دورکاری برای بسیاری از افراد با آزادی بیشتر، حذف رفتوآمدهای روزانه و تعادل بهتر میان کار و زندگی همراه است، اما پژوهشی جدید نشان میدهد کار کردن طولانیمدت در تنهایی ممکن است روی دیگری هم داشته باشد: افزایش احساس انزوا و مشکلات روانی، بهویژه برای افرادی که تنها زندگی میکنند.
مطالعهای که بهتازگی در نشریه «ساینس» (Science) منتشر شد، نشان میدهد افرادی که تنها زندگی میکنند و قابلیت دورکاری دارد، در مقایسه با کسانی که شغلشان مستلزم حضور فیزیکی در محل کار است، فشار روانی و انزوای اجتماعی بیشتری را گزارش میکنند.
به گزارش سیانان، نویسندگان این مطالعه دادههای بیش از یک دهه پیمایشهای ملی را تحلیل و گزارشهای کارکنان مشاغل قابلانجام از راه دور، مانند بازاریابی را با مشاغل نیازمند حضور فیزیکی، مانند جراحی، مقایسه کردند. بر اساس یافتههای این مطالعه، افرادی که تنها زندگی میکردند و شغلشان قابلیت دورکاری داشت، ۲۵ درصد روزها هیچ تماس اجتماعی نداشتند؛ رقمی که بیش از دو برابر میزان ثبتشده برای کارکنان مشاغلی بود که امکان دورکاری نداشتند.
به این ترتیب با توجه به اینکه برخی شرکتها کارکنان را به حضور در محل کار تا پنج روز در هفته ترغیب میکنند، شاید حضور بیشتر در دفتر کار چندان هم نامطلوب به نظر نرسد. با این حال، دکتر کنستانس نونان هدلی، روانشناس سازمانی که در این پژوهش مشارکت نداشت، معتقد است هرچند دورکاری کامل میتواند عاملی برای افزایش خطر تنهایی باشد، حضور بیشتر در محل کار نیز همیشه بهتر نیست.
هدلی توضیح میدهد که در این دیدگاه، فرض بر آن است که وقتی به محل کار میروید، در محیطی قرار میگیرید که تعاملات اجتماعی معنادار و رضایتبخشی دارد. در حالی که مقابله با احساس تنهایی و انزوا زمانی امکانپذیر میشود که در محیطهایی وقت بگذرانید که در آنها احساس میکنید دیگران برایتان ارزش قائلاند و شما را درک میکنند. بنابراین این محیط هم می تواند محل کار باشد و هم جایی دیگر.
مزایا و معایب دورکاری
سالها پس از همهگیری کرونا، دورکاری همچنان محبوب است. بر اساس گزارش موسسه گالوپ، وقتی در ماه نوامبر از کارمندانی در آمریکا که امکان دورکاری داشتند، درباره شیوه کاری ترجیحیشان پرسیده شد، ۶۱ درصد کار ترکیبی، ۳۳ درصد دورکاری کامل و ۶ درصد کار حضوری را ترجیح دادند.
پاسخدهندگان تعادل میان کار و زندگی را یکی از مهمترین دلایل علاقه خود به کار ترکیبی عنوان کردند. مطالعات دیگر نیز نشان دادهاند که دورکاری بهرهوری را افزایش میدهد.
اگرچه مطالعه منتشرشده در نشریه ساینس نشان داد کارکنان مشاغل دارای قابلیت دورکاری با سطح بالاتری از فشار روانی مواجهاند، کارشناسان دیگر درباره این تصور که دورکاری بهتنهایی سلامت روان را تضعیف میکند، هشدار دادند.
در مطالعهای که ماه ژوییه در نشریه «فرانتیرز این سایکولوژی» (Frontiers in Psychology) منتشر شد، از میان حدود هفت هزار و ۷۰۰ نفر از کارکنان بخش سلامت که در موقعیتهای کاملا دورکار، ترکیبی و حضوری فعالیت میکردند، دورکارها بالاترین میزان سلامت روانی مطلوب را گزارش کردند.
مطالعه ساینس نشان داد از زمان همهگیری کرونا، میزان افزایش فشار روانی بر افرادی که تنها زندگی میکنند و شغلشان قابلیت دورکاری دارد، دو برابر افرادی بوده است که با دیگران زندگی میکنند. همچنین هنگامی که چند روز بدون تماس با فرد دیگری میگذشت، این افراد با معاشرت بیشتر پس از پایان ساعت کاری، کمبود تعامل اجتماعی خود را جبران نمیکردند.
هدلی معتقد است چنین رفتاری ممکن است از احساس تنهایی یا عادت نداشتن به تعامل اجتماعی ناشی شود و اجتناب از تعاملات بعدی را آسانتر کند. او افزود افراد تنها ممکن است به طرد شدن در روابط اجتماعی حساستر شوند و برای محافظت از خود، از تعاملات آینده اجتناب کنند.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: