هم‌بنیانگذار راک‌استار: من در ساخت Max Payne 3 شکست خوردم، اما این اشتباه است

دن هاوسر یکی از بنیانگذاران شرکت راک‌استار گیمز است و من هرگز جرئت نمی‌کنم به او در مورد بازی‌های ساخته شده توسط راک‌استار ایراد بگیرم—مگر در این مورد خاص، که احساس می‌کنم موظفم بگویم: «دن، متاسفم، اما اشتباه می‌کنی.»

بازی مورد نظر Max Payne 3 است، که هاوسر نقش مهمی در آن داشته و به نظر نمی‌رسد از آن راضی باشد: در مصاحبه‌ای با IGN، او گفت که این بازی یک "شکست" بود زیرا، به سادگی، او سم لیک، کارگردان خلاق Remedy که دو بازی اول Max Payne را نوشت، نیست.

هاوسر گفت که Max Payne 3 به عنوان یک بازی خطی "کمی متفاوت" از بازی‌های جهان باز GTA بود که به آن عادت کرده بود، اما او واقعاً از این تجربه لذت برد. «من از طراحی بازی، نحوه نداشتن لودینگ‌های زیاد، نحوه احساس کردن آن مانند یک فیلم 12 ساعته و برخی از جلوه‌های بصری که با کلمات روی صفحه ایجاد کردیم، لذت بردم.

متاسفانه، او ادامه داد: «احساس می‌کردیم در حال ایجاد یک تجربه نوآر دیجیتالی واقعاً جذاب هستیم و اجماع در آن زمان این بود که مردم از آن متنفر بودند.

«بنابراین من کاملاً اشتباه کردم»، هاوسر گفت. «من سم لیک را خوب می‌شناسم و او یک مرد بسیار خوب و با استعداد است. فکر می‌کردم کار خوبی در ساخت یک بازی Max Payne دیگر انجام داده‌ایم. برخی از مردم آن را دوست داشتند. بسیاری از آن متنفر بودند. بنابراین ما اشتباه کردیم، یا من اشتباه کردم. من شکست خوردم. سهم من موفقیت‌آمیز نبود.

«این بازی به زیبایی ساخته شده است و به اندازه کافی موفق نبود. بنابراین من می‌گویم بخش زیادی از این شکست به عهده من بود، به عنوان یکی از افرادی که تصمیم‌گیری می‌کردند و همچنین به عنوان نویسنده، زمانی که مردم دلتنگ نوشته‌های او بودند.»

Max Payne 3 یک مطالعه موردی واقعاً جالب است زیرا بسیار شبیه یک بازی Max Payne است—تاریک و خشن، پر از گلوله‌های آهسته، افتادن بدن و اظهارات گزنده در مورد اینکه زندگی چقدر می‌سوزد—اما در عین حال یک بازی تمام عیار راک‌استار است و بنابراین حال و هوای بسیار متفاوتی نسبت به دو ورودی قبلی این مجموعه دارد. طرفدارانی که انتظار همان چیز را داشتند—یا واقعاً اصرار داشتند—قطعاً ناامید می‌شدند.

اما Max Payne 3 چیزی جز یک شوتر سینمایی درخشان و قدرتمند نیست. این بازی واقعاً شبیه "یک فیلم 12 ساعته" است که با صحنه‌های برش مجلل، موسیقی متن عالی از گروه راک صنعتی Health و بازی‌های عالی در سراسر، به ویژه از جیمز مک‌افری در نقش اصلی، تقویت می‌شود.

با تمام احترامی که برای Remedy قائل هستم، اینجاست که مک‌افری واقعاً به اوج خود رسید و دیالوگ‌های فوق‌العاده‌ای را ارائه داد:

• من نمی‌دانم حق با کیست اگر یکی از آن‌ها در حال کمک به فقرا و دیگری در حال تجاوز به خواهر من باشد.
• به من نگاه کن، من در یک کلاب شبانه ایستاده‌ام، به موسیقی‌ای گوش می‌دهم که از آن متنفرم، پنج هزار مایل از خانه دورم، مسلح هستم و در حال نوشیدن هستم. نمی‌خواهی از من نصیحت بگیری، دوست من.
• یک سوراخ در بازوی مورد علاقه دومم برای نوشیدن داشتم و تنها راه بازگرداندن فابیانا این بود که به صورت اقساطی باشد.

