زمزمه‌های عاشقانه با حزین لاهیجی؛ مروری بر غزل ماندگار «ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد»
به گزارش عصر ایران
در این بخش از سلسله مطالب معرفی بزرگان ادب فارسی، به سراغ غزل مشهور حزین لاهیجی رفته‌ایم. این اثر با مطلع «ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد»، یکی از درخشان‌ترین نمونه‌های شعر سبک هندی است که با زبانی سرشار از احساس و تصویرسازی‌های عمیق، روایتگر تنهایی و غربت انسان است.
ای وای بر اسیری، کز یاد رفته باشد
در دام مانده باشد، صیاد رفته باشد
از آه دردناکی سازم خبر دلت را
روزی که کوه صبرم، بر باد رفته باشد
رحم است بر اسیری، کز گرد دام زلفت
با صد امیدواری، ناشاد رفته باشد
شادم که از رقیبان دامن کشان گذشتی
گو مشت خاک ما هم، بر باد رفته باشد
آه از دمی که تنها با داغ او چو لاله
در خون نشسته باشم، چون باد رفته باشد
امشب صدای تیشه از بیستون نیامد
شاید به خواب شیرین فرهاد رفته باشد
خونش به تیغ حسرت یارب حلال بادا
صیدی که از کمندت، آزاد رفته باشد
پرشور از "حزین" است امروز کوه و صحرا
مجنون گذشته باشد، فرهاد رفته باشد
----------------------------
حزین لاهیجی شاعری است زادۀ اصفهان و اصالتاً گیلانی که در اوایل قرن دوازده زندگی می‌کرد. او از آخرین شاعران مطرح سبک هندی است که نیمۀ دوم عمرش را در هند سپری کرد.
بـرچـسب هـا:
اخبار مرتبط:
- بررسی کتاب «طلا در مس» و نقش رضا براهنی در نقد شعر معاصر
- یادبود منوچهر آتشی، شاعر جنوب و حماسه، در سالروز تولد
- یادبود فریدون مشیری؛ شاعر توانا در سالگرد تولد
- روایت اخوان ثالث از دیدار پایانی با شهریار؛ سالگرد درگذشت شاعر
- کاهش مضامین اجتماعی در شعر معاصر ایران
- نمایشگاه کتاب بغداد میزبان خانه کتاب و ادبیات ایران
- توفیق اسماعیل، شاعر اندونزیایی و چهره شاخص نسل ۶۶، پس از شش دهه فعالیت در عرصه شعر درگذشت
- زمزمه‌ای با غزل‌های حافظ: وقتی گل در بر و می در کف، سلطان جهان غلام می‌شود
- زمزمه‌ای با حافظ در خلوت تنهایی: یاد باد آن روزگاران که کاممان از تلخی غم رها بود
- زمزمه‌های عاشقانه با لسان‌الغیب؛ نگاهی به غزل شورانگیز حافظ در تقابل با واعظان و مدعیان عشق
شمـا اولیـن نفـر هستـید کـه نظـر خـود را ثبـت مـی کنیـد.
🗩ثبـت نظر: