گروه بیچ بویز در ریمن نشویل اجرا می‌کنند؛ جان استاموس می‌گوید: «ممکن است آخرین باری باشد که پشت میک لاف در کنسرت ببینم»

وقتی گروه بیچ بویز (The Beach Boys) ⟩ در سالن ریمَن نشویل (Ryman Auditorium)⟩ یکشنبه شب اجرا کردند، هیچ اطلاعیه‌ای از روی صحنه اعلام نشد، اما حس اهمیت برای طرفداران حاضر در سالن محسوس بود، بسیاری معتقد بودند که ممکن است شاهد آخرین اجرای میک لاف (Mike Love)⟩ در رهبری نسخه تور گروه باشند.

این فقط یک گمانه‌زنی بیرونی نبود، بلکه چیزی بود که از نزدیک‌ترین منبع در سازمان بیچ بویز، یعنی جان استاموس (John Stamos)⟩، که برای ۴۱ سال به‌طور متناوب با گروه اجرا کرده، شنیده شده بود.

استاموس در بخشی از یک پیام تقریباً ۱۲۰۰ کلمه‌ای در فیسبوک یکشنبه نوشت: «(و) در حالی که همیشه می‌دانستم روزی فرا خواهد رسید که چیزها تغییر کنند، هرگز واقعاً تصور نمی‌کردم که آن روز چه حسی داشته باشد. نمی‌گویم امشب پایان است. خدای من، امیدوارم که نباشد. اما بخشی از من فکر می‌کند که ممکن است آخرین باری باشد که بتوانم پشت میک لاف بایستم، آن آهنگ‌ها را بنوازم، تماشای کار او با یک مخاطب را ببینم و جادوی وصف‌ناپذیر را احساس کنم که وقتی آن هارمونی‌ها یک اتاق را پر می‌کنند، اتفاق می‌افتد.»

در حالی که بیانیه‌ی استاموس به‌شدت نشان می‌داد که این می‌تواند آخرین شب لاف در مقام یک بیچ بوی اجرایی باشد، اما قول او مبنی بر «امیدوارم که نباشد» نیز نشان داد که هیچ اعلامیه رسمی در آن مرحله در صحنه‌ی ریمن وجود نخواهد داشت - حتی اگر شایعاتی در نشویل وجود داشت که قبلاً تصمیم گرفته شده بود که این یک ترانه پایانی باشد.

وقتی نمایش یکشنبه حدود نیم ساعت بعد از زمان تعیین شده شروع شد، استاموس و کریستین لاف، پسر میک لاف که همچنین با گروه اجرا می‌کند، در مقابل پرده ریمن برای ایراد سخنرانی‌های کوتاهی ظاهر شدند تا صحنه را برای آنچه طرفداران قرار بود ببینند، آماده کنند.

«یک چیز در مورد او وجود دارد که سرسخت و پایدار است، و او نمی‌خواست ریمن را از دست بدهد»، گفت کریستین لاف. «برای یک دلیل خوب. نگاه کنید به این مکان. بنابراین ما خوشحالیم. مثبت خواهیم بود. با هم می‌خوانیم. اما یک چیزی را یادم آمد که وقتی من بچه بودم، برایم گفت، و در ذهنم ماند. گفتم: «بابا، چرا اینقدر کنسرت می‌دهی؟» یعنی یک مردی را داریم که بیش از ۱۰۰ کنسرت در سال تا اواخر دهه ۸۰ خود اجرا می‌کند. این فوق‌العاده است، درست است؟ بنابراین او گفت: «خب، اگر اینقدر کنسرت ندهی، شهرهای کمتری را می‌بینی، و آنگاه آن را به معنای اینکه مردم کمتری می‌توانند شخصاً آهنگ‌های شگفت‌انگیز بیچ بویز را بشنوند، می‌گیرد.» بنابراین او همیشه به شهرهای کوچک، نمایشگاه‌ها اهمیت می‌داد... این البته یک مکان بسیار شناخته‌شده‌تر و زیباتر است. اما او به شنونده اهمیت می‌دهد، و فکر می‌کنم افتخار زیادی است که بخشی از آن باشیم. و باید در لحظه زندگی کنیم.»

استاموس اضافه کرد: «تمام چیزی که داریم، امشب است، واقعاً، و فکر می‌کنم شب بسیار، بسیار خاصی خواهد بود. میک اصرار داشت که اینجا باشد... او بیش از ۷۰۰۰ کنسرت زنده اجرا کرده است. و فکر می‌کنم امشب ۷۴۲۲، دقیقاً خواهد بود. او می‌شمارد... ما دوستت داریم، و یک شب عالی داشته باشید، و خدا شما را حفظ کند.»

فیلم تاریخی سنتی که معمولاً در کنسرت‌های مدرن بیچ بویز پخش می‌شود، دنبال شد، و سپس پرده‌ها باز شد تا نشان دهد لاف در جای خود نشسته است، با گروه آماده برای شروع آهنگ آغازین طولانی مدت، «انجامش بده»... هرچند نه با لاف در نقش خواننده اصلی. در طول نمایش یکشنبه، لاف در جای خود نشست، همخوانی کرد اما نقش خواننده اصلی و نقش‌های سخنران معمول خود را به دیگران واگذار کرد. او به‌طور خلاصه با جمعیت صحبت کرد و گفت که «با چالش‌های سلامتی مواجه شده‌ام، اما باید به ریمن می‌رسیدم.»

در پایان نمایش، آهنگ «ما قهرمان هستیم» از کوئین از بلندگوها پخش شد. استاموس و کریستین لاف میک را روی پاهایش بلند کردند، و سپس، در هر دو طرف او، بازوهایش را در یک حالت پیروزمندانه در هوا بلند کردند تا پرده‌ها در مقابل آنها بسته شد.

آنچه در بین پرده‌برداری و حالت پایانی اتفاق افتاد، بسیار شبیه آنچه در نمایش یکشنبه شب گذشته در سینسیناتی، اولین اجرای عمومی بیچ بویز پس از لغو یک سری تاریخ از ماه ژوئیه، رخ داده بود، بود.

تفاوت بزرگ این بود که پس از نمایش سینسیناتی، یک ویدئوی ویروسی از وضعیت ضعیف لاف باعث شد طرفداران موسیقی در رسانه‌های اجتماعی نظراتی را منتشر کنند که آیا لاف و سازمانش از زمان پایان کار او آگاه هستند یا خیر. اما پس از اظهارات عمومی استاموس در حساب‌های رسانه‌های اجتماعی یکشنبه، که نشان داد هیچکس تصور نمی‌کند این یک راه پایدار برای ادامه تور باشد، روحیه در بین طرفداران تغییر کرد، از یک حالت شرمندگی و هشدار به یک حس دلتنگی و قدردانی بیشتر.

ماشین تور بیچ بویز در حدود ۶۵ سال گذشته تقریباً بدون توقف در حال حرکت بوده است، همانطور که استاموس و کریستین لاف در مقدمه اشاره کردند، با میک به‌عنوان یکی از پرکارترین و حتی به‌نظر می‌رسد یک تورباز اجباری در موسیقی پاپ. اکنون، فقط سه تاریخ در وب‌سایت رسمی گروه فهرست شده است، بعدی در ۱۱ نوامبر در والت دیزنی ورلد. اینکه آیا آن تاریخ‌ها انجام شود یا خیر، کسی نمی‌داند، اما بیانیه‌ی استاموس مبنی بر اینکه این می‌تواند آخرین بار باشد، قطعاً این تأثیر را ایجاد کرد که، اگرچه این اتفاق بیفتد، هیچکس نباید شرط ببندد که او دوباره روی جاده بازگردد.

آیا بیچ بویز می‌توانند بدون او به‌عنوان رهبر ادامه دهند؟ طرفداران قبلاً سناریوهای مختلفی را برای ادامه موسیقی در تور بدون مشارکت فعال لاف مطرح کرده‌اند. یک تنظیم «دوستان و خانواده بیچ بویز» با استاموس، کریستین لاف و گروه فعلی ادامه دادن یک سناریوی فرضی است، اگرچه تور بدون هیچ یک از اعضای اصلی می‌تواند جذابیت گروه را کاهش دهد. همچنین برای طرفداران واضح نیست که آل جاردین هنوز در شکل خوبی است و در حال حاضر با گروه سابق برایان ویلسون در حال تور است... و در واقع، یکشنبه شب در جنوب کالیفرنیا با حضور برایوس جانستون و دیوید مارکس در حال اجرا بود. اینکه جاردین و احتمالاً یک یا هر دوی آنها بخواهند تحت نام رسمی بیچ بویز بازگردند، مشخص نیست (و جانستون، که تا اوایل سال جاری در گروه لاف بود، اعلام کرده بود که قصد دارد برای همیشه از جاده کناره‌گیری کند).

اما در حالی که چنین حدس و گمان در مورد مرحله بعدی بیچ بویز اجتناب‌ناپذیر است، ممکن است این هم ممکن باشد که عملیات تور پس از شش و نیم دهه با بازنشستگی لاف - اگر این واقعاً اتفاق بیفتد - به‌طور رسمی پایان یابد. مخاطبان در نشویل - برخی از اعضای جمعیت می‌گفتند که از سال ۱۹۶۳ برای دیدن گروه می‌آیند - به وضوح حس مناسبت را احساس کردند، و شاید پارادوکس آن را که می‌توان یک تابستان بی‌نهایت داشت و یک پاییز نیز.

استاموس یک بیانیه‌ی ۴۰۰ کلمه‌ای را در اینستاگرام یکشنبه منتشر کرد، که ورایتی در یک داستان قبلی بازچاپ کرد. او در یک گسترش ۱۲۰۰ کلمه‌ای بیانیه‌ی خود در فیسبوک بسیار عمیق‌تر شد. آن نسخه طولانی‌تر در اینجا دنبال می‌شود:

*من در حال سوار شدن به یک هواپیما برای نشویل هستم تا با بیچ بویز در سالن افسانه‌ای ریمن نشویل اجرا کنم، و در تلاش برای بیان احساساتم با کلمات هستم.*

*دوست دوست‌داشتنی، پدرخوانده، قهرمان موسیقی و مرشد من، میک لاف⟩، با چالش‌های سلامتی جدی مواجه است. امیدواریم که سال‌ها بتواند کاری را که دوست دارد انجام دهد، اما نمی‌دانیم آینده چه می‌خواهد. با این حال، ما امشب را داریم.*

*میک یک مبارز است. با وجود اینکه پزشکان، خانواده و دوستانش به او می‌گویند که روی سلامتی خود تمرکز کند، او اصرار دارد که باید روی صحنه باشد. میک می‌گوید که برای شنیدن صدای گروهش، مخاطبانی که دوستش دارند، دوستانش و درامرهای اطرافش نیاز دارد تا او را بالا ببرد.

*و چیزی در مورد آن سخت‌تر از آنچه انتظار داشتم، روی من تأثیر می‌گذارد.*

*من برای ۴۱ سال با میک و بیچ بویز اجرا کرده‌ام. ۴۱ سال. این بیشتر از تقریباً هر چیزی در زندگی من است که انجام داده‌ام. در حالی که همیشه می‌دانستم روزی فرا خواهد رسید که چیزها تغییر کنند، هرگز واقعاً تصور نمی‌کردم که آن روز چه حسی داشته باشد.

*نمی‌گویم امشب پایان است. خدای من، امیدوارم که نباشد. اما بخشی از من فکر می‌کند که ممکن است آخرین باری باشد که بتوانم پشت میک لاف بایستم، آن آهنگ‌ها را بنوازم، تماشای کار او با یک مخاطب را ببینم و جادوی وصف‌ناپذیر را احساس کنم که وقتی آن هارمونی‌ها یک اتاق را پر می‌کنند، اتفاق می‌افتد.

*میک لافی که امشب می‌بینیم ممکن است دقیقاً میک لافی نباشد که همه این سال‌ها می‌شناسیم. اما او هنوز هر چه میک لافی است که دوست داریم. مرد هنوز آنجاست. روح هنوز آنجاست. قلب هنوز آنجاست. و موسیقی، خدا را شکر، هنوز آنجاست.

*وقتی به‌صورت عینی به مشارکت‌های میک در موسیقی پاپ نگاه کنید، رقم‌های حیرت‌انگیزی هستند. اشعار او، قلاب‌های او، صدای متمایز او، خوش‌بینی او، اعتقاد او به قدرت یک آهنگ ساده برای ایجاد حس خوب در مردم. او موسیقی‌ای را ایجاد کرده است که بخشی از بافت زندگی مردم شده است. موسیقی‌ای که از ترندها، نسل‌ها و تقریباً هر چیزی که دنیا در مقابل آن پرتاب می‌کند، پیشی گرفته است.

*او بیش از ۷۰۰۰ کنسرت زنده اجرا کرده است. فکر کنید. ۷۰۰۰ شب روی صحنه رفتن و ایجاد یک دلیل برای لبخند زدن، رقصیدن، یادآوری، عاشق شدن یا شاید فقط فراموش کردن مشکلات خود برای چند ساعت.

*این فقط یک شغل نیست. یک عمر نشان دادن خود برای مردم است.

*و با وجود اینکه مشارکت‌های موسیقی او بسیار بزرگ است، آنچه او در زندگی شخصی من داده است، به‌نوعی حتی بزرگتر است.

*من نمی‌توانم در مورد آنچه برای من معنا دارد، بی‌طرف باشم. چگونه یک دوستی مانند این را اندازه‌گیری کنیم؟ چگونه یک ارزش برای ۴۱ سال خاطرات مشترک، اتاق‌های هتل، هواپیماها، اتاق‌های لباس، خنده، پیروزی‌ها، ناامیدی‌ها و تمام لحظات کوچکی که هیچکس دیگری هرگز نمی‌بیند، قائل شویم؟

*چگونه توضیح دهیم که چه معنایی دارد که کسی به شما ایمان داشته باشد، شما را وارد دنیای خود کند و سپس برای بیش از چهار دهه همچنان شما را دعوت کند؟

*میک فقط یک جایگاه در گروهش را برای من ایجاد نکرد. یک جایگاه در زندگی‌اش را برای من ایجاد کرد.

*و در طول راه، موسیقی او بخشی از هویت من نیز شده است.

*من بیشتر دوران بزرگسالی خود را صرف معرفی این موسیقی به افرادی کرده‌ام که ممکن است در غیر این صورت آن را کشف نکنند. از طریق برنامه‌های تلویزیونی، مصاحبه‌ها، ضبط‌ها، کنسرت‌ها یا فقط صحبت کردن در مورد بیچ بویز هر زمان که فرصت داشته باشم. هرگز خود را صرفاً یک درامر که اجازه دارد با یک گروه افسانه‌ای بنوازد، ندیده‌ام. همیشه احساس کرده‌ام که به من اعتماد شده است تا یک کار مهم را انجام دهم.

*شاید کلمه‌ای که من دنبالش می‌گردم «سرپرستی» باشد.

*یک سرپرست: کسی که خوشبخت است که بتواند این موسیقی خارق‌العاده را پیش ببرد، بخشی از پلی بین مردمانی که با این آهنگ‌ها بزرگ شده‌اند و نسل‌هایی که حتی آنها را نشنیده‌اند، باشد.