• من بیشتر از کلسترول پلیس کشته بودم و هنوز هیچ نشانی از بکر نبود. این اولین باری نبود که به من الهام می‌شد که باید بیشتر در مورد طرح فکر می‌کردم، اما دیگر برای آن خیلی دیر شده بود.
• من یک آمریکایی احمق در مکانی بودم که آمریکایی‌های احمق کمتر از سوزاک محبوب بودند.
• من یک لبخند احمقانه روی صورتم می‌گذاشتم و اجازه می‌دادم این احمق‌ها نوبت بگیرند تا سعی کنند من را بکشند. این سبک من است و دیگر وقت تغییر آن نیست.

• ما بیشتر مکان‌های مقدس عبادت سائو پائولو را نیمه تخریب کرده بودیم. با نگاه به عقب، عجیب بود که پلیس هرگز نیامد. اما چیزها عادت داشتند فقط از دید من منطقی به نظر برسند، خیلی دیر بعد از اینکه دیگر وقت اصلاح آن‌ها را نداشتم.
• من سه ساعت در بار نشسته بودم، یا حدود پنج سال، بسته به اینکه به آن چگونه نگاه می‌کردید. سعی کردم به چیزها نگاه نکنم.

منصفانه است که بگوییم Max Payne 3 یک موفقیت تجاری بزرگ نبود: در سال 2012، ناشر Take-Two Interactive گفت که فروش بازی کمتر از حد انتظار بوده است و منجر به زیان خالص قابل توجهی برای این فصل شده است. اما این تنها معیار موفقیت نیست و به نظر من قابل توجه است که Take-Two در همان زمان، همین را در مورد Spec Ops: The Line گفت، بازی که به طور گسترده، هم در آن زمان و هم اکنون، به خاطر روایت جسورانه و زیرکانه خود مورد ستایش قرار گرفته است.

Max Payne 3 یک سوختن آهسته بود، اما من فکر می‌کنم گذر زمان دید بهتری از آنچه راک‌استار در واقع ارائه داده است به ما داده است: همانطور که اندی کلی، نویسنده سابق PC Gamer، ده سال پیش نوشت، «در طول سال‌ها، قدردانی بیشتری از خطراتی که راک‌استار در شکستن قالب تثبیت شده و محبوب Remedy به خود گرفت، پیدا کردم.»

«این یک انحراف اساسی است، اما کار می‌کند»، اندی دیگر در نظرات بسیار درست خود در مورد Max Payne 3 نوشت. «همیشه جالب است که ببینیم یک شخصیت آشنا در یک موقعیت ناآشنا قرار می‌گیرد و مکس به طرز خنده‌داری در برزیل نامناسب است. گویی که بودن یک آمریکایی سفیدپوست در یک زاغه به اندازه کافی توجه را به خود جلب نمی‌کند، او با پوشیدن پر سروصداترین پیراهن هاوایی، زندگی خود را حتی بیشتر به خطر می‌اندازد. او در نیویورک راحت بود، اما اینجا یک غریبه است و بازی به طرز درخشانی آن را به تصویر می‌کشد.»

و بنابراین، دن، با تمام احترامی که برای شما قائلم، باید بگویم: 'متاسفم، اما اشتباه می‌کنی.' Max Payne 3 ممکن است در زمان خود بحث‌برانگیز بوده باشد و ممکن است آن موفقیت بزرگی که امیدوار بودید نباشد، اما من مطمئناً آن را شکست نمی‌دانم. من می‌گویم راک‌استار و شما، کاملاً آن را به دست آوردید.