گرین خودروی «دیزل‌مکس» (Dieselmax) را به رکورد ۳۵۰ مایل بر ساعت برای خودروهای دیزلی رسانده بود. گرین، فرمانده سابق نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا، همچنین رکورد سرعت زمینی ۷۶۳ مایل بر ساعت را با «تراست اس‌اس‌سی» (Thrust SSC) در سال ۱۹۹۷ ثبت کرده است.

جی‌سی‌بی این تلاش برای ثبت رکورد را با هدف نمایش کسب‌وکار رو به رشد موتورهای هیدروژنی خود به عنوان مسیری برای رسیدن به آلایندگی صفر در تجهیزات صنعتی و همچنین ترویج جاه‌طلبی‌های خود در ایالات متحده، از جمله کارخانه جدید در سن آنتونیو تگزاس، انجام داد.

هیدرو‌مکس در جلسات اختصاصی در «بونویل اسپیدوی» (Bonneville Speedway) و طبق قوانین FIA به این رکورد دست یافت. در مرحله آماده‌سازی، جی‌سی‌بی در رویداد «هفته سرعت بونویل» شرکت کرد، هرچند در آن زمان هر موتور به جای ۸۰۰ اسب بخار، روی ۶۰۰ اسب بخار تنظیم شده بود.

پس از هفته سرعت، مهندسان جی‌سی‌بی موتورها را با واحدهای کاملاً جدیدی جایگزین کردند که برای تولید کامل ۸۰۰ اسب بخار تنظیم شده بودند. هر موتور از طریق یک گیربکس شش‌سرعته، محور مخصوص خود را به حرکت درمی‌آورد و سوخت آن‌ها از دو مخزن هیدروژن ۷۰۰ باری تأمین می‌شود.

شاسی لوله‌ای، سیستم تعلیق چنداتصالی و سلول راننده از جنس کامپوزیت کربن توسط شرکت مهندسی بریتانیایی «پرو‌درایو» (Prodrive) توسعه یافته است. همچنین شرکت گودیر (Goodyear) تایرهای سفارشی تولید کرد که می‌توانند سرعت‌های بسیار بالاتری را نسبت به تایرهای استفاده‌شده در دیزل‌مکس تحمل کنند.