*هر زمان که با میک روی صحنه می‌روم، یک موسیقی‌دان بهتر می‌شوم. مهم‌تر از آن، معتقدم که یک مرد بهتر شده‌ام.

*از میک در مورد فداکاری، وفاداری، استقامت، قدرت خوش‌بینی و اهمیت نشان دادن حتی زمانی که سخت است، یاد گرفته‌ام. همچنین یاد گرفته‌ام که موسیقی فقط چیزی نیست که اجرا می‌کنید، بلکه چیزی است که هدیه می‌دهید.

*که من را به امشب می‌رساند.

*سالن ریمن نشویل.

*کلیسای مادر موسیقی کانتری.

*چیزی تقریباً شاعرانه در مورد اجرای این نمایش خاص در این اتاق خاص وجود دارد. مکانی که به‌عنوان یک خانه عبادت شروع شد و یکی از مقدس‌ترین صحنه‌های موسیقی آمریکا شد. مکانی که نسل‌های زیادی از موسیقی‌دانان ایستاده‌اند، امیدهای خود، دلشکستگی خود، ایمان خود و آهنگ‌های خود را برای یک مخاطب آورده‌اند.

*شما در حال تبدیل شدن به بخشی کوچکی از یک داستان بزرگتر هستید.

*شاید دقیقاً همان جایی باشد که باید در امشب باشیم.

*من نمی‌دانم فردا چه می‌خواهد. مادرم همیشه می‌گفت فردا هرگز تضمین نمی‌شود. و نمی‌خواهم وقت خود را صرف نگرانی در مورد چیزی کنم که نمی‌توانم آن را کنترل کنم.

*می‌خواهم نگاهی به او بیندازم و او را واقعاً ببینم. می‌خواهم هر نت، هر هارمونی، هر شوخی آشنا، هر تشویق از جمعیت را بشنوم. می‌خواهم یادم بماند چه حسی دارد وقتی اولین آکورد می‌خورد و ناگهان دیگر نگران سن یا بیماری یا زمان نیستیم. می‌خواهم قدردان این باشم که فقط یک گروه از مردان موسیقی می‌سازند، همانطور که همیشه کرده‌ایم.

*می‌خواهم برای هر ثانیه قدردان باشم، بدون اینکه آن ثانیه‌ها را انگار از دست می‌دهیم، احساس کنیم.

*شاید سخت‌ترین بخش دوست داشتن کسی و اشتراک بسیاری از زندگی خود با او این است که عادت می‌کنیم به معجزه داشتن او در آنجا، فراموش می‌کنیم، گاهی اوقات، که آن یک معجزه است.

*امشب، فراموش نمی‌کنم.

*و شاید مهم‌ترین کاری که می‌توانم برای میک امشب انجام دهم، ارائه دادن چیزی باشد که می‌خواهد و نیاز دارد: درامر او بودن، دوستش بودن، با گروهش بودن و با مخاطبانی که دوستش دارند، بودن.

*همین چیزی است که امشب به او خواهیم داد.

*برای ۹۰ دقیقه امشب، نگران دیروز یا فردا نخواهم بود. دقیقاً در جایی خواهم بود که بیش از ۴۱ سال خوشبخت بوده‌ام که در آن باشم. پشت درام‌ها، بیرون از دریایی از چهره‌های خندان، کمک کردن به دوست من برای ارسال شادی بیشتر در جهان.

*و وقتی آخرین نت در ریمن امشب پخش شود، در مورد اینکه چقدر خوشحالم که بعد از همه این سال‌ها، هنوز با هم موسیقی می‌سازیم، فکر خواهم کرد.

*نمی‌دانیم فردا چه می‌خواهد. اما امشب را داریم.

*و امشب، می‌توانیم ارتعاشات خوبی را ایجاد کنیم.

توسط: کریس ویلمن