بسیاری از ما حالت «خسته اما هوشیار» را تجربه میکنیم، جایی که بدنمان فرسوده است اما مغز نمیتواند خاموش شود.علمتوضیح میدهد این تناقض در واقع به مکانیسمهای بقای انسان بازمیگردد. سیستم عصبی ما برای مقابله با تهدیدات کوتاهمدت تکامل یافته، اما فشارهای روانی مزمن مدرن طولانیمدت هستند.
به گزارش گجت نیوز، واکنش بدن به استرس در طول تکامل انسان برای مقابله با تهدیدات فیزیکی و فوری، مانند حمله یک شکارچی، شکل گرفته است. در چنین شرایطی، اولویت اصلی مغز بقا بود، نه استراحت. زمانی که مغز خطری را تشخیص میدهد، ناحیه آمیگدال پاسخ «جنگ یا گریز» را فعال میکند. هورمونهای استرس مانند آدرنالین و کورتیزول آزاد شده و ضربان قلب، تنفس و هوشیاری افزایش مییابد.
در این حالت، انرژی از وظایف بلندمدت بدن به سمت اقدامات فوری هدایت میشود. این مکانیسم که در دوران ماقبل تاریخ برای فرار از خطر حیاتی بود، در دنیای امروز با وجود استرسهای روانی مزمن مانند حجم کاری زیاد یا فشارهای مالی، همچنان فعال باقی میماند و باعثبیخوابی ناشی از استرسمیشود.
استرسزاهای امروزی اغلب ماهیت روانی دارند و بر خلاف تهدیدات باستانی، به سرعت حل نمیشوند. ایمیلهای کاری بیپایان، دسترسی مداوم از طریقگوشیهای هوشمند، شبکههای اجتماعی و حتی اوقات فراغت که با نوتیفیکیشنها و پیامها قطع میشوند، مغز را در حالت هوشیاری مداوم نگه میدارند. این وضعیت باعث میشود بخشهایی از مغز که مسئول بیدار نگه داشتن ما هستند، برای مدت طولانی فعال بمانند.
خوابیدن نیاز به کاهش فعالانه هوشیاری دارد و تحت استرس طولانیمدت، مغز میتواند در حالتهایپرآروازل(Hyperarousal) باقی بماند. مغز حتی با وجود خستگی جسمی، همچنان به اسکن، پیشبینی و مرور رویدادها ادامه میدهد، زیرا از دیدگاه تکاملی، خاموش بودن کامل در یک محیط تهدیدآمیز ممکن است امن تلقی نشود. اختلال در ریتم طبیعی کورتیزول نیز که معمولا در عصر کاهش مییابد، به این وضعیت دامن میزند.
دنیای مدرن مشکلاسترس و بیخوابیرا تشدید میکند؛ نور مصنوعی ترشح ملاتونین را سرکوب میکند، تلفنهای هوشمند در زمانی که مغز باید آرام شود تحریک مداوم ایجاد میکنند، و مرور اخبار بد (Doomscrolling) موجب برانگیختگی عاطفی میشود. فکر و خیال (Rumination) نیز که به توانایی انسان در شبیهسازی آینده و مرور گذشته بازمیگردد، میتواند مدتها پس از ناپدید شدن تهدید واقعی، واکنشهای استرس را در مغز تولید کند.
خستگی مفرط توانایی تنظیم احساسات را کاهش میدهد و مغز خسته، واکنشپذیرتر شده و آرام کردن آن دشوارتر میشود. از این رو، «فقط استراحت کن» توصیه خوبی برای افراد بیخواب نیست، زیرا هایپرآروازل یک وضعیت عمیقا بیولوژیکی است.
ایجاد روتینهای ثابت، کاهش محرکهای عصرگاهی، ورزش، قرار گرفتن در معرض نور روز و محدود کردن استفاده از نمایشگرها در ساعات پایانی شب میتواند به تقویت سیگنالهایی کمک کند که شب زمان بهبودی است نه هوشیاری. درمان شناختی رفتاری برای بیخوابی (CBT-I) نیز در هدف قرار دادن چرخه اضطراب و بیخوابی بسیار موثر است.
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: